Op verzoek van alle twittervrienden die reageerden op mijn overheerlijke pastasaus, hier het recept voor bolognese a la Kamphues.
Eigenlijk is het recept afkomstig van mij Italiaanse vrinden, de familie Brusadelli, waar ik al bijna dertig jaar over de vloer kom. De familie heeft een paar uitstekende koks in de gelederen en , voor zover ik het noord-Italiaanse dialect kan volgen na wat lambrusco - is er al dertig jaar discussie over wanneer de melk wordt toegevoegd. De facties zijn: of aan het begin om het gehakt zacht te maken of aan het eind om de tomatensaus af te dekken en zo de smaak te bewaren. Ik ga voor de eerste variant.

Hier het recept: ik doe alles altijd ongeveer, dus ongeveer:
500 gr rundergehakt
anderhalve mok melk
paar stengels bleekselderij
paar gesneden wortels
2 glazen rode wijn
250 ml bouillon
drie bliken gezeefde tomaten of echte tomaten
peper, zout en blaadje laurier

Doe n klontje boter en een scheutje goeie olijfolie in de pan en braad het gehakt tot het grijs is.
Melk erbij, koken tot het verdampt is ( ca 15 min)
Dan de gesnipperde bleekselderij en wortel erbij
bouillon erbij en weer pruttelen tot het verdampt is op een laag pitje.
Wijn erbij, idem dito ( duurt inmiddels wel n uurtje)
dan tot slot de tomaten erbij, beetje peper en zout en het laurierblad.
Dan nog drie uur pruttelen, heel laag vuur zodat het niet aanbrandt, soms beetje roeren om aanbranden tegen te gaan. Goed boek erbij, lekker in de buurt blijven en natuurlijk wel de verse pasta al dente koken ( dus bijtgaar en geen snotmacaroni van honig) en goeie, veel , parmezaanse kaas erover.
Beetje brood erbij en de rest van de fles wijn.
Veel succes en eet smakelijk!

Ik ben overgestapt op Ziggo om televisie te kunnen kijken, digitaal.
's avonds om tien uur telefonisch besteld, twee dagen later lag het kastje en de handleiding in de bus. Geweldig!
'Om uw smartcard te activeren gaat u naar mijn ziggo.nl en vult u uw gegevens in,' raadt de handleiding me aan. Eentje trouwens met een hoop foutjes erin en een excuusbrief erbij voor de foutjes. Kan gebeuren.
Ik naar 'mijnziggo.nl' Even de smartcard activeren en lekker autosportkanalen langszappen. 'Om de smartcard te activeren moet u uw klantnummer invullen.' Huh? Klantnummer? 'U vindt uw klantnummer op uw factuur of post.' Ik heb helemaal nog geen post van ziggo gehad, want i heb het pakket telefonisch besteld. Even op de doos van de digitale ontvanger kijken. Daar staan genoeg nummers op. Ik vul ze allemaal in: mijn klantnummer staat er niet bij.
'U kunt ook bellen naar...' en dan een telefoonnummer. Dan maar bellen. Ik word doorverbonden met de computer en krijg een keuzemenu. De keus 'wat is mijn klantnummer zit er niet bij.' 'Voor overige vragen' of zoiets, 'toets 5.' Ik toets '5'. "Om verder geholpen te kunnen worden, toets uw klantnummer in.' Ik toets niks in, want ik heb geen klantnummer, daarom bel ik juist. De computer weer het ook niet meer. 'We hebbeng een juist klantnummer ontvangen, toets uw klantnummer nogmaals in.' Na drie keer niks invullen word ik doorgeschakeld naar een medewerker. Ik word in de wacht gezet. 'De wachttijd bedraagt twee minuten,' roept een stem om de halve minuut. Ik krijg de mededeling acht keer te horen. Moet kunnen.
'Waarmee kan ik u van dienst zijn?' vraagt een vriendelijke stem.
'Ik wil mijn smartcard activeren.'
'Wat is uw klantnummer?''Die heb ik niet, daarom bel ik.'
'Die mogen wij telefonisch niet verstrekken.'
Geduld sijpelt door mijn porieen weg.
'Hij staat op uw correspondentie en uw factuur.'
'Die heb ik nog niet gehad.'
'Wij mogen hem echt niet geven.'
'Ga ik ooit een factuur krijgen als ik de kaart niet activeer?'
Het meisje snapt het probleem. Ineens is een postcode ook een goed idee en het nummer van de smartcard.
Hij is geactiveerd. Yes! Toch nog best snel gegaan. Leve ZIggo.

Ik zet de tv aan. Geen digitaal beeld. Wel beeld, maar zo te zien alleen analoog. Ik zap wat heen en weer, de afstandsbediening werkt niet, de batterijen van de afstandsbediening zijn nieuw, de intvanger komt uit het plastic, hij zal toch niet stuk zijn?
Ik bel, zucht, zucht, opnieuw met ziggo. 'Dit informatienummer kost' etc etc.
'Wat is uw klantnummer?'
'Die heb ik niet!'
Het meisje blijft vriendelijk. Aan het personeel ligt het niet.Ze zoekt op de computer van alles uit en inderdaad: 'uw ontvangskastje is kapot.'
'Hoe kan dat nou?'
'Oh dat gebeurt wel vaker.'
'En nu?'
'U krijgt een adressticker toegezonden, stuurt het kastje op en over twee weken krijgt u hem terug.'
'Kunnen jullie niet gewoon een nieuwe sturen?'
'Dat mogen wij niet.'
'Ophalen?'
'Dat doen wij niet.'
'Brengen?'
'Dat kan niet.'
De laatste druppels geduld vallen op de grond.
'Waarom moet dat twee weken duren?'
'Dat duurt het gewoon.'
Ik heb medelijden met het meisje.
'Maar ik kan intussen wel analoog kijken?'
'Dat kan wel.'
'En dat kost niks?'
'Dat kost niks.'
'Dus ik kan ook gewoon niet lid worden van Ziggo?'
'Dat zou kunnen.'
'Doe ik dat voorlopig en stuurt u de adressticker maar op.'

Dat is nu vijf dagen geleden. De adressticker is er nog steeds niet. Ik kan ook gewoon onder een andere naam een nieuw kastje bestellen met een nieuw abonnement en het oude kastje lekker weggooien. Als de sticker er maandag nog niet is schakel ik over op de guerillataktiek.

Tegen sommige draaidagen van de Reunie zie ik huizenhoog op. Omdat ze zwaar zijn, heftig en omdat ik er dan meestal zelf ook niet vrolijker van word of een paar nachten slecht van slaap.
Maar na afloop ben ik altijd weer blij dat ik meemocht. Omdat mijn nieuwsgierigheid het altijd wint van mijn tegenstribbelingen. Omdat het een voorrecht is om van zo dichtbij in levens te mogen kijken van mensen die vreselijke dingen hebben meegemaakt.
Max Boon bezoeken in het militair revalidatiecentrum in Doorn was zo'n dag. Max was vorig jaar juli slachtoffer van de bomaanslag in Jakarta. Hij hield een ontbijtvergadering voor klanten in 't Marriothotel toen een Islamitische terrorist zichzelf opblies in de lobby. Max verloor beide benen, verbrandde zijn armen en andere delen van zijn lichaam en revalideert sindsdien in Doorn.
'Wat moet ik zeggen, wat moet ik vragen, waar moet ik kijken?' zijn zo een paar gedachten die door mij heen gaan als ik naar Doorn rij.
Max moet grondoefeningen doen op een mat. Zijn bovenlichaam moet hij oprichten. Het is hartverscheurend om te zien hoeveel moeite dat kost. Max blijft stoicijns onder alle aandacht.
'We gaan een stukje lopen,' zegt de therapeut. Max grinnikt, dus grinnik ik maar mee. Er word een kunstbeen onder zijn knie gemonteerd en voorzichtig, krimpend van de pijn, doet Max een paar stappen.'Kom op, nog een paar stappen,' moedigt de therapuet/trainer hem aan. Ik zeg maar het eerste dat er in mij opkomt; 'heb je je trainer weleens in elkaar willen timmeren?'
Ze glimlachen allebei. 'Dat is beroepsgeheim,' antwoordt de therapeut. Het enige juiste antwoord.
Daarna is het ijs gebroken. Zoals altijd heb ik als buitenstaander veel meer moeite met alle pijnlijke gedachten en vragen dan het slachtoffer zelf. Die wetenschap helpt me ook nu weer over het dode punt heen. Ik mag Max alles vragen en hij geeft op alles antwoord.

Samen bezoeken we Jakarta en onder het genot van het Aziatische leven vertelt Max alles wat ik wil weten.
'Haat je de dader?'
'Nee. Dat is ook maar een arme sloeber die is gehersenspoeld. Hij deed het omdat hij dan geld voor zijn familie zou krijgen.'

Max's liefde voor Indonesie kent geen grenzen, Terwijl hij op het wegdek voor het hotel lag, minuten na de aanslag, riep hij al uit dat hij nog steeds van Indonesie hield. Later ontmoet ik zijn prachtige Indonesische vriendin Maria en begrijp ik zijn liefde voor het land alweer een stuk beter.
'Ben je bang geweest dat zij je zou verlaten?'
Max is even stil, denk na en bekent dan: 'Ja. Het is het eerste dat ik haar vroeg: wat moet je nog met mij? Maar in haar ogen zag ik dat ze nog steeds van me hield.'

Wat is het fijn om zo'n programma te mogen maken.

Ik roep t maar weer eens: waar blijft dat onafhankelijke autoprogramma op de Nederlandse tv?!!! En dan niet een afgeleide van Topgear (niet te evenaren), maar een oer-Hollands programma dat rechtdoet aan de heilige koe in al zijn facetten. En met humor gemaakt graag!

Ik geloof dat er tien journalisten gebeld hebben om me te vragen naar mijn mening over de kilometerheffing. Welk ander land maakt zich daar zo druk over? En hoe heerlijk zou t zijn als alle ins en outs op een licht satirische toon in een autoprogramma even behandeld zouden worden. (Overigens, mijn mening; natuurlik moet er een kilometerheffing komen. Je kan nauwelijks tegen het principe zijn dat de gebruiker betaalt. Maar je kan je natuurlijk wel je boos maken over de uitvoering en het gekonkel ervan en erover. Het moet natuurlijk niet zo zijn , net als nu met de ov-chipkaart, dat we stiekem duurder uit zijn en sommige mensen 'per ongeluk' het dubbele betalen. Per ongeluk, me hoela! Reken maar dat er ergens een vrekkig ambtenaartje in een stoffig kantoortje zich heel erg in de handen zit te wrijven over de stiekeme winsten van de ov-chip.

Ik zou ook zo graag eens een test zien van al die ingewikkelde navigatiesystemen in auto's. Als ik in een nieuwe auto stap is t altijd t eerste dat ik uitprobeer. Voor de meeste systemen geldt; tegen de tijd dat je ze doorhebt ben je aan een nieuwe auto toe (full marks overigens voor Toyota en Nissan, prima systemen)

En had ik afgelopen week in Los Angeles een middagje over gehad, dan had ik graag de camera gebruikt om een reportage te maken over de laatste rit van James Dean. 'Kijk Rob', zei regisseuse Kitty Kooring toen we naar Venice Beach reden om te ontbijten ( ja, t leven van een tv presentator is zwaar) dit is de weg waar James Dean op een lantaarnpaal knalde. Prompt reed een zilveren Porsche Cayman ons voorbij. Een pelgrim? Wat graag zou ik dat oude garagehoudertje spreken dat het wrak heeft geborgen. Of de poltiieagent dei als eerste ter plaatse was. Of gewoon met een nieuwe versie van die Porsche die rit nog eens overdoen.

Kortom; heren beslissers; maak me los en zet zo'n programma weer op t schema. En mocht je een presentator zoeken die ook nog n beetje kan sturen....

Zelden zo'n sprekend voorbeeld van ruwe bolster, blanke pit gezien als Bas Rutten, leerling van de Willibrordus Mavo uit Valkenswaard en hoofdgast in de laatste aflevering van De Reunie van dit seizoen.
Eigenlijk zegt het filmpje, geregisseerd door Kitty Kooring en mooie shots van Marc Glastra van Loon, alles. Rake klappen, afgewisseld met huiselijk geluk.
Bes Roeten, zoals de rest van de wereld, lees vooral Amerika en Japan, hem kent is meervoudig wereldkampioen Mixed Martial Arts; dat is een combinatie van zo'n beetje alle vechtsporten die er bestaan. Ooit maakte ik - waarschijnlijk over hem - in Kopspijkers grappen over zijn sport:
Jack: Beetje leuke week gehad, Rob?
Rob: Jazeker Jack, het Europees kampioenschap Free Fight is weer op tv.
Erik: Gedverdemme, dat is toch die sport waarbij alles mag?
Rob: Dat is niet waar! Je mag bijvoorbeeld niet met gestrekte vingers iemand ogen uitsteken.
E: Oh, dat mag niet.
R: Ik moet eerlijk zijn; het mag wel, maar het scoort niet.
Waarna ik een paar beelden laat zien tot afgrijzen van de politiek correcte kijker en becommentarieer met:
'Kijk, het is ook een denksport, want je ziet die ander in elkaar zakken en denken: wat krijgen we nou?!

Wat een leuke tijd was dat toch; rucksichtloos meningen verkondigen en er nog voor betaald worden ook.

Bas was toen al wereldberoemd in Japan en had t fragment niet gezien. Gelukkig maar, anders hadden we misschien nog een rekeningetje te vereffenen gehad. Die angst was overigens volkomen onterecht, want Bas is een zachtaardige jongen, die ook geen revanchegevoelens heeft naar de oud-klasgenoten die hem jarenlang pestten met zijn huidaandoening. Hij heeft zijn wraak al genomen toen hij een jaar of zestien was en letterlijk van zich af ging slaan.

Verder bakt Bas heerlijke kroketten en is hij een heel zoete vader. Niks verraadt op zo'n moment dat er een levensgevaarlijke vechtjas tegenover je staat die je met zijn befaamde leverstoot in 1 tel naar de andere wereld kan helpen.
Nou ja, niks: ik ben toch best gespierd, al zeg ik t zelf ahum, maar mijn bovenbenen zijn toch echt net zo dik als zijn bovenarm. Een garnaal ben ik vergeleken met hem. Dat voelde ik dubbel toen we in zijn megabubbelbad in de tuin zaten. Overigens met een geweldige Monte Christo sigaar, want Bes Roeten weet wel hoe hij het leven moet vieren.

Een heerlijk reisje met een lichte toets die de Reunie wat mij betreft vaker mag hebben. (Wat niet wil zeggen dat ik vind dat er geen zware onderwerpen meer in mogen natuurlijk he, maar die mix... heel graag!)

'Heb je het al gehoord van Gaby?' Die zin ging als een lopend vuurtje over de redactie en kwam uiteindelijk bij mij. Via oud klasgenootjes die ons erop wezen tot redactrice Monique Morshuis die de aflevering begeleidt. Al een paar dagen waren we op zoek naar de oud-leerlinge van SG Krimpen aan den IJssel. Maar we kregen haar niet te pakken. Vorige week donderdag bleek waarom.
'Ze is een van de slachtoffers van de aardbeving in Haiti.' Het nieuws sloeg bij de hele Reunie-ploeg in als een bom. Omdat de ramp ineens heel dichtbij komt. Een gezicht krijgt. En ook omdat bij iedereen even door het hoofd schiet; wat als we haar een paar weken eerder gevonden hadden? Waren we dan met een cameraploeg met haar meegegaan om het gelukkige moment vast te leggen dat ze met haar man Gosse twee adoptiekinderen in de armen sluit? En die gedachtentrein eindigt steevast bij het punt; 'had een van ons daar ook onder het puin begraven gelegen?'
Even was iedereen tezeer uit het veld geslagen om na te denken.
Gelukkig is er altijd eindredacteur Boudewijn Schoewert die zijn verstand en het overzicht behoudt en een plan trekt.
'We besteden er aandacht aan, maar gepast,' besloot hij.
Het toeval wil dat we op dit moment aan extra serie van de Reunie bezig zijn en heel kort voor de uitzending opnemen. Zo kan het dat we anderhalve week na de ramp in de studio zitten en de zondag erop al op de buis vertonen wat we hebben opgenomen.

Afgelopen zondag togen we met een zo klein mogelijk ploegje naar het ouderlijk huis van Gaby in Krimpen aan den IJssel, Voor een ander, veel vrolijker filmpje, had ik er eerder in het seizoen al staan tennissen met Richard van den Ende. Bizar hoe een plaats in je ogen kan veranderen door wie je er bezoekt of wat er gebeurd is. Over het gesprek met de ouders wil ik niet teveel zeggen uit pieteit voor de nabestaanden. Wat interessant is voor de buitenstaander is aanstaande zondag om half negen op Nederland 1 te bewonderen. Het zijn ongelooflijk lieve en dappere mensen die ons wilden helpen om van hun dochter en schoonzoon een portret te schetsen zodat de klas weet wat er tussen school en Haiti met hun vriendin gebeurd is.
Als ze een klein beetje op haar moeder leek dan moet het een ongelooflijk lieve vrouw geweest zijn, constateerden we met z'n allen. En van haar vader heeft ze ongetwijfeld het idealisme en de kracht geerfd. 'Als ik in een schepper zou geloven zou ik heel boos op hem zijn,' merkte ik ergens tijdens de ontmoeting op. Het echtpaar van den Bor is heel gelovig en hebben besloten dat ze niet in bitterheid willen vluchten. Dat maakt ze bewonderenswaardig.

Het meest raakte me de foto's aan de wand die onlangs gevonden waren en waarop Gaby en Gosse innig gelukkig te zien zijn met hun twee kinderen. Hartverscheurend. Voor iedereen. Na afloop zijn we in de kroeg ook maar even snel een borrel gaan pakken.

Toen we vijf jaar geleden met de Reunie begonnen droomden we ervan dat het een venster op de echte wereld zou zijn. Niet alleen maar vrolijke verhalen vol nostalgie, maar het echte leven in al zijn ups en downs. Maar dit soort toevalstreffers reken en hoop je natuurlijk nooit op. Om die reden hebben we ook met de leiding van de KRO besloten buiten dit weblog en een persbericht geen publiciteit te zoeken.

Gisteravond de tape bekeken die 27 december uitgezonden gaat worden; KRO de Reunie, de klas van Anne Frank, Toch een beetje spannend, want veel mensen, waaronder een boel journalisten, hadden m al bekeken en er van ales over gezegd, En dan is het een beetje als met een film waarvan iedereen roept; daar moet je naartoe; die kan dan bijna alleen nog maar tegenvallen.
Bovendien kijk ik naar heel andere dingen; waarom kijk ik zo stom, wat ben ik dik, waarom verspreek ik me zo vaak, waarom laat ik die of die niet uitpraten, allemaal dingen waar de kijker gelukkig (meestal) geen last van heeft.
Bijvoorbeeld omdat de gasten zo boeiend zijn dat je niet meer op mij let :) En dat is bij de klas van Anne Frank niet zo heel moeilijk.

Ook al had ik sommige teksten al tien keer gehoord, tpch raakten ze me weer. Bijvoorbeeld als Andre vertelt dat hij bijna jaloers was op de kinderen die op transport 'mochten' ; tot iedereen ontdekte waar dat naartoe ging natuurlijk.
En het verhaal van Letty, die een maand niet kon eten van verdriet toen ze de ellende in het concentratiekamp voor het eerst in alle hevigheid zag.
Maar ik was ook heel blij om te zien hoe Sallie straalde toen ik de passage uit het dagboek van Anne Frank voorlas waarin zij hem de liefde verklaart. 'Ze had een goeie smaak', zegt hij dan lachend. En hij houdt ook een prachtig pleidooi waarom er geen deleteknop op ons geheugen mag zitten. Omdat we nooit mogen vergeten hoe een gruwelijke volkerenmoord begint.
Maar de meeste indruk maakt het filmpje weer dat Boudewijn Schoewert en Marlies de Jong hebben gemaakt over de 21 klasgenoten die de oorlog niet hebben overleefd, met citaten uitgeproken door Boudewijns dochtertje uit Anne's dagboek en een stapel foto's die uit allerlei archieven tevoorschijn zijn getoverd. Wat een werk is dat geweest!
Misschien hadden we daarmee moeten eindigen, denk ik dan , als ik het nu zie. Wat moet je erna nog zeggen?
Ik bedenk ook nog honderd andere dingen die beter hadden gekund. Dat truitje wat ik aanheb had leuker gekund, ik had Jacquelines kunstboeken niet mogen overslaan, ik had de quote van Letty er graag in willen hebben waarin ze vertelt dat de schooljuffrouw alle kinderen die op transport gaf gedag kwam zeggen waarmee ze haar leven riskeerden. En nog een paar dingen die misschien op de site van de KRO staan. Het doet er niet toe. We hebben geprobeerd een mooi document te maken. Ik hoop dat iedereen het net zo bijzonder vindt als wij. Voor mij is Anne Frank in elk geval niet meer die mythe die ik er in mijn hoofd van had gemaakt. Maar een gewoond schoolmeisje met bijzondere talenten waarmee ze ooit een heel mooi dagboek schreef. En die misschien, als het anders was gelopen, in de klas lachend naast Sally had gezeten. Samen met 21 anderen. Dan had het een perfecte uitzending geweest.

Het leek zo'n onschudlig verhaal. Andre was de knikkerkoning van de 6e Montessorischool waar ook Anne Frank op zat. Voor die heel speciale uitzending van de Reunie, die op zondagavond 27 december wordt uitgezonden, bezocht ik met hem de lagere school waar het allemaal begon. Andre is een ontzettend vrolijke man. 'Is dat hem?' fluister ik regisseur Kitty Kooring in het oor als hij met vriendin aan komt lopen. 'Maar die ziet er toch helemaal niet uit als tachtig.' Maar het is Andre wel. En Andre heeft er enorm veel zin in. Ik ook. Het is een eer om dit programma te maken. De enige keer in mijn leven dat ik de kans krijg om alle vragen die ik over de Tweede Wereldoorlog, over Anne Frank, over de Holocaust en over hoe het gewone leven in de oorlog was te stellen. Een eer ook om al die mensen bij elkaar te zien in de studio. Een voorrecht om uit de eerste hand te mogen horen wat voor een meisje Anne Frank was.
Andre kende haar nauwelijks. Woonde een straat verderop, speelde weleens met haar, maar niets wees erop dat Anne later geschiedenis zou schrijven. Letterlijk.
'Misschien heb je nog wel knikkers van haar afgepakt door vals te spelen', plaag ik hem. Andre kan er smakelijk om lachen. Niets is te heilig om over te praten. Met plezier deelt hij op het schoolplein handtekeningen uit aan kinderen die hem als een ster behandelen omdat hij bij Anne in de klas heeft gezeten.
De school doet er ook van alles aan om de herinnering levend te houden. Het lokaal waar Anne en haar klasgenootjes les hadden is nog onveranderd. Andre grijpt direct naar de leesplankjes en vertelt over hoe ze daarmee leerden lezen en schrijven. Herinneringen, vooral leuke,wellen als vanzelf in hem op.
Het is fascinerend om door Andre's ogen naar de oorlog te kijken. 'Bizar, maar toen de eerste kinderen werden weggevoerd was ik zelfs een beetje jaloers. Zij gingen een groot avontuur tegemoet. Maar toen wisten we natuurlijk nog niet dat ze nooit meer terug zouden komen.'
Bij een gedenksteen valt de vrolijke man stil. Helemaal stil. Ik ook. Aan de muur van de school hangen de namen van - ik geloof - 180 kinderen die de oorlog niet hebben overleefd. Ik realiseer me eigenlijk pas voor het eerst dat we het over kinderen hebben. 'De Duitsers hebben niet zes miljoen Joden vermoord, maar zes miljoen keer 1 Jood', stelt Andre.
Dan vertel hij zijn knikkerverhaal. Hij doet uitgebreid voor hoe het spel gespeeld werd en wint me een handvol knikkers af. Hij kan het nog steeds.
'Wat later in de oorlog gingen kinderen strooien' vertelt hij uit het niets. 'Als ze op transport gingen, dan zeiden ze de avond van tevoren, ik ga strooien. Dat betekende dat ze hun knikkers it het raam gooiden en dat de kinderen in de buurt ze op mochten rapen. Ze wisten dat ze zelf niet meer nodig hadden.'
Ik ben volledig uit het veld geslagen. Ineens is de oorlog heel dichtbij, heel gewoon en heel echt.
Andre kan een paar tellen later alweer om het leven lachen. 'Ik ben verder een heel gelukkig mens hoor.' En dat is een prestatie van formaat.

Zelden zoiets meegemaakt; een televisieprogramma dat voor mijn gevoel nauwelijks bekeken wordt en toch overspoeld worden met reakties; op mijn site, op straat, telefoon, het houdt niet op. Het lijkt wel alsof de Reunie eventjes niet bestaat, terwijl daar toch vijf keer zoveel mensen naar kijken.
Voor iedereen die gemaild heeft; we - dat zijn de mannen van de Purmer Posse met wie ik t maak, zijn overdonderd en geraakt door de levensverhalen die opgestuurd worden. Ik lees ze allemaal, maar ik kan onmogelijk iedereen persoonlijk uitgebreid antwoord geven. Sommige heb ik op de homepage in verkorte versie weergegeven, maar het doet geen recht aan hoe mensen reageren. Het lijkt wel alsof half Nederland tijdelijk in een caravan heeft gewoond en de andere helft ernstig op zoek is naar zichzelf!
Kennelijk raken we met 'Kamphues over de Kop' een snaar. Misschien niet bij zo heel veel mensen maar dan wel een heel rake snaar.
De opnames zitten er sinds eergisteren op - we hebben bij de carvan met al m'n vrienden gevierd dat ik daar ooit gezeten heb - en we hebben er eentje gedronken op de productie die voor ons allemaal, vreemd, anders, raar en heel gevaarlijk was. Riskant omdat ik in het openbaar op zoek ging naar een relatie - ik geef het de meiden/vrouwen te doen die me opeens met een camera aan zagen komen - maar ook omdat iedereen die me dierbaar is - op m'n kinderen na dan - in beeld komen. Gelukkig heeft geen vriendschap eronder geleden, integendeel, ze zijn er alleen maar beter op geworden omdat programmamaker Marcje Braun ons verplichtte een keer niet over koetjes en kalfjes en vooral autosport en vrouwen te praten.
En de vriendschap met Marc Braun en die andere sprechhund Bas Vink, die alle races vastlegde is er ook alleen maar hechter opgeworden, al was het maar omdat zij hebben doorstaan hoe ik klungelde met zingen en dansen. En al die andere momenten uit mijn priveleven waar ik zelf alleen maar naar kan kijken met de handen voor het gezicht. Ja, ik weet nu dat ik veel eigenwijzer ben dan ik dacht. Ja, ik weet dat ik geen ritmegevoel heb en ja ik weet dat ik slappe excuses verzin als ik een auto in de prak rij.
Maar intussen was het een geweldig avontuur om mee te maken en nog leuker dat zoveel mensen laten blijken er ook wat aan te hebben en met heel veel plezier meeleven.
Dank daarvoor!

Snik, snotter....
Leon gaat een winterlang de garage in. En wie er volgend jaar achter het stuur mag kruipen... geen idee. Ik zou het hier ook niet verklappen voor het einde van de tv-serie 'Kamphues over de Kop', maar ik heb het moment dat ik dit schrijf werkelijk nog geen idee.
Afgelopen weekeinde was de laatste race om de Seat Leon Eurocup. Beelden ervan zijn live op Eurosport 2 te zien en RTLGP toont ook nog eens uitgebreid samenvattingen op tv en internet, dus over de afloop ga ik niet geheimzinnig doen. Ik ben 1 keer uitgevallen en heb me 1 keer vanaf de laatste plaats teruggeknokt naar positie elf. Niet slecht voor een amateur. Alleen is dat nu precies wat ik niet meer wil zijn! Het was een bewogen weekeinde omdat ik het op de baan een beetje aan de stok kreeg met 1 van mijn teamgenoten. Race 1 kwam ik daardoor niet verder dan de eerste ronde (en kreeg ook nog eens duizenden euro's schade mee naar huis) en race 2 vrees ik dat ik per ongeluk tegen zijn achterbumpertje aanbotste. Dat vond hij, terecht, wat minder.
En daar stond hij dan, na afloop' nog na te hijgen en te pruttelen van het avontuur. Net als ik. Ik ben er nog maar even in gaan zitten om te genieten van het stoeltje dat speciaal op maat voor me gemaakt is en past alsof ik de duurste fauteuil in Villa Arena heb aangeschaft.
Na een jaar samen Europa te zijn afgezworven kan ik ook alle knopjes in de auto blindelings vinden. Kortom, ik zal Leon enorm missen, de komende winter.
Maar ik ga ook de tijd nemen om alles op een rijtje te zetten. Want het was me het jaartje wel. Maar dan loop ik alweer vooruit op de serie en dat kan natuurlijk niet.
Voor nu volsta ik maar even met iedereen te bedanken die positief op het programma reageert. Het is leuk om te merken hoeveel andere Nederlanders in een soortgelijk lastig parket zitten. En hoeveel mensen (gelukkig) niet in soortgelijke omstandigheden verkeren en ook kijken. Tot en met kinderen van 15 die me keihard uitlachen als ik salsadans als een... als een kind van 15 dus denk ik. Bedankt jongens, echt heel goed voor mijn zelfvertrouwen!:)
Ik kan onmogelijk iedereen persoonlijk beantwoorden, al probeer ik dat wel, maar weet dat t allemaal gelezen en gewaardeerd wordt. En heb vooral geen medelijden met me, want geloof me, ik heb de leukste midlifecrisis van mijn leven!

En daar gaan we weer. Het nieuwe tv-seizoen is begonnen. De vakantie zit erop, maar daarover later meer, want ik ben met de jongens op bezoek geweest bij Edwin Wiek in Thailand, een half jaar geleden nog gast in de Reunie.
Maar inmiddels zijn we alweer een verre reis en een autorace verder. Waar ik voor de Reunie naar te ben geweest mag ik natuurlijk pas zeggen als de studio-opnames achter de rug zijn, maar het was er kouder dan ik dacht en de biefstukken waren er fanatstisch.
Deze week zijn de uitzendingen begonnen van de nieuwe serie. Op donderdagavond. Niet mijn idee hoe je om moet gaan met een succesvol programma, maar daarover is het meeste nu wel gezegd en onder protest ben ik akkoord gegaan met een eenmalige verplaatsing van de Reunie. En nu maar hopen dat de belofte stand houdt dat we na de winter weer naar de zondag teruggaan, want voorlopig kost het ons anderhalf miljoen kijkers!!
Morgen begint op Nederland 3 die andere serie; Kamphues over de Kop. Daar doen we een moord voor anderhalf miljoen kijkers. En voor een half miljoen ook nog.
Maar wie weet, want enigzins verbaasd over alle media-aandacht ben ik wel. Aan de ene kant roept een hoop mensen 'is dat wel interessant, die midlifecirsis van jou' en aan de andere kant willen heel veel journalisten er alles van weten.
Na het gesprek bij DWDD van afgelopen vrijdag zijn er tig mailtjes binnengekomen van mensen die het probleem herkennen of ook een half jaar in een lekkende caravan hebben gebivakkeerd. Bedankt voor alle aandacht, ik kan ze niet allemaal persoonlijk beantwoorden, maar het is top om te weten dat het idee voor het programma in elk geval aanslaat. Ik hoop zelf dat het een vrolijke maar ook ontroerende kijk op een roerige periode wordt. En af en toe flink genant ook trouwens als ik mezelf terugzie op de dansvloer bij salsales.
Veel plezier met kijken!!!!

Bijna, bijna had ik m te pakken. Dat ene puntje in het Europese kampioenschap waardoor mijn naam voor eeuwig in de autosportarchieven staat (alsof iemand die ooit leest natuurlijk)
Op Oschersleben startte ik in de SEAT Leon Eurocup voor het eerst op een baan die ik kende. Dat scheelde een slok op een borrel, al had ik de hulp van Tim Coronel nodig om de fijne kneepjes op tijd onder de knie te krijgen. 'Rob, overal vol over de kerbstones raggen' was zijn advies. Dat heb ik geweten; door het stuiteren van de auto zit ik nu weer met een paar gekneusde ribben. Of die blessure heb ik opgelopen bij de start van race 1, want vanaf plek 15 werd ik keihard afgebeukt; rechts instappen was even niet meer mogelijk. Maar gelukkig was de auto nog heel en kwam er een safetycar op de baan zodat ik achteraan het veld kon aansluiten.
En eindelijk, eindelijk voelde de auto qua afstelling zo naar mijn zin dat ik kon laten zien wat ik zelf altijd al dacht dat ik kon. Vanaf positie 20 (!!!!!) knokte ik me ronde voor ronde naar voren. Bij de finish stuitte ik nota bene op Timmie zelf, wiens auto nog krommer was dan de mijne. Op de meet kwam ik nog anderhalve seconde op hem tekort; negende en complimenten van alle kanten!! Met een beetje meer mazzel of een ronde extra was ik dus achtste geworden en dat is goed voor dat o zo belangrijke puntje in het kampioenschap.
Volgende week in Imola de laatste kans om op te vallen!!!

Een rare snuiter blijft het, die Edwin Wiek. Een half jaar geleden nog een van de hoofdpersonen in de Reunie en nu gids door het oerwoud, gastheer op mijn vakantieadres en oppas van mijn kinderen tegelijk. Een rare snuiter omdat hij naar Thailand is geemigreerd 'want daar is alles leuker' maar in de auto alleen maar stomme Hollandse liedjes draait. Mijn kinderen kunnen nu uit volle borst 'Jo met de banjo en Mien met de mandoline' en 'brandend zand' van Anneke Gronlo zingen. En bedankt Edwin!
En ook bedankt natuurlijk voor de geweldige tijd. Voor wie het niet meer weet; Edwin beheert een opvangcentrum voor bedreigde diersoorten, zo'n 150 kilometer onder Bangkok. Meer dan 300 beesten hebben er een schuiplaats gevonden; beren, olifanten, een tijger en vooral heel veel apen. 'Kom van de zomer terug, dan gaan we het oerwoud in' nodigde hij me in het voorjaar uit. 'Ja, maar ik heb twee jongetjes van 6 en 10.'
'Neem ze mee, dan kunnen ze de baby-aapjes melk geven en de olifantendrollen opruimen.'
Toen ik dat thuis voorzichtig liet vallen was er geen terugweg meer mogelijk. 'We gaan aapjes voeren, we gaan aapjes voeren!!!'
Uiteindelijk waren de olifanten nog het meest in trek, al joegen die de mannetje ook schrik aan toen we in een oerwoud midden tussen een kudde wilde exemplaren belandden. Dat was zelfs voor Edjeretteketetje een beetje teveel van het goede.
Bo heeft inmiddels op school een spreekbeurt over Thailand gehouden en een 9 gescoord. Met dank aan Edwin.
Volgende keer gaan we orang oetangs kijken in Indonesie. Maar dan neem ik wel fatsoenlijke muziek mee!

Vangrails komt harder aan dan een stapel banden en beton komt weer harder aan dan vangrails. Nou, heb ik dit jaar in de SEAT Leon Eurocup in elk geval iets geleerd. Door schade en schande, dat wel.
Ik ga t allemaal uitgebreid beschrijven in 'Inhaalrace' het boek dat dit najaar bij de Bezige Bij verschijnt en 't wordt ook lang en breed uitgemeten in het nieuwe tv-programma dat ik dit najaar voor de KRO mag maken: 'Kamphues over de kop', maar hier op mijn weblog natuurlijk alvast een kleine impressie van de stratenrace in Porto.
Wat een ongelofelijke baan is dat zeg. Verschrikkelijk, vreselijk en prachtig tegelijk. Met 200 kmph langs de betonnen muren schrapen, dwars door het centrum van een oude stad, waar de racemotoren knetterend weerkaatsen tegen de gevels en de kleuren van te racecircus fel afsteken tegen de grauwe gevels van de historische gebouwen. Racen in op een stratencircuit is het mooiste dat er is zolang het goed gaat en het meest angstaanjagende als het mis of bijna mis gaat.
Ik geef toe dat ik mijn kindjes thuis nog een keer een extra dikke knuffel heb gegeven voor ik vertrok. Niet omdat ik bang ben dat ik niet terugkom. Autoracen is tegenwoordig een relatief veilige sport. Maar een pink of een pols of zelfs een been is zo gebroken. Dat bleek maar weer toen de Spanjaard Hernandez de muur inging.
Dus met bibberende knieen verkende ik 's vrijdags het circuit. Tien seconden was ik te langzaam. Een andere deelnemer vond het allemaal zo spannend dat hij zelfs zijn koffers pakte en naar huis ging.
Met de hulp van Tim en Tom Coronel en ook Jaap van Lagen kwam ik tijdens de kwalificatie toch nog tot respectabele tijden. Ik mocht zelfs van de veertiende plek starten, de beste uitgangspositie tot nu toe,.
Iedereen apentrots, ik vooral.
En toen ramde ik 'm in de opwarmronde keihard in de muur.Dom, dommer, domst. Echt heel dom. Voor de race begint de muur in. Dat is je tong branden bij het proeven van de soep, struikelen bij de aanloop voor het polstokhoogspringen, klaarkomen als het meisje haar kleren begint uit te trekken. Afijn, vul de voorbeelden verder zelf maar in, mijn cabaretvrienden zullen er de komende tijd ook nog wel een hoop bijverzinnen.
Ontroostbaar was ik de hele zaterdag. En omdat de monteurs tot diep in de nacht moesten sleutelen om de auto heel te krijgen kostte het me ook nog eens stapels ijsjes, bier en t-shirts.
's Zondags in race 2 heb ik maar rustig aan gedaan. Het miezerregende en 5 man inhalen tussen de muren is schier onmogelijk. Als laatste startend en profiterend van de fouten van anderen ben ik nog 15e geworden. Best leuk voor een amateur. Maar drie keer niks voor iemand die ervan droomt om beroepscoureur te worden.

Dat geldt voor David wel heel erg letterlijk, David is 1 van de gasten in de klas uit Heemstede. Hij staat op school al bekend als een goeie roeier en lijkt voorbestemd om de wereldkampioenschappen zo niet de Olympische Spelen te halen.
Tot hij , midden jaren 90, een vreselijk motorongeluk krijgt. In de studio van de Reunie kijken we 's ochtends naar beelden van een uitzending van 06-11 weekeind. Daarin komt David even voorbij als een slachtoffer op een brancard. Het is zo'n beeld waarbij ik normaal gesproken wegzap; veel zwaailicht, door neon verlicht straatbeeld en een wrak in de berm. 'Mogelijk hersenletsel' wordt er als diagnose gesteld.
Inmiddels weet ik dat het niet meer alleen 'mogelijk' hersenletsel is.
David lag dagen in coma en is nooit meer de oude geworden. Hij loopt moeilijk, praat moeilijk en heeft niet meer de volledige controle over zijn lichaamsdelen.
Maar gek genoeg is er met zijn hersens verder niks mee, constateer ik al snel als ik hem in zijn huisje in Haarlem opzoek. Hij formuleert uiterst zorgvuldig en pareert elke rotopmerking die ik maak zo snel als hij kan. Als ik met hem in de roeiboot zit en voor de grap zeg dat zijn roeitrainer hem vroeger een bal vond zegt hij meteen;"He Kamphues, weet je hoe ver het terug zwemmen is?'
Het geeft me een volstrekt andere kijk op hersenletsel. David roeit ook nog steeds alsof zijn leven ervan af hangt . Misschien is dat ook wel zo. 'Op het water vergeet ik even alles' zegt hij. En hij roeit menig volledig gezonde roeier er ook nog fors uit ook. Om over mij maar helemaal te zwijgen.
De ontmoeting met David is weer eens zo'n filmpje in de Reunie waar ik het ijskoud van krijg. Omdat het over iemand gaat die zich door het leven heen worstelt en daar geen doekjes om windt.
Zelfs niet over het gebrek aan perspectief in zijn bestaan, want door zijn ongeluk kan David ook niet meer zijn beroep vam tandarts uitoefenen.'En dat deed ik zo graag. Door het intrekken van mijn bevoegdheid hebben ze niet alleen mijn beroep, maar mijn hele leven afgepakt.'
Ik moet hem vragen of hij ooit weleens gedacht heeft; was ik er maar ingebleven. David denkt lang na. dan grinnikt hij en zegt; 'Nou als ik dan weer een mooi meisje zie' (en hij doelt hiermee op onze productie-assistente Mare) 'dan denk ik; goed dat ik nog leef.'

Brno. Het klinkt als een kreet van Eskimo die het koud heeft. Maar het is toch echt een circuit. In Tsjechie. Vroeger had ik een boek met plaatjes van alle banen over de hele wereld. Bij Brno zag je obscure Skoda;s en Lada's met een joekel van een spoiler en mannen in pakken die vooroorlogs leken. Brno leek toen heel ver weg.
Na het openen van het IJzeren Gordijn is er veel veranderd. Brno zelf is een welvarende stad en het circuit is volledig gemoderniseerd en is gastheer voor de Moto GP en een ronde van het wereldkampioenschap toerwagens.
En in het voorprogramma daarvan rij ik. In de SEAT Leon Eurocup. Als onderdeel van het beleven van mijn grootste droom ooit; autocoureur worden. En dat is weer onderdeel van een televisieprogramma dat ik voor de KRO ga maken. Maar de droom is echt. levensecht. En het avontuur, groter dan groot.
Brno is een prachtige baan door de glooiende heuvels van het Boheemse (?) landschap. Bloedsnel ook. Nergens rijden we lager dan in de vierde van de zes versnellingen. En omdat ik er getest heb zijn mijn verwachtingen best wat hoger dan gemiddeld.
Maar telkens als ik in de 300 pk sterke SEAT Leon stap word ik verrast. Dit keer is het de regen. Niet een beetje, nee gewoon zon ouderwets comunistsche stortregen waar de wereld grauw en grijs van word.
Op zich nog geen probleem, want als Hollandse coureurs ergens in uitblinken dan is t wel in regenrijden. Al die Italiaantjes en Spanjooltjes die alleen maar in een auto stappen als 't zonnetje schijnt.... Maar de echte verrassing bezorgt Josep, mijn engineer me. 'Rob, je weet het waarschijnlijk wel, maar niet aan je ruitenwissers zitten he.'
'Niet aan mijn ruitenwissers zitten?! Waar zijn die dingen anders voor?'
'We hebben een laagje op de voorruit gespoten zodat de regen als een rivier over de voorruit omhoog glijdt. Maar als je gaat wissen smeer je het uit en zie je niks meer.'
Mooi is dat. Krampachtig blijf ik van de wisserschakelaar af. Had dat ding er dan oo maar afgesloopt, denk ik dan. Maar ik zie nog steeds niks. Zelfs niet de achterlichten van de auto voor me. En we rijden wel dik 200 he! Niet aan de ruitenwisser zitten, niet aan de ruitenwisser zitten.
Dan beslaat ook de binnenkant nog eens, zodat ik nog een centimeter of 20 zich overhoudt. Maar aan de linkerkant van het raam. En alle bochten zijn toch echt naar rechts. De hele training navigeer ik op de witte lijn aan de buitenkant van de baan. Ik ben 3 seconden te langzaam. Nog aardig voor een blinde denk ik. Ik foeter mijn monteurs uit en daarna gaat het beter. Maar ik lig natuurlijk weer een hele training op de rest achter.
Tijdens de kwalificatie steven ik voor het eerst dit jaar op een plek in de top 10 af. De baan droogt langzaam op, dus elke ronde is sneller, maar helaaas, stoem stoem stoem, pak ik in de laatste ronde een grasrandje mee en duikel ik naar plek 16.
Dat blijkt bij de start ook meteen de plaats waar de klappen vallen. Voor, om en achter me gaat iedereen in bocht 1 eraf. Ik schuif handig 5 plaatsen op, maar meer dan een elfde plek zit er niet in. Ik heb de auto weer eens niet helemaal goed afgesteld.
Race 2 moet me in de punten brengen. Maar ai, ai, ai; bij de start ben ik nu degene die dom doet. De Zwitser Sonderegger laat een gaatje vallen, ik duik erin en hij duikt erook in. Kloink, boing, richting vangrails en een nog grotere dreun en de rechtervoorkant van de auto kan naar de vuilstort. Jammer, jammer, zonde zonde, want dit was de kans om goed te presteren.
Na de enige pul die ik van mezelf mag drinken kom ik weer een beetje bij van de teleurstelling. Ik maak teveel beginnersfouten. Maar helemaal kansloos ben ik met mijn missie niet en dat is in elk geval iets.
Dan loop ik langs het parc ferme waar alle auto's ter keuring na de race naar toe moeten. Het is een waar autokerkhof, vijf wrakken waaronder 1 total loss. Dan hoor ik ook dat mijn teamgenootje Aldo Ponti bewusteloos naar het ziekenhuis is afgevoerd. Hij brengt het er uiteindelijk zonder kleerscheuren vanaf, maar ik schrik me het leplazarus. Autoracen was toch hardstikke veilig? In de SEAT Leon Eurocup kennelijk niet zo. Ik denk aan mijn kindjes en besluit nog eens goed na te denken.
En nog 1 pul bier te bestellen.

Als je denkt dat je het armste gedeelte van de wereld gezien hebt, bijvoorbeeld in India, dan ken je Sierra Leone nog niet.
Maar op het eerste gezicht is de armoede verborgen. Ik zie het pas als Eamon me erop wijst. Eamon is psycholoog en gast in de Reunie. Hij schrijft lespogramma's voor Warchild en helpt medewerkers van Warchild ze leren uitvoeren.
Maar zijn vrije tijd besteedt hij samen met zijn vriend Harm aan het opbouwen van een klein dorpje in het noorden van het land. Daar moet een teakplantage komen, een ananasboerderij en een goeie school.
Eigenlijk ziet het dorp er idyllisch uit. Kinderen zwermen in grote getalen om ons heen. Prachtig, heerlijk, waarom woon ik hier niet?
'Omdat de kindersterfte hier de hoogste ter wereld is', helpt Eamon me uit de droom. 'Van de tien kinderen halen de er drie de tien jaar niet. Malaria is hier nog dodelijk. Omdat het drie dagen lopen naar het ziekenhuis is en mensen vaak niet eens gaan. Er was een jongetje naar mij vernoemd die malaria opliep. Natuurlijk boden wij aan om de kosten voor zijn verzorging te betalen. Hij ging naar het ziekenhuis, maar zijn ouders gingen niet terug voor controle. En dus stierf hij simpel en totaal onnodig aan uitdroging.'Om moedeloos van te worden.
'En de mamba snake valt hier nog uit de boom. De spuwende cobra noemen ze m ook. Haal je ook het ziekenhuis niet. Drie per jaar.'
Om nog moedelozer te worden. Zeker als ik de ananasplantjes zie. Maar Eamon gelooft er heilig in dat het hem gaat lukken om het dorp uit de ellende te helpen.
Ik geloof hem en zijn vriend Harm. Of misschien lukt het ze wel niet. Maar dan wil ik niet op mijn geweten hebben dat dat mede komt omdat te beroerd was om geld over te maken.
De link komt op mijn site te staan!

Wat ik vreesde bleek waar. Frank de Jonge, directeur van IDTV, is overleden. Frank is de man die er persoonlijk voor heeft gezorgd dat ik op tv kwam.
Toegegeven; het was Diederik van Vleuten die vroeg of ik aan Spijkers mee wilde doen. Maar het was Frank die aan het einde van het seizoen besloot dat ik mocht blijven.
Hij was toen hoofd amusement bij de VARA en besloot zo ongeveer in zijn eentje wie door was naar de volgende ronde en wie niet in de grote cabarettombola van Hilversum.
Op een dag trok ik de stoute schoenen aan en presenteerde ik een plan aan hem voor een eigen tv-programma. Hij moest erg hard lachen. Met die Haagse doorrookte stem van hem.'Kamphues', zei hij, 'zo'n kans krijg je maar 1 keer. Als je 'm verpest is iedereen klaar met je. Ik zou nog een paar jaartjes Spijkers doen en dan mag je het nog een keer vragen.'
Ik draaide braaf mijn seizoenetjes Spijkers mee. Omdat ik er ook trots op was natuurlijk, maar ook omdat ik geloofde dat Frank me die kans nog een keer zou geven.
Intussen was Frak verhuisd naar IDTV. Ik sprak m nauwelijks, maar op een dag hing hij aan de telefoon. 'Ik heb een programma voor je. Kijk maar naar het videobandje.'
het was de Belgische versie van de 8 plagen, waarin de Vlaming Rob van Oudenhoven de meest idiote dingen deed; van autocrossen tot zich uit een circuskanon weg laten schieten.Ik vond het geweldig en belde Frank terug. 'Waar kan ik auditie doen en hoeveel zijn er gevraagd?'
Niet verwonderlijk antwoordde Frank: 'Je bent de enige die zoiets idioots wil en RTL wil je graag hebben.'
Dat was de grote sprong in mijn loopbaan. Frank begeleidde me persoonlijk door een roerige productieperiode heen. 'Wie zou je het liefst bij je hebben als redacteur?' Ik riep spontaan de naam van Berend Boudewijn en Hans Riemens en hij zorgde dat ze me hielpen. En hij probeerde de zenuwen uit me te praten toen iedereen riep dat ik op mijn bek zou gaan. 'Rob, dat zal vast, dus zorg ervoor dat het het leukste half jaar uit je leven wordt, want dat kunnen ze je nooit meer af nemen.'
Die woorden zeg ik tot op de dag van vandaag nog weleens tegen mezelf.
Frank regelde ook de overgang naar BNN en later naar de KRO. Daar verloren we elkaar een beetje uit t oog en inmiddels ben ik collega-producent met alle wijze lessen die ik bij IDTV en BNN geleerd heb in mijn zak. Inmiddels liggen er plannen om samen een programma uit de grond te stampen.
Het had mooi geweest als Frank dat nog had mee mogen maken, Of nog een keer had kunnen zeggen: 'zorg ervoor dat het een leuk half jaar wordt, dat pakt niemand je af.'
Zoals ook niemand de leuke tijd samen afpakt Frank. Of de wijze lessen die ik van je geleerd hebt. Dank en tot ziens.

Race twee van de Seat Leon Eurocup staat alweer voor de deur en ik heb nog niet eens verslag gedaan van race 1. Dat komt omdat ik ook druk aan het schrijven ben aan een boek over mijn midlifecrisis-avontuur en aan de scripts voor een televisieserie.
Dus loop ik met alles vreselijk achter.
Maar kortgezegd was Valencia een geweldige ervaring met veel ups en een paar venijnige downs.
Er viel zoveel te leren dat het me 's avonds in m'n bedje nog duizelde. En dan heb ik t niet eens over het circuit, de auto en de tegenstanders. Maar bijvoorbeeld het vinden van een juiste afstelling. De SEAT Leon heeft zoveel dingen die je kunt veranderen om de wagen naar je zin te krijgen, daar is voor een beginner zoals ik bijna geen beginnen aan. En al helemaal niet als je daar tijdens de vrije trainingen maar twee maal en half uur de tijd krijgt en je daarin ook nog twintig minuten verliest voor het inremmen van nieuwe remblokken.
Kortom; tijdens de kwalificatie was ik ineens weer bijna drie seconden te langzaam, terwijl ik tijdens de tests al veel dichter op de kop zat. Maar gelukkig stond de hatelijke NQ , NOT QUALIFIED ofwel niet gekwalificeerd want niet snel genoeg, maar achter die van twee andere deelnemers. Kennelijk hadden meer mensen dezelfde problemen , want ik mocht van een keurige zeventiende plek van de 22 vertrekken.
En tijdens race 1 reed ik rondetijden die dicht bij de top tien in de buurt kwamen.En ondanks een uitstapje bij bocht 1 en een lichte touche met de vangrail kon ik na een inhaalrace een leuke vijftiende plek in de wacht slepen. Hoge verwachtingen dus voor de tweede race op zondag.
Daarin ging het nog aanmerkelijk sneller, maar helaas; ik had de auto toch niet helemaal goed afgesteld en in de snelste bocht van het circuit had ik m niet meer onder controle en ging er heel hard van af. Ik kan allerlei excuses verzinnen, maar die zijn er natuurlijk niet. Te hard, te enthousiast, niet goed nagedacht. Dom, dom, dom, want ik had een plek bij de top acht in zicht. Tim en Tom, mijn mentoren rageerden dubbelhartig. Eerst zeiden ze trots: Robbie, wie er in de snelst bocht zo hard vanaf gaat hoort erbij'. Maar toen ik even zei; 'Ja en ik had net de achtste rondetijd gezet.' waren ze bikkelhard; 'Wie niet finisht blijft een looser!'
En gelijk hebben ze.
Komend weekeinde Brno, race 2. Dan moet ik m op de baan houden, meer naar voren kwalificeren en de auto zo afstellen dat hij niet weer halverwege de race onbestuurbaar wordt. Slik.

'Rob [, welke banden wil je op je SEAT voor race 1?'Aan het woord is mijn engineer Josep, de man die verantwoordelijk is voor de afstelling van de auto en via de computer in de gaten houdt waar ik allemaal tijd verlies.
'Uh Josep, tja, daar vraag je me wat. Doe die zwarte ronde maar weer, weet je wel, die met lucht erin, die deden het gisteren ook wel aardig.'
Josep zucht voor de zoveelste keer vermoeid.
'Ik bedoel welke set banden Rob.'
'Ja, een nieuwe natuurlijk.'
'Rob, je hebt voor het hele weekeinde maar drie sets en die heb je allemaal al een keer gebruikt.'
Helemaal over het hoofd gezien bij eht nalezen van het reglement. Vandaar dat alle andere deelnemers vooral probeerden zo min mogelijk ronden te rijden. Om banden te sparen dus....
Weer wat geleerd. Maar jammer genoeg te laat om er in race 1 nog wat aan te hebben.

Ik zeg het vaak tegen mensen die denken dat autoracen een eitje is. Ga maar eens in een sauna een uur op een trilplaat zitten met je winterjas aan. En maak dan ook nog een ingewikkelde rekensom.
Want zo ongeveer voelt het autoracen in een dichte auto zoals de SEAT leon waarin ik rij.
Alle koeling is er namelijk uitgelsoopt om gewicht en vermogen te besparen. De enige verkoeling komt van een luchtslang die de buitenlucht naar binnenblaast, maar daar heb je weinig aan als t buiten al 35 graden is en de lucht ook nog langs een warme motor moet. Bovendien stond bij mij de slang zo gericht dat een passagier er profijt van had gehad, ware het niet dat er in onze racewagen natuurlijk nooit een passagier meerijdt.
Dus werd het een graad op zeventig en voelde mijn hoofd alsof hij uit elkaar zou barsten. Aan het einde van race 1 kreeg ik een visoen van Hanibal lector die me bij de finish opwacht , mijn schedel openklieft en de gekookte hersens er zo uitlepelt.
Het ergst waren de laatste meters de baan af . dan is er geen snelheid meer en valt ook het laatste zuchtje rijwind weg. Ik geloof dat ik vijf minuten over de auto heb gehangen voor Rick Winkelman van RTLGP me kon interviewen.
In race 2 had ik de slang handig op m'n hoofd gericht. Ook weer niet handig natuurlijk, want toen blies al het stof recht in mijn ogen. En aangezien er voor me nogal wat mensen van de baan gingen was er heel veel stof. En nog meer toen ik er zelf afvloog.

Van de decadente racewereld zo in het vliegtuig naar Sierra Leone voor de Reunie, mijn echte beroep. Een grotere overgang is haast niet denkbaar. De weelde van Imola, Italie, met het heerlijkste eten van de wereld, de mooiste vrouwen en fraaiste auto's.
En dan Sierra Leone, het armste land ter wereld. De eerste verbazing kwam al toen we van het internationale vliegveld alleen per boot naar de hoofdstad konden. Een grote stapel reddingsvesten lag op een tafel op ons te wachten. Dat voorspelde niet veel goeds. En het bootje zag er onheilspellend uit en de golven , voor zover we het in het donker konden zien, best dreigend.
'Is dit echt de enige manier om over te steken?' vroeg ik aan niemand in het bijzonder?
Een andere Nederlander, voor zaken naar Sierra afgereisd, geeft ongevraagd antwoord. 'Je kunt met de auto, maar dan moet je drie uur omrijden. Of je gaat per helikopter.'
'Een helikopter, waarom doen we dat niet?!'
'Omdat die van Russische makelij uit de jaren vijftig zijn en er vorig jaar nog 1 in zee is gestort.'
'Zijn er dan geen veerboten?'
'Jawel, maar dat wil je ook niet, want ie vallen vaak op volle zee stil en moet je uren wachten tot de kustwacht je oppikt.'
Ik deed m'n reddingsvest maar aan.

Cees Blankesteijn is niet meer. In twee maanden tijd geveld door de meest aggressieve kanker waar ik ooit van gehoord heb, Gisteren hebben we hem begraven. Met zijn moedige vriendin Mel met dochtertje van drie en baby van zes weken om hem heen.
En heel veel tv-collega's die afscheid kwamen nemen. Omdat Cees een bijzondere collega was. Een goeie vent, een top-vakman, maar vooral een bijzondere, lieve, rare, heerlijk eigenheimerige, eigenwijze gozer die fantastisch in ons team paste.
Het was goed om met oude bekenden en tv-vrienden herinneringen op te halen aan Cees. De meeste zijn niet voor publicatie geschikt. Cees was vaste geluidsman bij Kamphues maakt Vrienden en Kamphues zoekt de Grens. Dat waren programma's waar het op de set flink tekeer ging. Omdat ofwel de deadline ons op de hielen zat of het gevaar. En meestal allebei.
Met Ap van der Meulen, Geraldine Smink, Jan-Rein Hettinga, Mathijs Notten en Alex van Delft keken we bij de koffie met cake terug op die tijd. 'Weet je nog dat we op de Amazone in die aluminium kano zaten en de bliksem naast ons insloeg? Daar was Cees ook bij.'
'Weet je nog dat we een shot wilden van vliegende gieren en dat Cees met de hengel van de microfoon op ze afrende zodat ze opvlogen? dat was typisch Cees.'
'Weet je nog dat we op Hawai met die bountyhunter op stap waren? En die bountyhunter scheeuwde 'we vallen je huis binnen' En Cees zei: he man, doe eens rustig!'

Cees was een bont karakter zoals er bij de televisie veel zijn. In mijn boek 'Naar de haaien' komt hij onder een andere naam ook veel voor. Cees was tof en goed. Maar wat je van iemand herinnert zijn vaak de meest triviale details. Cees droeg altijd versgestreken polo-shirtjes, zelfs als we midden in het oerwoud waren. Veel ervan waren roze. 'Cees, je lijkt wel een homo!' zeiden we dan. Want dan werd-ie pissig. 'Zal ik die microfoon even bij je naar binnenschuien!'
In Brazilie presteerde hij het om witte Puma-gymschoenen met gouden veters aan te trekken. Die moesten vies worden, vonden we. Maar Cees beschermde ze met zijn leven. Tot het moment dat hij de microfoon opspelde. Dat was de enige kans om even plagerig met een vuile schoen over de punten van zijn witte puma's te gaan. De hele reis werd het opspelden een rituele dans om elkaar heen.
In zijn geluidstas- in de regel volgepropt met apparatuur - was ook altijd plek voor een pakje Marlboro en een foto-cameraatje.. Veel van de foto's door de jaren heen op deze site zijn van Cees' hand. Daarom is het ook moeilijk om plaatjes te vinden waar hij zelf opstaat.
Cees stond ook altijd als eerste klaar met zijn spullen. Hij rook het als er gedraaid moest worden. Nooit eerst nog een sigaretje. 'Cees, kunnen we?' 'Oi, doe eens rusitig.Ik sta al klaar hoor.'
Ontelbaar zijn de keren dat ik zo druk met een regisseur in overleg was dat ik niet eens merkte dat hij de microfoon opspelde. 'Kunnen we Cees?' 'Ik sta klaar hoor.' 'Maar mijn microfoon dan Cees?' 'Sukkel, die heb je al op!' En dan een beetje chagrijnig schudden met het hoofd en daarna een grote grijns.
'Oi, doe eens rustig man' zei hij altijd als we ons weer eens druk maakten om niks. Maar Cees maakte zich zelf natuurlijk altijd het drukst om allerlei dingen waar wij het nut niet van inzagen. Behalve zijn scherpe oog voor vrouwen. 'Nou jij mag wel een keertje boven op me gaan zitten hoor' was zijn vaste uitspraak, recht in het gezicht van de buitenlandse stewardessen die zijn boardingkaart aanpakten. Tot we in Zuid-Afrika gingen filmen en hij in het Afrikaans van repliek werd gediend. Een kop als een boei kreeg hij dan. Cees kon verschrikkelijk goed blozen af en toe. Maar meestal bloosden wij om zijn brutaliteit.
Cees kon veel meer dingen heel goed. Hij was een fantastische geluidsman en een oerdegelijke betrouwbare technicus. Waar we ook waren, zijn spullen deden het. 'Staat het er goed op, Cees?' 'Maak je daarover nou maar geen zorgen, stel jij nou eerst maar eens een paar goeie vragen Kamphues.'
De laatste jaren bij de Reunie draaien we met een ander videobedrijf. Daardoor heb ik afscheid moeten nemen van veel goeie collega's en vrienden. En nooit meer de kans gehad om nog eens met Cees een dagje herinneringen op te halen. Behalve op die spaarzame reunies die we zelf houden.
'Die reis door de Amazone op zoek naar een zeekoe zullen we nooit vergeten', zeiden we dan. 'Die nacht in dat onweer op die rivier in die aluminium kano terwijl de krokodillen aan de kant wachten tot we om zouden slaan. Al worden we honderd, dan nog zullen we weten wat we toen samen doorstaan hebben.'

Maar jij word geen honderd, Cees. Jij mocht nog geen veertig worden. 34 , meer niet. En je kreeg twee maanden om aan dat idee te wennen.
En al krijgen wij nog honderd jaar, helemaal wennen dat jij er niet meer bent zal het nooit.
We zullen de volgende reunie een tequila op je drinken. En je heel erg missen als we weer eens met de hele ploeg op reis gaan.

Ik mag ruiken aan het leven van een autocoureur. Een heel jaar lang. Dankzij Seat en mijn sponsors DPA, Leasedeal, Passie en JVC. Het voelt nog onwerkelijk om mijn bestaan als tv-presentator, parttime-vader en tv-producent ineens in te ruilen voor dat van racenomade. Dat zijn de echte beroepscoureurs namelijk. Die leven uit tassen. Die ontmoeten elkaar op vliegvelden en weten niet hoe het Colloseum in Rome eruitziet maar wel van welk beton de pitboxen van Imola gemaakt zijn.
Nou , daar doe ik een hoop coureurs waarschijnlijk tekort mee, maar zo voelt het een beetje. Heel raar ook om zonder cameraploeg op het vliegtuig te stappen. Om niet naar een regisseur te kunnen kijken als er geen taxi's op het vliegveld van Brno, Tsjechie staan als ik aankom. Spannend, avontuurlijk en vooral , een enorm gevoel van vrijheid.
Afgelopen week mocht ik testen in de 320 pk sterke Seat Leon waar ik in de officiele Eurocup ga uitkomen. Het circuit van Brno kende ik alleen van plaatjes uit boeken en het circuit van Imola in Italie vooral van de beruchte Tamburellabocht waar Ayrton Senna het leven liet. En nu mocht ik op al die banen mijn oranje monster de sporen geven. Ik moet nog een enorme hoop leren. Gelukkig kreeg ik hulp van crack Tim Coronel die mij helpt bij het afstellen van de auto en me de fijne kneepjes van het autoracen bijbrengt. Zodat ik straks, eind mei, in Valencia, me in elk geval kwalificeer voor de eerste race, want als ik 7 seconden langzamer ben dan de snelste man, dan mag ik mijn spullen pakken en zit er de volgende race iemand anders in de auto.
Het voelt alsof ik geselecteerd ben voor het Nederlans elftal, maar ik op de trainingen nog een basisplek moet afdwingen. En daar horen allerlei dingen bij waar ik tot op heden geen weet van had. Zoals het belang van een goed passende stoel in de auto. Totaal ondergeschikt in het grote geheel, dacht ik. Tot ik in Brno leerde wat een snelle bocht met je ribben doet als je een centimeter teveel speling hebt. Dat is dus zoiets als met de zijkant van een slagersmes een stuk vlees platslaan. En zo voelt het ook.
Maar dat weerhield Tim en mij er niet van om een paar geweldige dagen te beleven, waar ik verschrikkelijk veel heb opgestoken van de autosport en het leven en de mentaliteit van coureurs, maar dat ga ik allemaal in een boek opschrijven als het iemand interesseert of ik hou het lekker voor me. Oh ja; en Tim kan prima over andere dingen dan racen praten en zelfs over andere dingen dan vrouwen, dus ik verheug me alleen nog maar meer op de zes weekeinden dat ik van het racecircus deel uit mag maken.

Drie jaar geleden leerde ik hem kennen voor een item voor de Reunie. 'Rob, we hebben een heel jong iemand in de klas met de ziekte van Alzheimer. Filmpje maken?' stelde de redactie voor.
Nu heeft mijn oma Alzheimer gehad en dat leverde vreemde taferelen op. Zo had ze op een dag het kunstgebit van een andere bewoonster in. Die had daar zelf geen erg in en het stond nog beter ook, dus hebben we het maar zo gelaten.
'Nee, dat moet je je er niet helemaal niet bij voorstellen. Aan Evert merk je bijna niks.'
Nu ben ik ook wel van het praktische soort, dus vroeg ik me direct af wat er te filmen viel als er niks te zien viel. Ik zag ook een beetje tegen de draaidag op, omdat mijn ex en ik diezelfde ochtend bij de mediator moesten besluiten of we uit elkaar zouden gaan of niet en ik had even niet zoveel behoefte aan allerlei andere heftige verhalen aan mijn hoofd.
Maar ik was nog niet bij Evert binnen of alle vooroordelen en bezwaren vielen weg. Evert begroette me vrolijk, kwebbelde honderduit en moest hartelijk lachen toen ik eruit flapte: maar jij bent helemaal niet zo dement als een deur!' We besloten ter plekke dat ik me om de vijf minuten me aan hem voor zou stellen, gewoon om de draak met de ziekte te steken. En we speelden een spelletje memory, in de hoop dat ik eindelijk weer eens kon winnen, want bij Bo en Mees maak ik geen schijn van kans meer. Evert en ik weten allebei niet meer wie er gewonnen heeft, dus met wiens geheugen er iets mis is weet ik ook niet.
Uiteindenlijk werd het een emotionele dag. Evert heeft door de ziekte nauwelijks nog remmingen en ik kon moeilijk achterblijven en vertelde hem ook mijn levensverhaal. 'Rob, geniet van het leven, pluk de dag' adviseerde hij me. 'Jij kan t nog, ik straks misschien niet meer. Voor mij is elke dag een geschenk.'
Ik besloot die dag nog om allerlei dingen anders te doen in het leven.
Bijvoorbeeld om, net als Evert, iets vaker tegen iemand te zeggen dat ik hem of haar aardig vind. Of om gewoon weer eens lekker boos te worden zonder aan de consequenties te denken. En vooral om te doen wat mijn hart me ingeeft.
Mede dankzij zijn wijze raad zit ik dit jaar in een heel mooie raceauto en ik hoop van ganser harte dat Evert een weekeindje meegaat als het niet te druk voor hem is.
Een dag na de opnames kreeg ik van Evert een mail, waarin hij verslag deed van onze ontmoeting. En ook van dat verslag kreeg ik een brok in mijn keel. Zo recht door zee, recht uit het hart en recht op zijn doel af. Ik drukte hem integraal af in een column die ik een tijdje in de KRO-gids had. Andere mensen lazen die en vroegen Evert of hij dat niet wekelijks wilde doen.
En inmiddels zijn we drie jaar verder en is er een bundel verschenen van zijn eerste honderd columns: 'Een vreemde kostganger in mijn hoofd.' Afgelopen zaterdag mocht ik het eerste exemplaar in ontvangst nemen en ik was razend trots.Om allerlei redenen. Omdat Evert me nog herkent, omdat ik trots ben dat de Reunie een beetje heeft mogen bijdragen aan zoiets moois, maar vooral op Evert zelf. Ik heb het boek in 1 adem in het vliegtuig naar Tsjechie uitgelezen. Het is hartverscheurend hoe Evert beschrijft hoe hij langzaam de glijbaan van het bewustzijn afroetsjt. Hoe hij elke week weer iets moet inleveren wat hij eerder nog als vanzelfsprekend beschouwd. Bijvoorbeeld het spreken van vreemde talen. En ga dan maar aan je Spaanse vrienden uitleggen dat je ze van het ene op het andere moment niet meer verstaat.
Evert zegt dat hij dankzij Alzheimer zo openhartig is kunnen gaan schrijven. Ik geloof er niks van. Ja, Alzheimer heeft veranderd, maar schrijven kon hij toch echt altijd al.
Ik hoop dat Evert nog honderden columns schrijft voor iemand het licht in zijn archief uitdoet. Ik hoop dat ik Evert nog heel vaak mag ontmoeten voor ik me opnieuw aan hem moet voorstellen en ik hoop dat iedereen die dit leest ook Everts boek koopt.

Ik ben gek op Thailand. Ik ben er ooit op vakantie geweest, ik heb er eens opgetreden voor de Nederlandse gemeenschap, kortom; toen de Reunie een tripje naar het Oosten plande stond ik in de startblokken.
Edwin Wiek was ons reisdoel, of beter gezegd; zijn dierentuin, nee, ik moet opvangtehuis voor dieren, zeggen. Edwin is eigenlijk de man die in zijn eentje de nationale dierenbescherming van Thailand aan het opzetten is. Zo'n 300 beesten heeft hij in beslag laten nemen; van apen tot olifanten en beren. Hij heeft zelfs een verwaarloosde tijger. Die vond hij bij een benzinepomp, waar mensen met hem op de foto konden.
'Kom je even mee in de kooi, Rob?' daagt Edwin me uit als ik hem vind in zijn 'zoo'. 'Hij kan niet zoveel meer, want door ondervoeding is hij lamgeraakt aan een achterpoot, dus hij springt hooguit nog maar vijf meter.' Ik hou eerbiedig een meter of tien afstand, want hij kan wel zeggen dat hij maar vijf meter springt, maar ik ga er dan toch van uit dat dat per keer is.
Ik durf even later wel de beer te aaien die uitnodigend tegen de tralies aanschurkt. Als Edwin het verhaal van het dier vertelt springen de tranen mij in de ogen. 'Hij komt bij een gal-farm vandaan. Daar zat hij in een kooi van anderhalve meter en daar tapten ze elke dag gal af. Ik dacht dat komt nooit meer goed tussen hem en de mensen, maar hij heeft het hier ontzettend naar de zin. Kijk trouwens een beetje uit voor de klauwen, want hij heeft wel nog flinke nagels.'
Bijna alle dieren in zijn tehuis hebben een eigen verhaal. Sommigen heeft hij met dwang bij de eigenaars weg moeten halen. Dat wordt hem nog steeds niet in dank afgenomen. Niet zo lang geleden werd hij bedreigd door apensmokkelaars. Edwin had de twintig gevangen Orang Oetangs in beslag laten nemen en dat kostte de smokkelaars toch ettelijke miljoenen. "Dan doen ze niet moeilijk over een mensenleven meer of minder hoor.'
De meeste dieren zet Edwin weer in het wild uit. Maar voor de beesten die tussen mensen zijn opgegroeid, zoals de olifanten en de beren gaat dat moeilijk meer. 'Met reptielen lukt het nog wel. Hoe primitiever de dieren zijn, hoe makkelijker, eigenlijk" legde hij me uit. We mochten mee bij het uitzetten van een paar pythons. Dat werd niet zo op prijs gesteld door een wilde olifant in het bos, maar dat is weer een heel ander verhaal.
Wordt vervolgd!

Ik weet nog dat de melkboer op een dag aan de deur kwam en zei: 'Ik heb iets nieuws. Het zit in dit potje.'
'Wat is het dan, melkboer' vroegen wij?
Hij glimlachte mysterieus en fluisterde: 'Het is hopjesvla. Na vandaag zullen toetjes nooit meer hetzelfde zijn.'

Zo ongeveer is het misschien ook wel gegaan bij de eerste uitzending van Studio Sport in 1959. Misschien realiseerde iemand zich dat er een nieuw tijdperk aanbrak, misschien ook wel niet.
Ik weet het niet, want er zijn geen beelden van bewaard gebleven en mijn ouders kregen pas eind jaren zestig tv. Ik was trouwens nog niet eens geboren.
Zoals mijn kinderen zich de komst van de computer niet kunnen herinneren zo kan ik mij geen tijd zonder Studio Sport voorstellen.

Ik weet nog wel precies hoe boos mijn vader werd als Herman Kuiphof de naam van de Zweedse voetballer Ove Kindvall uitsprak als 'Tsjiendvall'. 'Uitslover', riep hij dan naar de tv, alsof er tweerichtingsverkeer mogelijk was.

Ik weet ook dat ik urenlang op mijn sokken op het parket rond de eetkamertafel rondjes schaatste terwijl in de andere kamer Kees Verkerk en Ard Schenk op tv de tien kilometer afwerkten en mijn vader op ruitjespapier de schema's bijhield.
Ik viel regelmatig, maar finishte toch. Ik hield er zelfs splinters aan over in mijn voeten; blessures waar Verkerk en Schenk zich niet druk over hoefden te maken.

En ik weet nog hoe ik met mijn grote broer naar de aankomst van het Nederlands elftal op Schiphol keek; 1974; er was in de finale van het WK verloren van de Duitsers. Maar Neeskens, Krol en Suurbier, het waren helden. En we stapten op onze fietsen en sjeesden naar Huis ten Bosch om ze even van dichtbij te zien, die mannen die zoeven nog op tv waren geweest.

Inmiddels is er zoveel sport op tv dat geen mens nog alles volgt. Zoals alles op tv is de magie verwaterd. En als ik autoracen wil zien, schakel ik naar RTL en die jongens doen dat net zo goed als Studio Sport het gedaan zou hebben. En ook alweer jaren.

Maar toch. Sinds het eredivisie-voetbal terug is op Nederland 1 is er iets van de magie terug. Word ik op zondagavond om een uurtje of half zeven een beetje vrolijk. Dan kijk ik uit naar DIE tune. Die heel Nederland uit zijn hoofd weet. En die je eigenlijk altijd moet meeneurieen. Ta-da-dadadada.... precies, die ja.

En al doe ik het eigenlijk zelden meer, spontaan welt het verlangen in mij op om met een bord eten op schoot voor de buis te gaan zitten. Om lekker te denken als ik Tom Egbers zie: oh ja, die jonge jongen doet het tegenwoordig, in plaats van Mart Smeets.' Terwijl Tom ouder is dan ik en al 25 jaar bij Studio Sport werkt.
En ik hoop dat nog heel lang te kunnen doen.
Studio Sport, van harte gefeliciteerd!

Na een half jaar onderhandelen, smeken, lullen als Brugman en vooral heel veel m'n tong afbijten om 't niet uit schreeuwen van plezier mag ik t dan eindelijk hardop zeggen: ik ga t komende seizoen echt autoracen!! Voor Seat. In Europa. Met steun van Seat Nederland en topcoureur Tom Coronel als mentor. Mooier kan eigenlijk niet.
Het is allemaal onderdeel van het plan om een boek te schrijven over het leven van een autocoureur. En dat twaalf maandenlang aan den lijve te ondervinden. Stiekem natuurlijk om erachter te komen of er aan mij toch geen formule-1-coureur verloren is gegaan. En om mijn opspelende midlifecrisis te lijf te gaan, zeggen mijn vrienden.
Thomas Rap, de uitgever die ook 'Naar de Haaien' op de markt bracht, vond het direct een leuk idee.
En omdat ik de afgelopen jaren eigenlijk alleen maar in Volkswagens en Seats heb gereden leek het mij weer een goed idee om importeur Pon te vragen om hulp. Die voeren namelijk niet alleen VW's en Seats in, maar ook Audi's, Porsches en Skoda's. En daarmee heb je een stuk of vijf heel belangrijke merken in de autosport te pakken. Rallywagens, toerwagens, Le Mans auto's en zelfs formule-3-bolides.
Ron Reinders van de sportafdeling wil best naar mijn plannen luisteren, maar heeft allerlei bezwaren; "Stel Kamphues, dat wij jou een dagje in zo'n Le Mans auto laten rijden, stel dat we dat aandurven, denk jij dan dat je er echt achterkomt of je een goeie autocoureur bent?'
Marc Braun, vriend, regisseur bij de Reunie, en medevennoot van ons produktiebedrijf de Purmer Posse, kijkt met grote ogen van de ene naar de andere kant van de tafel. Marc is een lieve jongen, maar heeft nul komma nul verstand van autosport. Daarom heb ik hem ook meegenomen. Want het boek moet ook leesbaar worden voor mensen die niks met autosport hebben. Dus ik dacht; als Marc het kan volgen, kan iedereen het volgen.
'Ja, ik denk dat je het na een dag wel weet', zegt hij nietsvermoedend.
'Dat is dus niet zo', werpt Ron tegenin, 'Na een dag weet je hooguit waar de knopjes zitten, hoe een auto werkt en hoe moeilijk het is.'
'Oh' zegt Marc schaapachtig. 'Dat wist ik niet.'
'Dus, Kamphues, wat wil je? Alleen maar een leuke tijd hebben of met de billen bloot en er echt achterkomen of je een goeie autocoureur bent?'
Ja, het laatste natuurlijk.
'Dan moet je in Europa gaan rijden. Een heel seizoen. In 1 en dezelfde auto.'
'Mee eens', zeg ik. Want ik hou van mensen die groot denken. En daarna hou ik mijn adem in. Want het gesprek kan nu twee kanten opgaan. Of Seat zegt 'dan zijn we het eens, veel succes en daar is deur' of er komt iets anders. Maar wat?
Ron kijkt me uitdagend aan. 'Ken jij het WTCC en de Seat Leon waarin Tom Coronel voor ons rijdt?'
Of ik die ken! Ik zit elke zondag dat er gereden wordt op het puntje van mijn stoel voor de buis. Auto's zoals wij uit de showroom kennen, maar dan twintig centimeter lager, twee keer zo breed en drie keer zo snel. En enkel oud-formule-1-coureurs of mannen die de formule 1 hadden moeten halen, die elkaar elke centimeter van het asfalt betwisten: qua spektakel de mooiste klasse ter wereld om naar te kijken.
Marc kijkt of hij twee computernerds opgewonden ziet worden van en 'moederbord' of zoiets. 'Ik zie geen verschil met een gewone auto hoor. Ik weet niet of dat zo interessant is' probeert hij nog, maar hij heeft geen schijn van kans tegen Ron en mij. 'Die dingen hebben meer dan 300 pk man.' 'Bikkelharde vering! Onmogelijk te besturen als je niet echt kan rijden, echt hardstikke gaaf!'
Marc houdt mopperend zijn mond.
'Maar goed, Kamphues. Zou zo'n auto niks voor je zijn?'
Ik denk dat ik knik, want Ron kijkt heel tevreden.
'In het voorprogramma wordt een soort Europees kampioenschap verreden met alleen maar dat soort Seats. En de winnaar van elke race mag in het WTCC meedoen. Als je dat lukt ben je beroepscoureur. Lijkt dat je wat?'
Van de rest van het gesprek heb ik niks onthouden. Het duizelde me teveel. Wat een leuk plan voor een boek of een tv-serie leek werd dankzij Seat ineens bikkelharde werkelijkheid. Wilde ik die echt wel? Is het niet veel te hoog gegrepen? Ik tegen de beste coureurs uit Europa in een auto met meer dan 300 pk? Op banen die ik alleen van tv ken? Fitnessen terwijl ik ook nog gewoon de Reunie doe? En ik een goeie gescheiden vader voor m'n twee kinderen wil zijn?
Soms moet je in je leven in het diepe springen.
Ik neem aan dat ik ergens in het gesprek gewoon 'ja' heb gezegd. En daarna met een verhoogde hartslag naar huis ben gereden zonder iets te horen van wat Marc me allemaal vroeg. En vervolgens heb ik 3 maanden soms heel slecht geslapen. Als een sponsor afhaakte. Als de kredietcrisis opdook en de autoverkoop kelderde. Of gewoon omdat iemand er toch achter zou komen dat er in mij helemaal geen goeie autcoureur schuilt, maar gewoon een blufkikker die zich veel beter voordoet dan hij is.
Maar afgelopen maandag stond ik dus echt in de schijnwerpers naast Tom Coronel en gaf ik mijn eerste interview als autocoureur. En zag ik mijzelf twee dagen later in de Telegraaf aangekondigd als Europees racedebutant. Er is geen weg meer terug.
En ik beloof dat ik hier en in mijn boek dat in het najaar verschijnt eerlijk verslag zal doen van alle bergen heuvels en ravijnen die ik op mijn avontuur door autosportland tegenkom.
En als ik het veld echt niet bij kan houden, dan hou ik er acuut mee op. Dat beloof ik. Denk ik.

De eerste afleveringen van Kamphues zitten erop. De eerste productie ook van de Purmer Posse. En we kunnen in elk geval zeggen dat we een van de meest controversiele programma's van dit seizoen maken.
Al zat ik daar natuurlijk niet zo op te wachten. Ja, het programma mag stof doen opwaaien, mensen soms tegen de haren instrijken, maar zoals eerder gezegd, het boeien moet vooral een aanleiding, een middel zijn tot een leuke en spannende ontmoeting.
Verbaasd ben ik vooral door de heftigheid van de negatieve reacties. En vooral van het wilde onfatsoen dat internet teistert. Grappig altijd hoe grof mensen in de mond worden die zelf om het hardst beweren de goede zeden en moraal te bewaken. En meestal stemmen die mensen links en komen ze de grachtengordel niet af.
Ik vind dat de twee randdebielen op internet die zich recensent noemen en oproepen om mij maar eens flink in elkaar te beuken zich heel erg moeten schamen.
Einde van de discussie hierover, want je hebt gelijk, wie kaatst kan de bal verwachten. Jammer alleen, dat sommige mensen menen met kanonskogels terug te moeten gooien.
Gelukkig kijken er enorm veel mensen. Ook nu de eerste verbazing eraf is; het kijkersaantal loopt naar het einde op tot ver boven de 800.000. En worden we tegelijk overspoeld door positieve reacties. Van jongeren en oude en intelligente mensen, en KRO-leden en TROS-aanhangers.
Ik beloof dat ik nog vijf afleveringen mensen met de beste bedoelingen ga boeien en dan maar hopen dat niet teveel mensen, zoals Gerard Joling van de week, meteen achter de bank springen als ik me vertoon. Alhoewel ik daar ook wel erg om kan lachen.

Ik heb lang mijn mond gehouden over 'Kamphues boeit'. Met een reden, want het wordt lastig draaien als iedereen weet dat je zo'n programma aan het maken ben. Maar na vorige week bij Mathijs en de golf aan publiciteit van de afgelopen dagen heeft het niet heel veel zin meer. Donderdag kwam ik voor een interview het Hilton binnenlopen en daar begon zelfs de Italiaanse portier erover. 'He Kaampoes, jie hiebt tok kien aandboien bij joe eh?' En ook op het schoolplein van mijn kinderen was het de klasgenootjes opgevallen. 'Ja, jij gaat de juf boeien zeker he?'
Nou niet dus. We boeien helemaal niet zomaar iemand en al helemaal geen onbekende Nederlanders.
Oh ja, dat het teeds moeilijker zal worden de komende weken, dat merkte ik afgelopen vrijdag toen ik onderweg was naar RTL Boulevard. Ik stond met een 'geleend' pasje een poort open te maken toen iemand vroeg wat ik kwam doen. Ik wilde nog zeggen 'niks' maar achter mij stond een levensgroot billboard en dat sprong net op een reclame voor mijn eigen tv-programma. Lachen, maar handig is anders!
Even over het programma; vanavond dus de eerste aflevering. Elke week proberen we drie tot vier mensen te boeien. Dat kunnen bekende Nederlanders zijn, maar meestal niet. Er zijn drie categorieen; mensen waar we zelf ook weleens last van hebben, mensen die iets heel bijzonders gaan meemaken en IN-ers, oftwel irritante Nederlanders, mensen die vaak in beeld zijn zonder daar een duidelijke prestatie tegenover te zetten.
Ik weet het, het klinkt aanmatigend, maar het is natuurlijk ook een beetje plagerij. Uiteindelijk hopen we, en daarom is het toch KRO, een mooi portret van iemand te maken of in elk geval een spannende ontmoeting te hebben.
Bij de meeste lukt dat tot nu toe wel. Vanavond bijvoorbeeld sla ik onaangekondigd een jehova's getuige in de boeien. Normaal gesproken maak je voor zoiets afspraken met organisaties en word er iemand uitgekozen die precies de partijlijn vertegenwoordigt en daar gaat de interviewer dan weer lekker argwanend op inhakken. In dit geval had ik toevallig een groepje ontzettend vrolijke Jehova's. Echt, zelden zo gelachen. En omdat ik weet dat het niet afgesproken is, hoef ik ook niet extra argwanend te doen. Nou ja, behalve dan, dat misschien geen enkele getuige voor een camera het achterste van de tong laat zien,maar goed dat hoeft misschien in dit programma ook niet.
Hoe anders reageerde de Scientology Kerk. De woordvoerdster die ik probeerde te boeien liep regelrecht naar het politiebureau. Daar heb ik maar even mijn excuses gemaakt in het bijzijn van een agent. Maar de Scientology kerkgangster eiste dat er een proces verbaal opgemaakt zou worden. Zover is het gelukkig niet gekomen en behalve een geflipte stand-upper reageren de meesten vrij sportief.
Nou tot zover even 'Kamphues boeit'.
Oh ja, wat de ontmoeting met Albert betreft; wel grappig; in zijn auto lag de nieuwe roman van Beau van Erven Dorens 'Pijn'. Was hij nu aan t lezen. Zeg maar een maandje nadat RTL Boulevard beweerde dat het uit het Frans was overgeschreven. Maar daar heeft Albert inmiddels openbaar excuses gemaakt, schijnt 't, dus dat is dan ook weer afgehandeld.

Ach krijgen we dat weer. Roepen er weer allerlei mensen dat we het format gejat hebben van 101 tv. Nou allereerst; bij 101 zitten een paar goeie vrienden van me, zoals eindredacteur Paul van Keulen, en ik zou t niet in mijn hoofd halen om iets van vrienden te jatten.
Ik denk ook niet dat de netmanager had toegestaan dat twee verschillende publieke omroepen ideeen van elkaar jatten.
Toegegeven, ik schrok met rot toen Paul me belde en vertelde dat ze ook met zoiets bezig waren. We hebben daarom ook de formats naast elkaar gelegd en zijn samen tot de conclusie gekomen dat ze verschillend genoeg zijn. En 101 heeft besloten geen nieuwe afleveringen te maken.
Volgens mij worden een paar opnames van 'Kamphues boeit' ook bij 101 uitgezonden. Best leuk eigenlijk, bij mijn oude vrienden van BNN.

Ach, ik heb eigenlijk helemaal geen zin om me hier tegen te verdedigen, want als het programma gejat is, dan toch vooral van mezelf, want in 2000 of 2001 deed ik dezelfde truc al bij de 8 plagen van Rob Kamphues voor RTL4. En het schijnt dat de politie al veel langer mensen in de boeien slaat. En in sm-kelders doen ze het ook al jaren. Dus wie morgen een tv-programma wil maken met iets met handboeien, ga je gang, geen mens kan het je verbieden. Zolang je maar niet iets met een kluis en een tijdslot gaat doen of met categorieen als irritante nederlanders enzo. Want inderdaad, die zijn bedacht door de 'Purmer Posse'. (Met dank trouwens aan Ton F. van Dijk van Palm Plus die ons adviseerde na het zien van een paar opnames)

Oh oh oh, nou word ik weer gekgebeld door journalisten die willen weten of ik echt heel erg boos op netmanager Marcel Peek ben.
Ja, nee, ja, een beetje, maar laten we de soep niet heter eten dan nodig.
Ja, het is waar dat Nederland 1 overweegt om de Reunie na de zomer naar de donderdagavond te verplaatsen. Daar is , zeggen ze, een goeie reden voor. Paul komt met een nieuwe serie MooiweerdeLeeuw en Boer zoekt vrouw komt in diezelfde periode ook met een nieuwe reeks En dan blijft er geen plek meer over voor de Reunie.
Dat vind ik op zich een merkwaardige redenering, want Boer zoekt vrouw bestaat al een jaar of drie en Paul doet t ook niet voor t eerst.
En nog raarder vind ik het omdat de day after, hoe goed het programma ook is, aanmerkelijk minder kijkers scoort dan de Reunie. Ik snap wel dat andere omroepen graag op de mooiste plekjes zitten, helemaal als die door de KRO goed zijn opgewarmd, maar zo mag het toch niet werken, vind ik.
In mijn beleving hebben we netmanagers gekregen om onafhankelijk van omroepen de beste programmering samen te stellen. Hier en daar hoor ik dat het ook iets met geld te maken heeft en dan breekt mijn klomp helemaal. Want we doen bij de Reunie er al alles aan om zo goedkoop mogelijk te produceren, soms zelfs ten koste van de opnamekwaliteit.
Op zich kan het natuurlijk best dat een programma naar een andere avond wordt verplaatst. Maar we hebben gezien met een verschuiving van een uur dat we al een miljoen kijkers twee weken kwijtwaren. En ik weet hoe het gaat in Hilversum; als dat structureel gebeurd gaan er direct stemmen op dat het programma ook minder leuk is dan het seizoen ervoor.
Nou ja, alles bij elkaar opgeteld sta ik niet te springen en dat geldt voor het hele productieteam. En daarom heb ik gezegd dat we ons even moeten bezinnen. Dat kan best een half jaar duren en als t inderdaad zo is dat de Reunie in 2010 weer op primetime terugkomt dan pakken we de draad zo weer op. Misschien moeten we de tijd wel gebruiken om de specials te maken waar we nu niet aan toekomen, zodat we in 2010 extra afleveringen kunnen brengen.
Wat ik me alleen afvraag: gelden in 2010 de argumenten om het te verplaatsen ineens niet meer? Stopt Paul de Leeuw er dan mee of Boer zoekt Vrouw? Of gaan die dan een seizoentje de donderdagavond vullen?

Nog vijf uur, dan is 2008 voorbij. gaza wordt voor de vierde dag achtereen beschoten. Zou het theater van Jan Willems er nog staan, de bevlogen regisseur die ik anderhalf jaar geleden in Gaza leerde kennen? De aflevering met de ontroerende ontmoeting is zojuist genomineerd voor een Gouden Kalf, uitslag 26 januari 2009. Toch maar even met Jan bellen tijdens het kopen van de oliebollen. Gelukkig, hij zit veilig in Amsterdam. 'Niks aan de hand Rob, alleen de gebouwen van Hamas worden bestookt.' Jan blijft cool, al stort de wereld om hem in. Als we de prijs winnen, is het mede dankzij hem.
Ook nog even mail van Evert van Rossum lezen, nog zo'n hoofdpersoon in de Reunie voor wie ik grenzeloze bewondering heb. Evert heeft alzheimer, maar is pas 55. En pas geleden werd hij getroffen door een lichte hersenbloeding, maar intussen laat hij de hond alweer uit en bezoekt een concert van Henny Vrienten in de Beatrixzaal.'Veel te groot, slechte akoestiek, waardeloos' moppert hij als vanouds. gelukkig maar.
Ook nog even een sms'je naar Jerry Lampen, de oorlogsfotograaf die ik op de Westbank ontmoette. Helaas is zijn antwoord niet voor publicatie geschikt.
Die van Ghana-Alfred eigenlijk ook niet trouwens.
Ik ben met de reunie vergroeid, dat is wel duidelijk.
Toch wordt 2009 het jaar van 'alles moet anders'. Prive, en in werk, Wat ik in 2008 heb ingezet, moet de komende tijd, wat heet, de komende weken vaste grond onder de voeten krijgen. Mijn eigen produktiebedrijf Purmer Posse levert dan zijn eerste produkt af; Kamphues Boeit', vanaf maandag 19 januari, Nederland 3.
Over de inhoud daarvan meer. Maar het betekent in elk geval dat ik me minder met de Reunie zal gaan bemoeien. Omdat ik ook nog andere, nog brutalere kanten heb die ik wil beleven en gebruiken. En omdat het leven een avontuur moet zijn en stilstaan achteruitgang is. En omdat, ik zeg t hier toch maar even, het netmanagment van Nederland 1 in zijn oneindige wijsheid heeft besloten de reunie naar de donderdag te verplaatsen, net nu iedereen weet dat t op zondagavond wordt uitgezonden.
Maar nu op oujeaarsavond ga ik me daar niet druk over maken, dat doe ik wel in een ander weblogje.
Op de achtergrond zijn de laatste uren van de top 2000 aangebroken. Heerlijk om eindelijk eens met oudjaar in nederland te zijn. Heerlijk om van mijn kinderen te genieten en andere geliefden. Heerlijk om 2008 af te kunnen sluiten. In werk een topjaar, prive moeilijk omdat ik afscheid moest nemen van iemand die me heel dierbaar was en omdat alles prive op losse schroeven kwam te staan. En omdat ik pas volgend jaar kan zeggen of alle stappen die ik genomen heb juist waren.
Ik wens iedereen vanaf deze plek een heel gelukkig nieuwjaar. Dat al jullie dromen uit mogen komen, dat liefde op jullie pad mag komen en dat gezondheid blijvend is!
Tot in 2009,

groet
ROB

Ik heb me tot nu toe vrij afzijdig gehouden van de openbare discussie over de budgetten en salarissen bij de publieke omroepen. Vooral omdat het zo snel naar eigenbelang riekt, maar nu zelfs de Ombudsman klachten krijgt over de NPS-uitzendingen over de verkiezingen in Amerika en mensen mij in een kroeg bijna naar mijn salarisstrookje vragen kan ook ik mijn mond niet meer houden.

'Rob, dat vindt jij toch ook belachelijk!' roept een oudere man in de supermarkt me toe als ik een pak melk pak. 'Die Twan Huijs, die reist maar met zijn vriendjes naar Amerika van ons geld, dat is toch schandalig!'

Ik word altijd heel geirriteerd als mensen overheidsgeld ineens als hun 'eigen' geld zien. Nog even los ervan dat ik dat soort mensen ervan verdenk dat ze zelf hun belasting ontduiken, maar ik heb die redenering ook net te vaak gehoord als het ging om uitkeringen voor werklozen, buitenlanders, artiesten, arbeidsongeschikten, afijn om zo ongeveer iedereen die net even anders was dan zij.
Dus nee; meneer, dat geld is niet alleen van u, dat is net zo goed van Twan Huijs en zijn vriendjes en van mij en van uw buurvrouw. En met zijn allen proberen we dat een beetje redelijk te verdelen.

Maar nu even concreet over dat NPS-programma. Als ik goed geinformeerd ben heeft de NPS 9 uur radio en tv in Amerika gemaakt voor een kwart miljoen euro. Dat lijkt op het eerste gezicht heel veel geld, maar een beetje spelshow kost al meer en duurt nog geen drie kwartier. En heeft veel minder relevantie. Twan had dankzij die moove naar de states allerlei mensen in de uitzending die nooit naar Nederland overgekomen waren. Nog afgezien van de kosten van veertig vliegtickets. En de bijbehorende belasting daarvan op mijn milieu, want ja, als we dan toch gaan discussieren, dan is de natuur ineens heel erg van mij :)

Waarom word ik er een pissig over? Omdat het lijkt of ineens iedereen verstand heeft van tv-budgetten. En het lijkt alsof de publieke omroepen een soort van aangeschoten wild is.

Zelfs over de Reunie zeggen mensen weleens laatdunkend 'jullie reizen er maar op los van onze centen'. Als dat zo zou zijn, dan bij deze iedereen heel vriendelijk bedankt. Ik realiseer me dat ik een bevoorrecht mens ben en daar geniet ik dagelijks van. Maar waar het natuurlijk om gaat is de vraag of het zinloze reisjes zijn. En of ze zinloos luxueus zijn. Van beiden kan ik met mijn hand op mijn hart zeggen dat het niet zo is. Ten eerste is het 1 van de peilers onder de Reunie; waar is die klasgenoot gebleven die naar het buitenland vertrok, in de gevangenis zit of gewoon van de aardbodem verdwenen lijkt. Het is 1 van de redenen waarom klasgenoten naar de studio komen en mensen massaal kijken. Spoorloos zonder beelden uit Colombia llijkt mij ook een stuk minder aantrekkelijk om naar te kijken.

En zinloos luxueus?
Uit geldgebrek gaat er al jaren geen producer meer mee op reis, weten redactrices niet eens hoe een vliegveld eruit ziet, laten we soms ook de regisseur thuis, de geluidsman thuis en draaien we regelmatig op een hobby-camera. Naar Groenland moest cameraman Boudewijn Huisman alles in zijn eentje doen en toen van de twee zendermicrofoons eentje het door de kou begaf moesten we bijna zonder item naar huis. Als je goed kijkt zie je dat ik bij elke vraag me even naar gast Bernice buig om in haar microfoon te praten. Dat krijg je van blinde bezuinigingswoede.

Oh ja, en businessklasse vliegen we ook niet. Wij worden altijd heel vrolijk tussen de campinggasten ontvangen die het altijd heel grappig vinden dat wij ook met de vroege charter van Martinair teruggaan. En ik vind dat eigenlijk ook prima, want met de types die meestal in de businessklasse zitten ben ik toch gauw uitgepraat!

Het is prima dat de KRO en de publieke omroep zo met het geld omspringen. Geen prima donna's meer op de vloer, voor de camera, ernaast of in de bestuurskamer. Maar dan ook geen gezeur over de NPS-verkiezingen. Want dat was gewoon steengoeie tv voor heel weinig geld. En de grens aan de bezuinigingswoede is drie jaar geleden al bereikt!

Zo, dat moest ik even kwijt. En dan ga ik nu even verder met boodschappen doen.

Hij vroeg erom. Letterlijk. 'Je gaat toch wel het woord eikelglans noemen in t programma he Kamphues'. Aan het woord is Jerry Lampen, winnaar van de World Press Photo en 1 van de hoofdpersonen van de laatste aflevering van de Reunie van dit seizoen.
Ik was met Jerry een paar weken terug in Jeruzalem. Om te kijken hoe hij te werk gaat. Jerry is een bijzondere figuur. Zachtgezegd. Hij zuipt, scheldt en zuipt nog meer en doet alles wat mensen die denken dat ze God vertegenwoordigen vinden dat we niet moeten doen. Maar Jerry leeft met passie en vooral heel veel mededogen voor alles wat leeft en het moeilijk heeft.
Kortom, Jerry is een man naar mijn hart.
Ik bezocht een ochtend de Westbank met hem, waar moslims en Isarelische soldaten met elkaar in de clinch gingen om uit te maken wie er wel naar de andere kant van de muur mocht en wie niet. En Jerry en ik liepen er tussen. En natuurlijk Kitty, Hans en Boudewijn, de cameraploeg met wie ik vaak op pad ben.
'Kamphues, je hebt toch wel een kogelvrij vest bij je hoop ik he' vroeg Jerry achteloos onderweg naar het checkpoint.
Niet dat Jerry er 1 droeg, maar dat mochten we niet filmen, want dan werd zijn werkgever boos of zoiets. Dus Jerry trok 'm later alsnog aan, zal ik nu maar even zeggen.
'En zonder gasmasker en een helm heb je er ook niks te zoeken' vulde hij zichzelf aan.
Gelukkig viel het allemaal mee. Zeker vergeleken bij de tocht die ik exact een jaar geleden maakte naar Ghaza met theatermaker Jan Willems. En Hans en Kitty trouwens. Zelden heb ik meer doodsangst uitgestaan als toen - blader maar terug op de weblogs - en die angst speelde ook in jerzulaem weer op.
Ik weiger partij te kiezen in het conflict tussen Palestijnen en Israeli's, maar mijn god wat lopen er een hoop gestresste figuren rond in het heilige land. Overal militairen, overal mannen met petten en megafoons die menen dat je de meeste autoriteit uitstraalt als je vooral zo arrogant mogelijk doet en heel hard schreeuwt tegen mensen. Terwijl ik mijn tijd als cabaretier op schooloptredens van leraren te horen kreeg dat je juist zachter moet gaan praten als je lastige kinderen stil wilt krijgen. Daarom fluisteren Al Pacino en Marlon Brando altijd als ze een maffia-opperhoofd spelen, denk ik.
Maar goed, of dat werkt bij de Muur in Jeruzalem weet ik ook niet natuurlijk. In elk geval was al die spanning reden om 's avonds er maar een paar flink achterover te slaan. Toen ook Jan Willems nog opdook in het hotel om ons te begroeten was er geen houden meer aan met de drank.
Met wallen die zelfs en goeie grimeuse niet meer wegtovert meldde ik me de volgende morgen aan de ontbijtafel. Waarop Jerry door de ontbijtzaal heenbuldert: Zo Kamphues, staat -ie weer stevig in de eikelglans?!' En reken maar dat er flink wat Hollanders in het hotel zaten. Altijd leuk als je herkend wordt in het buitenland. En bedankt Jerry. Maar Jerry ging nog even rustig door. 'Ken je die uitdrukking niet Kamphues? Typisch Rotterdams hoor. Je pakt een pot eikelglans en poetst 'm op tot je je haar erin kan kammen!' Ho maar Jerry, iedereen heeft 't gehoord. 'Dat geeft toch niet?! Je gaat t wel noemen in je programma hoor! Anders kom ik niet.'
Nou Jerry, ik vrees dat deze anekdote de uitzending niet gehald heeft. Al was t maar omdat de camera's niet draaiden, maar dat had je waarschijnlijk zelf door. Maar een eervolle vermelding op mn site heb je ermee verdiend als de meest bizarre, botte, leuke idioot die ik dit jaar heb meegemaakt. Samen met die idioten uit Friesland waar ik mee naar Ghana ben geweest dan.
En wie je werkelijk bent ga ik verder niet uitleggen. Daarvoor moeten mensen maar je foto's bekijken. Ik hoop dat ik er gauw 1 aan mijn muur in de huiskamer mag hangen. Daar zou ik erg trots op zijn. Mits gesigneerd met 'Mister Eikelglans'.

Zelden zo geschrokken in de studio als bij opnames van de Reunie van de Leao uit Laren. Ik was natuurlijk al met Bertus op stap geweest. Bertus, de jongen met de dikke brillenglazen die niet helemaal mee kon komen op school en daar behoorlijk mee gepest was. Nee, nu zat hij er niet meer mee, vertelde hij op zijn zoldertje terwijl we met zijn modeltreintjes speelden. Nu niet meer. Nee hoor, het was wat hem betreft een gesloten boek, hij nam niemand meer iets kwalijk.
Gelukkig maar, dacht ik nog. Even geen reunie met pesten als hoofdonderwerp. Al was het maar omdat dat altijd zo'n schaduw over het plezier in de studio werpt. Maar mijn twijfels hield ik wel toen Bertus bekende vroeger op sommige dagen niet eens naar school te durven gaan. En dat hij soms droomde dat hij iemand anders was. Iemand zonder leerproblemen en een dikke bril. Arme Bertus, zelfs al is hij uiteindelijk prima terecht gekomen. Of zoals hij het zelf zegt; 'Ik was liever machinist geworden, maar dat zit er met mijn zicht niet in. En brugwachter zijn is ook mooi, dan zie ik ze in elk geval voorbijkomen.'

Eindredacteur Boudewijn Schoewert en ik rekenden op een hoop sympathie en mededogen van zijn klasgenoten als ze het filmpje zouden zien. Helemaal omdat de Larense Leao-klas een leuk stel mensen leek. Warm, geinteresseerd in elkaar en weinig grote bange ego's (meestal het recept voor een pestklas)
Maar vlak voor de opnames bereikte ons het gerucht dat sommige klasgenoten van plan waren om Bertus 'weer net zo te pakken te nemen als vroeger.' Ik ga hier niet zeggen wie, omdat de mensen er op t laatste moment op eigen initiatief vanaf zagen.
Maar toch vlogen er een paar propjes door de klas toen Bertus ter sprake kwam. En riepen een paar meiden dat hij daar toch nooit last van had gehad. En moest ik m'n tong er haast vanaf bijten om niet te zeggen 'oh ja, hoe weet jij dat zo goed?!'

Maar aan het eind van de opnames bleek dat Boudewijn het toch goed had ingeschat en dat we te maken hadden met een klas met mensen met een groot hart. Toen het filmpje van Bertus vertoond was sloeg de stemming totaal om. Juist de pestmeiden achterin lieten zich van hun beste kant zien. Ze boden zelfs hun excuses aan - wat voor mij nooit zo hoeft omdat mededogen tonen vaak veel mooier is. Het mooist was de opmerking van Cilia toen ze uitlegde waarom ze nooit vermoed heeft dat het pesten of plagen of wat het nou precies was zo'n impact op Bertus had. 'Maar Bertus hoort er gewoon bij. Hij is 1 van ons' zei ze vol liefde. En daarmee was een vervelend hoofdstuk in iemands leven afgesloten. Althans dat hoop ik dan maar, maar aan Bertus te zien na afloop deed het hem in elk geval heel goed.

Vorig jaar werd ik met mijn mede-coureurs Jeroen den Boer en Rob Bergmans tweede in het belangrijkste langeafstandskamioenschap van Nederland; De VW Endurance Cup. Nou ja, dat is een beetje opschepperig gezegd; in het enige langeafstandskampioenschap voor amateurs en semi-beroepscoureurs dat er nog een beetje toedoet.
Dit jaar moest en zouden we natuurlijk 1 plekje hoger. Tegen iedereen die het wilde horen schreeude ik twaalf maanden terug dat we wel effe kampioen gingen worden.

Dat is dus niet gelukt. We zijn weer tweede geworden. En toch zijn we trots. Want wat we vorige winter natuurlijk niet konden vermoeden was dat er dit jaar twintig auto's meer aan de start verschenen en de hele top tien zowat wel een semi-beroepscoureur in de auto zette om te kwalificeren.
Nou noem ik onze Jeroen ook maar even zo, want die zit ook vaker in een kuipstoeltje dan op de bank thuis, maar ouwe Rob - die we steevast Rollator Robby noemen - en ik moesten toch even flink aan de bak. Gedurende het seizoen knabbelden we een kleine seconde van onze rondetijd af, door veel trainen en nog meer naar computeruitdraaien staren waarop ingewikkelde grafieken tonen wat je zoal verkeerd doet met de auto. Daardoor reden we elke wedstrijd in de top drie mee, stonden we vijf keer op het podium en wonnen we 1 keer.

Maar een kapotte versnellingsbak en 1 ander team dat het op alle fronten nog een franktie beter deed zorgde ervoor dat we net tekort kwamen voor de titel.
Een hoop vrienden en bekenden kwamen dit jaar langs op het circuit. Ook mensen die ik dankzij de Reunie heb leren kennen. Zo zijn Alfred en Karel, de twee idioten met wie ik naar Ghana ging, regelmatig in de pits op bezoek geweest en reden we op een gastendag vrienden van David Versteeg rond, de lego-gek die opkomt voor alle taaislijmziektepatienten in Nederland. Zo konden we onze aangename, maar volstrekt zinloze hobby nog een beetje nuttige bestemming geven :)

Volgend jaar ben ik vast en zeker weer op de Europese circuits van de partij. hoe en waar? Nog geen idee. Maar voor nu in elk geval ontzettend veel dank aan iedereen die ons steunden, niet in de laatste plaats de jongens van DB Motorsport en sponsors Leasedeal, Auto Ames ( ik voel me nu net Kimmy Raikkonen op zo'n waardeloze formule-1-persconferentie, maar ik wil ze toch even bedanken), DPA, Passie, Henk Kooistra, WTC Leeuwarden, Leen Post Banden, ABS Breedveld, Diga Cocktailbar (ook vrienden dankzij de Reunie trouwens) en Pitbox Raceevents.

Ja natuurlijk is het geweldig als een icoon van de Nederlandse televisie - Koos Postema- even het woord vraagt in 1 van Neerlands meest populaire tv-programma's - De Wereld Draait Door - en recht in mijn gezicht zegt; 'Jij bent goed.'
Of zei hij nou : 'Ik vind jou goed.' Zo zie je maar weer hoe moeilijk het is om goed te luisteren. Zoals ik ook al niet meer precies weet wat Mathijs allemaal voor lovende woorden over me sprak. Maar goed; de strekking was wel duidelijk; de Reunie en met name mijn aandeel erin wordt hogelijk gewaardeerd door mensen die ik hoog heb zitten.

Ja, waarom schrijf ik dat hier eigenlijk op?
Omdat ik vermoed dat een heleboel mensen verwachten dat ik er iets over zeg, geloof ik. Omdat iedereen me al de hele wee op de schouders ramt met woorden als 'je zult wel blij zijn.'
Dat ben ik ook, en trots enzo, maar tegelijkertijd constateer ik dat eigenlijk een beetje raar in elkaar zit wat succes betreft..

Want het liefst ga ik nu in een heel donker hoekje heel stil zitten wezen. Met een boekje en wat muziek en een dikke sigaar en een drankje. Eigenlijk word ik heel verlegen van complimenten en wil ik ze alleen maar stiekem horen. Zoals je als kind een gesprek tussen je ouders afluistert. Dat wil ik het liefst.
Terwijl ik het echt wel leuk vind hoor dat ik nu in de supermarkt allemaal vrolijke gezichten zie als ik binnenloop. Of in elk geval; dat verbeeld ik me. Kan natuurlijk ook zijn dat zij allemaal denken; oh shit, daar heb je die omhooggevallen cabaretier, laten we asjeblieft doen alsof we het leuk vinden dat hij komt, anders gaat hij nog foto's met handtekeningen uitdelen ook.

Ook zoiets; handtekeningen uitdelen. Nou is dat neit eits van gisteren, maar het wordt er vast niet minder om. Vooral buiten Amsterdam willen nog weleens wat mensen met me op de foto of een onleesbare krabbel op bierviltje.
Mijn kinderen vinden het geweldig - 'papa, dat is toch leuk' zegt Bo dan - en ergens heeft hij gelijk. Tot hij gaat roepen als we een restaurant binnenlopen; 'dames en heren hier is hij dan; de beroemde Robbie Kamphues, mijn vader.' Want dan krijgt hij een ram voor z'n kop!
Ik doe het ook met plezier, maar als ik bij de Reunie de rij met flessen wijn zie staan die alle gasten krijgen en ik zie mijn hoofd daarop met een nota bene voorgedrukte handtekening, dan moet ik altijd even zeggen ' dat ze die rustig mogen weggooien.'
Omdat ik altijd bang ben dat het normaal contact met andere mensen onmogelijk maakt. En ik maak nu juist programma's waarin dat normaal contact maken heel vanzelfsprekend is.

Nou ja; genoeg vals bescheiden gemopper; dan kan ik nu rustig zeggen dat ik natuurlijk ongelofelijk trots op het succes ben. En natuurlijk snap ik dat mijn bijdrage daar iets mee te maken heeft. Ik za het nooit hardop roepen - maar hier kan dat wel voor 1 keer- dat ik denk dat het een kruisbestuiving is tussen een goed format, een geweldige redactie, een gat in de markt en mijn tone of voice. En als ik met de KRO aan de onderhandelingstafel zit, reken dan maar dat ik mijn aandeel behoorlijk aandik!

Tot slot; die drie dagen champagne, hoezo dat dan?
Nou, waar ik eigenlijk net zo trots op ben, maar waar de meeste van jullie lezers waarschijnlijk niet warm of koud van worden is dat ik zondag tweede ben geworden met mijn team in de Volkswagen Endurance Cup, een internationaal kampioenschap langesafstandsracen met auto's. Autosport dus.
Dat was de eerste champagne van de week. En de volgende ochtend kon ik meteen door naar de redactie vanwege het overschrijden van de twee milljoen grens en na de complimenten van Koos en Mathijs heb ik maar weer een fles opengetrokken.
Ik ben effe klaar met sjampoepels kan ik je vertellen.
Dus nu weer gewoon aan het werk.
Oh ja, de mooiste Reunie van dit seizoen moet nog komen. Ik zeg expres niet welke van de komende drie afleveringen het is - ik weet de volgorde ook niet eens zeker - maar er zit er eentje bij die echt op te watertanden is,
Maar daarover later meer!

Net voor mijn verjaardag- iedereen nog ontzettend bedankt voor de felicitaties, het was overrompelend - mochten we voor het klapstuk van het raceseizoen richting Berlijn afreizen voor de 24-uursrace van Oschersleben. 24 uren, ik spel het maar even, vierentwintig uur racen, met drie rijders, dat betekent 700 ronden knallen, ettelijke duizenden keren remmen zonder eraf te vliegen en nog vele malen meer schakelen zonder de versnellingsbak te mollen.
Elke autocoureur zal je vertellen dat racen in het donker de ultieme uitdaging is. of je nu eerste of laatste wordt; de volgende ochtend ben je gesloopt en euforisch tegelijk. Sommige bochten zijn zo donker dat je alleen op je gevoel de juiste weg vindt; en bijna iedereen heeft wel een momentje dat hij met dichtgeknepen billen een achterblijver voorbij steekt, in de hoop dat de langzamere deelnemer in kwestie in zijn spiegels heeft gekeken.
Wij, dat zijn Jeroen den Boer, Rob Bergmans en ik, kwamen keurig als derde aan de finish. Heelhuids vooral. Maar helaas werd de wedstrijd gewonnen door onze grootste concurrent in het kampioenschap, dus ondanks het erepodium gingen we toch een beetje teleurgesteld naar huis.
Nog twee races te gaan en alleen mechanische pech bij een tegenstander kan ons de titel bezorgen. Maar goed, die hebben wij ook 1 keer gehad, dus wie weet !

Ik ben om. Van mijn geloof gevallen. Overtuigd, omgeturnd. En dat alles in vijf minuten. Door een verkoper van de RAF in Amsterdam. Nou zijn dat inderdaad apostelen van de nieuwe media, die mannen daar. Altijd hun woordje klaar, op alles een antwoord en aanhoudend als een volbloed jehova's getuige.
Ik kwam dus voor een nieuwe windows computer.
'Waarom eigenlijk?'
'Nou, omdat mijn oude te traag wordt. En met vista en Norton 360 enzo.'
'Waarom neem je geen Mac dan?'
Stomme vraag, stom antwoord. 'Omdat ik altijd windows heb gebruikt, omdat ik dan alles om moet zetten, nieuwe programma's moet kopen...'
'Dat is helemaal niet waar. Je krijgt er office bij, een virusscanner is niet meer nodig en de rest wijst vanzelf.'
Hij demonstreerde het en ik was uitgeluld. In een vlaag van verstandsverbijstering met om laten dopen tot mac-gebruiker.
In de auto naar huis bekroop de twijfel me. Tot ik het ding thuis aanzette, office installeerde - dat ging al veel makkelijker dan vroeger met windows - en een usb-stickje met documenten uit mijn oude computer erin schoof. Als bij toverslag verscheen alles op het scherm; sneller, makkelijker te bedienen en zonder enige omschakelingsproblemen.
Dus everybody out there; als je je nog niet hebt laten bekeren; ga naar de RAF in Amsterdam ( ja heren t wordt tijd ik quantumkorting bij jullie krijg) en laat je omturnen!

'Heb je nou nog weleens contact met de mensen die je in de Reunie ontmoet?' Nou, met deze twee heren vrees ik nog heel lang. Want als je met Karel van Essen en Alfred Lehman een week op pad gaat richting donker Afrika zijn er maar twee mogelijkheden; of je hebt na afloop een bloedhekel aan ze of je bent voor de rest van je leven aan ze verknocht.
Een stelletje boeven is het. Dat waren ze op de mavo in Hengelo al, maar eigenlijk zijn ze nog geen steek veranderd. Ja, ze schoopen geen spiegels meer van auto's af en ze rijden niet meer met hun brommer over benen van leraren heen. En ze worden ook niet meer door bendes opgewacht bij een schoolpoort.
Maar hun project om met hun stichting Akwaada Aseda - ik geloof dat het iets van welkom betekent - een markt in Ghana te bouwen is eigenlijk net zo'n groot avontuur als hun schooltijd. Niet dat de stichting niet deugt; integendeel, anders was ik er ook niet spontaan ambassadeur van geworden. Maar de hele manier waarop de twee feestnummers daar rond banjeren. Ja, je moet de aflevering maar gaan kijken, dan weet je genoeg. Alfred, de gangmaker van het stel, jut de hele tijd het hele dorp op en Karel loopt er als koning rond in een jurk en een kroon van papier mache met zilverfolie er omheen. Het is wel een officiele functie hoor, dat wel, maar wel eentje waar je niet veel voor hoeft te doen. En je mag vooral heel weinig. Niet voor anderen staan als je spreekt bijvoorbeeld, niet blijven zitten als je spreekt bijvoorbeeld en niet met je linkerhand zwaaien. Allemaal dingen die Karel natuurlijk volledig aan z'n laars lapt , overigens tot groot vermaak van de plaatselijke bevolking die bijzonder veel gevoel voor humor blijkt hebben.
de markt, die hun dorp new Aggada en eigenlijk de hele regio van een economische imuls moet voorzien vordert intussen echt gestaag. Ga dus vooral even kijken op www.akwadaa.nl en stort gul, want de jongens verdienen het. En dan kan ik nog eens met ze op stap om een leuke week te hebben.

We hebben gewonnen!!! Jeroen den Boer, Rob Bergmans en ik, en vooral DB Motorsport (ons team), de monteurs, alle sponsors van Team Leasedeal en iedereen die ons dit jaar naar de finish heeft gebruld met hun enthousiasme; wij allemaal zijn als eerste over de finish gegaan van de 6 uren van Assen.
Voor wie nog niet weet dat ik bijna nog fanatiek race dan dat ik de Reunie maak; ik rij dit jaar - net als vorig jaar trouwens - in de Volkswagen Endurance Cup. Dat is een kampioenschap voor diesel VW Golfjes met een turbo erop en er doen vijftig identieke autootjes aan mee met soms de beste Nederlandse rijders die er in het land zijn. Het hele jaar rijden we rondjes, wisselen we van rijder tijdens pitstops - die bij ons natuurlijk langer duren dan in de formule 1, maar daarom nog niet minder fanatiek gaan - testen we tot we een ons wegen en turen we naar computerdata om te zien waar we ons zelf nog kunnen verbeteren. Ik tenminste, want de twee andere rijders zijn een klap ervarener en er valt voor mij nog flink wat te leren.
Maar we zijn met z'n allen dus snel genoeg om races te winnen en staan zelfs tweede in het kampioenschap. Op www.volkswagenendurancecup.nl vindt je alle info; wij heten Team Leasedeal/DB Motorsport. Of kijk op onze eigen site: www.dbmotorsport.nl
Er zijn nog drie races te gaan dit seizoen, te beginnen met de moordende 24 uren van Oschersleben, het weekeind van 14 september ergens in voormalig oost-Duitsland. Als we daar weer op het hoogste treetje eindigen - en alles kan in zo'n slijtageslag- wie weet, wie weet, eindigen we dan nog een plekje hoger dan vorig jaar (toen tweede). Duimen!!!!
Oh ja, en voor iedereen die wel van autosport houdt en er wat vanaf weet; ik ben weer bezig om een autominded programma te ontwikkelen voor , hopelijk, de publieke omroep, dus WATCH THIS SPACE!!!

'Papa, wanneer krijg ik nu te horen of ik iets gewonnen heb?' Wekenlang zeurden Bo en Mees aan mijn kop. Ze hadden meegedaan aan een prijsvraag van Kellog's Cornflakes. Bo had een schitterend ontwerp voor de buitenkant van een Xbox 360 gemaakt en Mees had z'n grote broer zo goed mogelijk nagedaan.
Een maand nadat ze eigenlijk alweer vergeten waren dat ze mee hadden gedaan gleed alsnog de brief in de bus. Bo was nog op school en om voorbereid te zijn op het ergste maakte ik hem stiekem open. 'Omdat er zo ontzettend veel deelnemers waren heeft het langer geduurd voor de jury tot een oordeel kwam' luidde zo uit mijn hoofd ongeveer de openingszin. En dan 'Tot onze spijt.....' - ik zag de tranen van mijn oudste zoon al over zijn wangen biggelen. Zal ik 'm weggooien, zal ik 'm voorlezen, voorzichtig voorbereiden? Er zat niet eens een sticker of zoiets in. Alleen maar 'bedankt voor het meedoen.'
Opvoeden is liefdevolle verwaarlozing, zeggen ze. Ik weet niet precies wat ermee bedoelt wordt, maar iets dergelijks in gedachten maakte ik de brief weer dicht en legde hem op de trap naar zijn slaapkamer.
Hij vond hem terwijl ik in de keuken boterhammen smeerde. Ik wachtte op de reaktie. Eerst was er stilte. Hij las de brief rustig om het nieuws in te laten zinken. Toen hoorde ik hem schreeuwen.
'Papa, ik heb een prijs gewonnen! Een briefprijs! Kijk maar; ze bedanken me voor het meedoen. Jippie!'
De volgende dag viel de envelop van zijn broer in de bus. Hetzelfde recept, maar nog een graadje erger. Mees wilde per se terugschrijven naar Kellog's om te bedanken voor de briefprijs. Hij dicteerde; 'Beste meneer Kellog's bedankt voor de briefprijs. Ik ben er heel blij mee. Bedankt ook dat u me bedankt voor het meedoen. Ik doe graag nog een keer mee. Tot de volgende keer, groetjes, Mees Janus Kamphues.' Want zo heet hij voluit.
Ik heb de afzender maar op de achterkant geschreven. Misschien stuurt iemand vanuit het Belgische hoofdkwartier uit zichzelf wel een sticker terug. Al zit alleen ik daar op te wachten, geloof ik.

Op de valreep van de zomer ben ik met mijn eigen bedrijf, de Purmer Posse, begonnen met opnames voor een televisieprogramma voor Nederland 3.
Ik zeg 't maar even, omdat er nogal wat vragen zijn uit de pers, mensen op straat die her en der iets gezien hebben. Normaal doe ik niet geheimzinnig over al mijn plannen, maar in dit geval is niets zeker... en zelfs dat niet.
Het volgende kan ik mededelen:
Het is correct dat ik Johan Vlemminx voor proefopnames van een nieuw door mij te presenteren tv-programma, in de boeien heb geslagen. Het klopt ook dat Johan een afspraak had bij Astro-tv en dat ik me daar onder de tafel heb verscholen om maar niet in beeld te komen. Het klopt ook dat ik me toch enkele momenten niet heb kunnen inhouden en me toch met het gesprek heb bemoeid. En dat Astro-tv dat heeft uitgezonden.
Het is ook juist dat ik heb geprobeerd een beginnende stand-up-comedian te boeien. Donald Olie heet hij geloof ik. Het is ook juist dat meneer Olie daar niet zo van gediend was en ik heel blij ben dat mijn bril nog heel is.
En tenslotte is het volledig correct dat ik Edwin Smulders aan de haak heb geslagen die het vervolgens nodig vond mij volgas aan zijn auto door de PC Hooftstraat te sleuren. Maar daarna werd het alsnog heel gezellig hoor.
Of dit een tv-programma wordt? Geen idee. Gaan we er voorlopig mee door? Dat gaan we na de zomer eens rustig bekijken.
Prettige vakantie!

'Rob, leuk, dit wil je zeker. Je mag drie dagen overnachten in een wetenschapsbasis op Groenland.'
Nu ben ik een jaar of wat geleden een keer op Spitsbergen geweest, en dat was de meest rampzalige vakantie uit mijn leven. Dagenlang liep ik met vijftien kilo op mijn rug door modder van nergenshuizen naar niemandsland. Een ijsbeer kwam ik niet tegen en het enige wild dat ik zag was een stel Duitse biologen die sinds de vorige IJstijd hun baard hadden laten staan en op handen en voeten liepen om de boompjes van wel drie centimeter (!!!) niet over t hoofd te zien. Heel leuk!
Maar een echte poolkap en een ontmoeting met 1 van de laatste ontdekkingsreizigers van ons land, Bernice Nootenboom, ik liet me toch maar overhalen.
Had ik t maar niet gedaan.
Van de zes dagen die ik met cameraman Boudewijn Huisman op pad was, hebben we er...... 25 minuten op de Groenlandse ijskap gestaan. Vijfentwintig minuten!!! De rest heb ik in vliegtuigen gezeten die honderd meter boven de landingsbaan vanwege slecht weer besloten om te keren richting IJsland, alwaar bij opstijgen een aardbeving uitbrak. Verder heb ik anderhalve dag in in Kopenhagen rondgehangen, ruzieend met grondstewardessen die ons het liefst in een hotel stopten 260 kilometer buiten de stad, zodat we zegge en schrijve drie uur konden slapen om om 5 uur 's ochtends op het vliegveld te kunnen zijn voor een nieuwe poging Kopenhagen-Groenland, die uiteraard bij aankomst op de luchthaven wegens slecht weer een halve dag vertraagd was.
En eindelijk, toen we dan eindelijk in noord-Groenland waren aanbeland, we eindelijk op de heliport stonden voor de laatste etappe richting poolkap, toen..... toen kwam het bericht dat de helikopterpiloten overwerkt waren en heel dringend uit moesten slapen.
Je wilt niet weten wat ik toen allemaal gezegd heb. Hele onnozele dingen waar je je later enorm voor schaamt. 'Weet u wel dat wij van de Nederlandse televisie zijn?'(Dat doe ik anders echt nooit). 'Weet u hoeveel geld ons deze trip kost?' (Dat wisten ze heel precies en het zou nog veel meer worden) 'En weet u hoe slecht ik over Groenland ga schrijven als ik terug ben?" (Nou, daar konden ze zich een voorstelling van maken, want dat lazen ze dagelijks al)
Ik kan je vertellen: het interesseert de Groenlanders geen ene moer. Ze laten ook hun sledehonden zonder eten afsterven, want het is goedkoper om in de zomer weer nieuwe te fokken dan ze in leven te houden. Ze zijn zelfs te beroerd om ze een kogel door de kop te jagen.
Dus ik had beter moeten weten; een setje opgefokte televisiemakers uit Nederland; daar wordt geen Groenlander warm of koud van. Ja koud wel. Heel koud.
Na drie uur zo te mopperen kregen we voor anderhalf uur een oververmoeide piloot mee op een tijdstip dat Bernice Nootenboom ons totaal niet verwachtte. Die zag het chagrijnige gezicht van de piloot en zette zo mogelijk zelf een nog chagrijniger gezicht op en dook zonder goeiendag, dank je wel, of hoe is 't, in haar tent om haar boeltje te pakken.
En hoe we allebei daarna ook ons best deden, in de tijd die ons terug in het 'beschaafde' deel van Groenland restte, kwamen we amper tot een goed gesprek. En als het gesprek dreigde de goede kant op te gaan schee de camera ermee uit of was het batterijtje van de microfoon op. Ik denk dat een ijslandschap ook iets van binnen met mensen en apparatuur doet.
Bernice heeft een prachtig verhaal te vertellen. Een glimp ervan zit zeker in de aflevering van de Reunie waar zij in figureert, maar het had nog zoveel mooier kunnen zijn, als.... als Groenland Groenland niet was geweest.
Wat ons rest is een bundel geweldige herinneringen aan het mooiste hotelkameruitzicht uit mijn leven (namelijk op de ijsrotsen die van de grootste gletsjer ter wereld zijn afgedonderd er voor je raampje langsdobberen), het ontzagwekkende gekraak als een ijsberg in tweeen splijt en, het kost me moeite om te zeggen.... een hele mooie map van zeehondenbont om m'n reisverslagen in te bewaren.
Maar die heb ik enkel en alleen gekocht op een moment dat alles in mij ook al verkleumd van de kou was. En ik heel ballorig en recalcitrant was. En het is het bont van een volwassen zeehond, waar ook elk stukje vlees nut heeft gehad. En wij dragen toch ook leren schoenen enzo. En ik bewaar hem omdat hij gewoon heel mooi is. En omdat ik het nog zieliger voor het zeehondje vind als ik 'm nu alsnog weggooi. Sorry Lenie 't hart. Je mag me royeren.

Ik stuur tegenwoordig bijna iedereen persoonlijk een verslag van mijn raceavonturen, daarom vergeet ik bijna op mijn website te zetten hoe goed het gaat.
Net als vorig jaar rijd ik samen met Jeroen den Boer, een 20-jarig natuurtalent en oude rot Rob Bergmans in een kampioenschap voor lange-afstandswedstrijden. Lang wil zeggen; races van minstens vier uur en 1 keer per jaar zelfs 24 uur. We doen het in een volledig opgefokte Volkswagen Golf TDI, net zoals de 50(!) andere equipes. Vorig jaar werden we met wat mazzel tweede in het kampioenschap, dus dit jaar hebben we maar 1 doel; kampioen worden.
Dat lukt tot op heden nog niet helemaal. 1 auto, gesponsord door Manpower en bestuurd door Ronald Morien en Ferry Duivenvoorde is ons net te snel af. En er is de kudde gastrijders , bestaande uit Sheila en Mike Verschuur, die de serie regelmatig aan doen en ons dan ook een poeppie laten ruiken.
Maar in de drie wedstrijden die tot nu toe gehouden zijn, werden we twee keer tweede. De derde wedstrijd leken we op de overwinnign af te gaan, maar moesten we met een kapotte versnellingsbak aan de kant. Zo is de sport.
Al met al staan we daardoor vierde in het kampioenschap en kijken we voor de resterende vijf races alweer schuin naar de hoogste treetjes van het podium.
Zoals een volleerd autocoureur betaamd bedank ik bij deze ook even alle sponsors die ervoor zorgen dat deze peperdure hobby mij, de publieke omroep en volgens meneer Plasterk dus ook de samenleving (!), niks kost.
Bedankt dus: Leasedeal, DPA Power Supply chain People, Ames, Kooistra tandheelkunde, WTC Leeuwarden, Passie, die twee leipe Friezen waarmee ik voor de Reunie naar Ghana was, ABS autoherstel, Leen Post Banden, Diga- de beste cocktailbar van nederland zodat het ook na afloop van de race bij ons gezellig is, Pitbox raceevents, Kamera-Express en mijn moeder, mijn vriendin en iedereen van wie ik nog geld tegoed heb!
Volgende keer meer over mijn avonturen op de baan, want daar valt nog wel wat meer over te zeggend an dat ik zo goed ben :)

Het stond er toch echt op de taart: De Reunie, 50 keer. Is het zo snel gegaan? Ik weet nog dat we 1 seizoen achter de rug hadden en mensen in de kroeg tegen me zeiden :´oh ja dat nieuwe klasgenoten, dat kijk ik al een paar jaar´ En daar moest ik stiekem altijd vreselijk om lachen, want we hadden er toch echt pas acht gemaakt.
Maar nu zijn we dus echt lang op televisie. Alleen Kopspijkers, eind jaren negentig heb ik langer gedaan, maar dat was dan ook wekelijks op televisie.
Ik heb eigenlijk helemaal geen zin om terug te blikken. Al was het maar omdat ik het veel te druk heb met de opnames die we net achter de rug hebben. En omdat in elk interview dezelfde vraag steeds weer gesteld wordt: welke aflevering is je het meest bijgebleven? Maar heel kort: Nenneke natuurlijk, die terminaal patient was en graag haar klas nog 1 keer wilde zien, Evert die aan Alzheimer leidt en me de volgende Reunie misschien wel niet meer herkent (maar t gaat voorlopig nog heel goed met ´m gelukkig !'), Erik, de gevangene in Panama op wiens cel we welkom waren en natuurlijk de meest recente avonturen, zoals met Marcel Zwoferink, de bodyguard naar Moskou (uitzending 25 mei) en m´n reisje naar Ghana met Koning Karel en zijn maatje Alfred, waar we in een dorpsfeest belandden (uitzending pas in t najaar).
Maar als ik aan vier jaar Reunie terugdenk, ben ik vooral trots op wat ik met de mensen achter de schermen heb opgebouwd. De eerste twee seizoen hadden we heftige discussies over wat het programma moest zijn, hoe er gedraaid moest worden en wat er wel of niet in een filmpje kon zitten zodat er in de studio nog iets overbleef. Inmiddels denken we min of meer hetzelfde, of nou, nee, dat nou ook weer niet- helemaal niet eigenlijk - maar is er wel consensus over wat wel en wat niet De Reunie is.´Soms zegt iemand: ´nee dat soort dingen doen wij niet.´Of nog erger: ´Vroeger zouden we dat zo gedaan hebben, maar nu toch niet meer...´ Ouwe lullen worden we, denk ik dan, en tegelijk moet ik grinniken omdat ik trots ben dat we zolang met heel veel dezelfde mensen 1 programma maken. Ik ben een avonturier van huis uit en ik beken dat er momenten zijn dat ik denk: moet ik niet iets heel anders gaan doen, moeten we niet verder, reizen, in de ontwikkelingshulp in Afrika, Rudi Carell achterna in Duitsland, nog 1 keer proberen formule/1/coureur te worden. En kort daarop denk ik: maar ik woon zo lekker in de polder met m´n kindjes en m´n meisje, je geniet toch nog steeds van wat je doet en dan betrap ik me erop dat ik al een beeld voor ogen heb van een Reunie-taart met het cijfer 75 erop. Of 100. Maar daarna word ike cht formule-1-coureur hoor!

Het stond er echt op de bordjes die in de klas aan de tafeltjes hangen: Wim Suurbier, Wim Rijsbergen, Arie Haan, Rob Rensenbrink, Johnny Rep, Jan Jongbloed. Ik moest er een foto van maken. Zoals je soms in je arm knijpt om te kijken of je droomt. De voetballers van het Nederlands elftal die in 1978 de wk-finale van Argentinie verloren waren mijn jeugdhelden. Voetballers, schaatser en autocoureurs: ik adoreerde ze.
En verachtte ze als ze me telerustelden. Als ze overleden bijvoorbeeld, zoals in die tijd met al mijn heldencoureurs gebeurde: Mike Hailwood, Peter Revson, Tony Brise. Zo erg vond ik dat, dat ik besloot nooit meer iemand te adoreren.
Maar in 1978 kon er niet onderuit. De mannen van oranje waren weer helden. Ik gaf aanvankelijk net als de rest van Nederland aanvankelijk geen cent voor hun kansen. Maar na de monsterzege op Oostenrijk (5-1 toch Jaap?) en vooral het gelijke spel tegen Duitsland na dat magistrale afstandsschot van Arie Haan waarin alle frustratie van 1974 leek samengebald, was ik Cruijff en Van Hanegem vergeten. Dit waren de nieuwe jongens, de toekomst, de nieuwe wereldkampioenen.
Het pakte anders uit. Door de Italiaanse thuisfluiter, door die gemene Argentijnen en doordat de Hollandse jongens ons toch weer in de steek lieten: Rep kopte naast, Rep schoot naast en Rensenbrink, afijn, de paal , er is genoeg over gezegd.
Heb ik gehuild? Op mijn slaapkamertje, waarschijnlijk wel. Maar ik was ook boos. Heel boos. Zo boos dat ik niet naar de inhuldiging ben gegaan. In ´74 had ik ze nog toegwuifd bij Huis ten Bosch. Het scheelde dat ze nu naar Paleis Soestdijk gingen, dat was op de fiets vanaf Wassenaar ook veel te ver. Maar ik bracht het niet op.
Dertig jaar later zijn de mannen natuurlijk met terugwerkende kracht mijn jeugdhelden. Maar in de Reunie special die we erover hebben gemaakt wordt heel duidelijk dat de mannen net zo teleurgesteld waren als ik. Suurbier: ´Rob, we waren tweede. Dat telt niet.´ En Wildschut proeft nog vier, vijf keer per jaar de kater als ze er in zijn nieuwe leven in Amerika achterkomen dat hij gevoetbald heeft ´Dan moet ik weer uitleggen dat ik een wk-finale heb meegemaakt. En dat ik die verloren heb. Maar t ergste nog is dat ik niet eens op de reservebank zat, maar op de tribune. Dat doet nog steeds pijn.´
Zoals de mannen in ons programma praten over toen, maar misschien nog wel meer over de tijd erna en over t nu: daaruit spreekt zoveel karakter , zoveel onverwoestbare persoonlijkheid, Amsterdamse bluf en Brabantse humor dat ik ze bij deze weer promoveer tot mijn favoriete jeugdhelden!

´Nee, de kleedkamer mogen we niet in. Het veld op? Dat zal vandaag heel moeilijk worden. Voetballen op t veld? Onmogelijk! Daar krijg ik heel veel last mee, dan kan ik hier nooit meer mijn gezicht laten zien´. Lokale produver Carola springt hoog en laag en als Johnny Rep en ik het legendarische River Plate Stadion in Argentinie inwillen. River Plate is de plek waar het Nederlands voetbalelftal de finale van 78 verloor, maar het is ook de thuisbasis van het Ajax van Argentinie (River Plate, dus) en een bijna onneembare vesting. Carola heeft tot nu toe prima werk afgeleverd, maar nu is ze een blok aan onze been.
Gelukkig beent John overal door en voor we ´t weten trappen we een balletje op de heilige mat. ´Ik noem jou Gobbie, zo noem ik mijn broertje ook altijd´, zegt John. Ik vind alles best. Ik doop hem om tot Johnny Lip, omdat hij met een akelige koortslip is afgereisd en hij vooral alleen van links in beeld wil komen. Menig ander zou op t laatste moment zijn afgehaakt, maar John laat zich sportief plagen. ´Komt- ie Johnnie´en ik poeier de bal zijn kant uit.
´Jezus Gobbie´, noem je dat op maat?´ en hij trapt de bal plagerig de tribune in. ´Ga jij maar ff lopen Gobbie´.
John blijkt een levensgenieter pur sang, een prima tolk dankzij zijn voetbalverleden in Spanje, maar bovenal een zeer amaibele reisgenoot die bij elke vraag precies weet wat er van ´m verwacht wordt. Anders gezegd: hij speelt me prefect in de voeten, alles op maat en over de grond.´
Eens een voetballer, altijd een voetballer, zeg ik.

Nog een paar weken en dan gaat de nieuwe serie van de Reunie weer van start. Vijf afleveringen zijn het maar, want dan begint het EK voetbal en dan wil ik zelf ook voetbal kijken en niet op tv zijn :)
Maar een bijzonder kwintet afleveringen wordt het in elk geval wel. Nou ja,dat zeg ik altijd, want het is mijn eigen programma. Maar goed, hier een overzichtje van wat je allemaal kunt verwachten.
Naast Marcel Zwoferink, de bodyguard in Moskou - zie de weblog hiervoor - hebben we een klas met iemand die de vuurwerkramp in Enschede filmde. Zijn beelden zijn de hele wereld rondgegaan, maar na de grote klap heeft hij zonder het te weten nog drie kwartier doorgefilmd. Stukjes daarvan hebben we in de klas ademloos zitten kijken.
Mensen vragen vaak; zoeken jullie de klassen daarop uit, maar in dit geval weet ik dat het niet zo is; de research begon bij mijn eigen barkeeper in stamkroeg Diga in Amsterdam. Hij is wereldkampioen cocktailshaken en het leek me wel eens vrolijk om daarmee te beginnen.
Misschien nog bizarder is de klas van Tineke, de eerste Nederlandse vrouw met een kunsthart, vijftien jaar geleden. een mooi schokkend verhaal. In dezelfde klas bleek een Anneke Spaans te zitten. Zegt u niets. Totdat ik u zeg dat ze op school al verkering had met Ernest Louwes en inmiddels al veertig jaar met hem samen is.
Of , samen, de laatste negen jaar zit haar man achter de tralies vanwege de Deventer moordzaak. Anneke gelooft heilig in zijn onschuld. Wij mochten met haar en haar man een paar dagen alles filmen wat we wilden. De reportage die we daar van gemaakt hebben bezorgt me elke keer kippevel. Ik doe geen uitspraak over of Louwes schuldig is, want daarvoor heb ik me te weinig in de zaak verdiept. Expres, want ik wil het verhaal vertellen van wat zo'n zaak met de familie doet. En dat is werkelijk hartverscheurend.

Het is nooit onze bedoeling geweest om in de Reunie nieuws te maken. Maar ik ben er trots op dat we regelmatig langs de actualiteit scheren. Dat bewijst denk ik, dat we een goed gevoel hebben voor wat leeft en speelt.
Dat we een wereldprimeur in het programma zouden hebben had dus niemand van ons kunnen denken. Toen we een paar maanden geleden besloten een Reunie special te maken ter gelegenheid van het EK voetbal dat een week na onze laatste aflevering begint, twijfelden we zelfs of er over het Nederlands elftal van 1978 nog iets nieuws te vertellen viel.
Inmiddels weet ik beter. En dat is vooral het werk van Telegraaf-journalist Jaap de Groot. Hij benaderde alle spelers voor ons en praatten ons voetballeken bij op alle fronten. Het was ook Jaap die Johan Cruijff ervan overtuigde dat het tijdstip was aangebroken om eindelijk de waarheid te vertellen over het WK.
Voor wie de journaals niet volgt; Cruijff ging niet mee naar Argentinie destijds, maar niet omdat hij niet mocht van zijn vrouw, maar omdat hij bang was voor een ontvoering. In een exclusief interview , dat Jaap en ik vorige week met hem hadden vertelt hij dat er gewapende mannen in zijn slaapkamer stonden en een kidnap ternauwernood voorkomen kon worden.
Ik heb met open mond geluisterd. Cruijff vertelde zeer levendig en gedetailleerd over wat er die nacht in Barcelona gebeurde en wat dat voor hem en zijn gezin betekende. Ook vertelt hij hoe het voor zijn vrouw is om dertig jaar de schuld te krijgen van een mislukte finale.
Natuurlijk besefte we dat het verhaal wereldnieuws zou zijn. Jammer genoeg kreeg een Spaanse radiozender gisteren lucht van de primeur. Maar de beelden hebben wij, dus straks op 1 juni blijft er genoeg over. En niet alleen Cruijff trouwens, ik denk dat de rest van de uitzending ook heel bijzonder gaat worden.

Overigens, heel leuk dat iedereen zich zo druk maakt over wat er dertig jaar geleden gebeurd is, er zijn ook mensen een stuk minder opgewonden. Mijn kinderen bijvoorbeeld. Ik had ze speciaal mee naar de KRO genomen om met Cruijff op de foto te gaan, maar Mees herkende hem niet eens. 'Papa', zei hij terug in de auto, 'je hebt helemaal die beroemde voetballer John Kruin niet laten zien.'
'Mees, je hebt er tien minuten naast gestaan.'
Óh, was dat 'm? Zag er helemaal niet uit als en voetballer.'
En hij verdiepte zich weer in zijn Pippo.

'Rob, onthoudt goed; als je bevriend raakt met deze mensen, kan alles. Alles.'
Aan het woord is Marcel Zwoferink, gast in de Reunie en mijn gastheer in Moskou. We zitten in de directielounge van een sjiek hotel en genieten van een uitmuntende lunch met een Brunello di Montalcino op tafel, schalen zalm en zalmkaviaar en een Ceasar Salad 'on the side'. Later zal blijken dat dit nog maar het voorgerecht was. En na de volgende twee gangen gaat de fles Wodka open om te proosten op de nieuwe vriendschappen en om half vier 's middags is de fles leeg. Van filmen komt die middag niet veel meer.

Marcel leidt een merkwaardig leven. Op school had hij al een reclamebureautje. Dat heeft hij nog steeds, maar Marcel maakt vooral furore als bodyguard, trainer van persoonlijke beveilgers en helper van iedereen die op de ene of andere onverkwikkelijke manier met geweld te maken krijgt.
Dat kunnen verzorgers van demente bejaarden zijn - maar dat leek ons een minder leuk filmpje - of, zoals nu in Moskou, bodyguards van rijke industrielen. Onnodig om te zeggen dat ik zo mijn bedenkingen heb over de preciese werkzaamheden van Marcels opdrachtgever, maar dat doet er nu even niet toe. Laat ik vooral stellen dat iedereen ontzettend aardig voor ons was, ons enorm in de watten legde en wij echt alleen maar voor Marcel kwamen. Marcel leidt ons drie dagen rond in een gedeelte van Moskou dat ik alleen in mijn fantasie ken, opgebouwd uit beelden van James Bond-films. Maar raar genoeg blijkt de werkelijkheid verrassend veel op een film te lijken.

Marcel's leerlingen zijn allemaal van het type klerenkast dat iets te veel uit verboden potjes heeft gesnoept waardoor op de meest merkwaardige plekken spieren zijn gevormd. Tijdens de opnames dragen ze bivakmutsen om niet herkend te worden, maar neem maar van me aan dat de koppen goed pasten bij de rest van hun lichaam. 'Hebben allemaal in Tsjetsjenie gevochten' zegt Marcel met respect over ze. 'Zijn bikkelhard, die mannen.' Dat blijkt ook wel als Marcel ze technieken bijbrengt om in een man-tot-man-gevecht iemand uit te schakelen. Marcel heeft daar methoden voor die zelfs een reus binnen vijf seconden tegen de vlakte krijgt zonde blijvende schade op te lopen , maar de Russische collega's zijn een stuk minder zachtzinnig. 'Gewoon de ogen uitsteken en het strottehoofd vernietigen', doet er eentje (droog) voor.

's Middags vangen we nog een glimp op van hoe machtig Marcels opdrachtgevers zijn. We willen graag draaien in een authentiek Russisch restaurant. Maar dat verzoek levert een hoop gefronste wenkbrauwen op. 'Dat kan niet', legt Marcel uit. 'Want in dat restaurant stikt het van de vrienden van mijn opdrachtgever die niet in beeld willen.' Ik grap nog even dat ik dacht dat in Moskou alles mogelijk was met de juiste vrienden, maar dat wordt direct volkomen serieus opgenomen; drie uur later zitten Marcel, de cameraploeg en ik in een volkomen leeg restaurant. Er wordt zelfs een folkloristisch dansgroepje met begeleiding opgetrommeld, die speciaal voor ons tweeen een optreden geeft. Kitty Kooring, de regiseusse en ik krijgen er de slappe lach van, want de beelden zijn totaal onbruikbaar voor tv als je het verhaal erachter niet kent. We besluiten onze gastheer maar niet te vertellen dat het onderdeel de uitzending niet gaat halen...
Hetzelfde gebeurt in de orgineel Russische sauna, later op de dag. Ook volledig leeggekocht/geregeld. Maar die scene haalt de uitzending wel. Bijvoorbeeld omdat Marcel en ik ons met eikentakken laten slaan voor het authentiek Russische effect. En omdat Marcel de perfecte slotzin declameert: 'Rob, als je dit werk doet, zorgen ze ervoor dat je voldoende informatie hebt.... maar als je eruit wilt, weet je teveel.' Ik moet nog opzoeken uit welke James Bond-film die tekst afkomstig is.

Wat zijn die gozers toch goed. Nog steeds. Nou, dat kan ik eigenlijk niet weten, want ik had ze nog nooit live zien optreden. Dus wie weet waren ze vroeger nog wel veel beter. Of waren ze voor het eerst eindelijk een beetje op dreef.

In elk geval vloog het concert van twee uur in de Kleine Komedie afgelopen zondag voorbij. Ik weet altijd zeker dat iets binnenkomt als ik moe naar binnenga en uitgerust weer buitenkom. Zondag was zo'n avond. Bekaf van geen idee meer wat precies - twee kleine jongetjes bezighouden en boekhouden denk ik - togen D. en ik naar de Amstel. 'Die nieuwe CD is niet zo veel hoor' had Pieter, mijn beste vriend en fervent Nits-fan nog gewaarschuwd. Maar van het eerste moment af greep het me. Een toneel volgepropt met lampen waar ze waarschijnlijk drie uitdragerijen voor hebben leeggekocht en een achterwand met schermen waarop ingenieuze filmpjes werden vertoond. Heel smaakvol allemaal.

De drie ouwe lullen - net zo oud als ik denk ik trouwens - gingen vanaf moment er tegenaan of hun hele carriere nog voor hen ligt. Veel up-tempo nummers - ja eigenlijk zijn de Nits live veel energieker dan op de plaat - en enomr veel spelplezier. Meeste indruk maakte Robert-Jan Stips nog. Twee van die toetsenborden, halverwege ook gesplitst van toon zodat er nog meer geluiden uitkomen, met de linkerhand de baspartij spelen - want de Nits zijn maar met z'n drieen (gitaar, drums en toetsen) en met rechts de riedeltjes. En dan je lichaam een kwartslag draaien, de zaal inkijken en een onderondsje met rij 1 houden. Magistraal en om heel vrolijk van te worden.

Ach, dit is natuurlijk een recensie van niks. Kan zo in een schoolkrant. Maar ik heb me ook zo overgegeven aan de avond dat ik eens niet kritisch heb zitten kijken. Sorry!

Het word tijd dat ik eens over iets anders schrijf dan mijzelf. Ik heb tussen Kerst en oud- en nieuw een hoop theatervoorstellingen bezocht. Die van vriend Erik van Muiswinkel bijvoorbeeld, 'welkom in mijn hoofd' , de kerstshow van Mike en Thomas, en 'wuivend graan' van Wim T Schippers.
Allemaal stuk voor stuk aanraders, maar het beste van het beste, allerbeste ooit wat ik gezien heb is de nieuwste show van Theo Nijland.
'Theo wie' hoor ik je nu denken? Theo Nijland! Een paar jaar geleden uitgeroepen tot de beste liedjesschrijver/zanger van Nederland ever ooit. Maar ik ben al veel langer fan. Al vanaf de tijd dat hij nog met Han Oldigs en Coen Vrjiberghe de Coningh de Shooting Party vormde. En vanaf het moment dat hij solo ging zat ik op de eerste rij in Bellevue. Dat kon ook vaak niet anders, want meestal was ik de eerste die kaartjes bestelde en 1 keer had ik mijn hele vriendenkrind meegezeuld en waren we ook ongeveer de enige in de zaal.

Theo maakt de prachtigste liedjes. Hij zingt geweldig, zijn pianospel swingt en zijn teksten gaan door merg en been en kietelen ook nog je lachspieren.
Ik zeg Theo, maar je moet eigenlijk Nijland zeggen, vind ik. Theo Nijland is namelijk , op het toneel in elk geval, een moeilijk te benaderen persoon. Zo iemand waar je niet meteen van houdt. Eentje die de sympathie van zijn publiek ook niet opzoekt.Zeg maar zo'n beetje het tegenovergestelde van mij. Misschien wel dat ik het daarom zo bijzonder vind. Ik heb wel eens gezegd; als ik zo kon zingen, spelen en schrijven als hij, stond ik op het toneel in plaats van voor de camera.

Zijn nieuwste voorstelling heet 'Masterclass' en dat is het ook. Ik wil niks verklappen, want dan is de verrassing eraf, maar hij speelt met zijn publiek en slaat ze voortdurend om de oren.
Een opmerking die voor mij bedoel had kunnen zijn: 'Ik heb veel aanhang onder gescheiden mannen. Die laten hun nieuwe vriendinnen dan mijn liedjes horen om te tonen dat ze best wel gevoel hebben. dan gaan ze vrijen. Op mijn muziek. Maar dan vrijen die meisjes dus eigenlijk met mij.' Nou vooruit, ik nog nooit een vrouw op die manier het bed in proberen te krijgen, maar misschien moet ik het eens proberen :)

Verder maakt hij andere collega's belachelijk door hun versie van een liedje van Willeke Alberti te laten horen. Heel pijnlijk voor Ernst daniel Smid, Rene Froger en zelfs mijn goeie vriendin Karin Bloemen krijgt er ongenadig van langs.Heel vervelend, maar ook zo lekker venijnig.

Er zit ook veel moois in de voorstelling. Nijlands versie van 'liefde voor later' is om in te lijsten. Al zeg ik er meteen bij dat Karin dat ook prachtig zingt en ik kan het weten, want zij zong het ooit op mijn huwelijk en toen zat ik ook te janken.

Theo, ik zeg t toch, zingt ook een heel mooi liedje, getiteld 'leun maar achterover' waarin iemand zijn geliefde geruststelt dat alles wat hij vannacht over hem zei, maar was ingegeven door de wind en de regen. Zo mooi, zo mooi.

Luister maar naar de fragmenten op zijn eigen site http://www.theonijland.nl/modx/

kan je gelijk kijken waar hij speelt. En die cd's kopen. Allemaal!

Ik sta voor een statig herenhuis in Rijswijk. Niets aan de hand, zo op het eerste gezicht. Binnen word ik hartelijk ontvangen door Anneke, de hoofdpersoon van dit Reunie-filmpje. Ze schenkt koffie, maar concentreert zich dan weer snel op de tv, waar El Jazeerah meldt dat in Irak een belangrijke terroristenleider is opgepakt.
Anneke is journalist in ballingschap. Eigenlijk hoort ze helemaal niet in Rijswijk. Anneke woont samen met haar man Ismael in Bagdad. Daar runnen ze de enige onafhankelijke krant van Irak. Maar ze is naar Nederland gevlucht omdat haar leven daar gevaar loopt.
Ze wijst naar schilderijen aan de muur. Die heeft haar man gemaakt. Hij is kunstschilder. Verdomd, die heb je daar natuurlijk ook, denk ik. Maar van schilderen komt de laatste jaren niet veel, vertelt Anneke weemoedig. Daarvoor zijn er teveel andere dingen aan de hand. Haar man zit nog daar en Anneke maakt zich zorgen. Hij is al eens ontvoerd en hun chauffeur en bodyguard zijn bij een mislukte ontvoeringpoging vermoord. “Het is nog niet eens de dood die ons angst inboezemt, maar de manier waarop.” Ze doelt op de filmpjes die op Internet verschijnen van westerlingen die op beestachtige wijze om het leven worden gebracht. De meest vreemde gedachten schieten door mijn hoofd. Ook die van “ wat moeten we met de uitzending als Anneke teruggaat en een “filmpje op Internet” wordt.” Anneke is me voor. “Gewoon uitzenden. Laat de mensen maar weten wat er aan de hand is.” Ik hoop maar dat ze daarmee bedoelt dat de Reünie gewoon moet worden uitgezonden en niet het Internetfilmpje.
Dan stelt ze me aan haar stiefdochter voor, Rafa’h. Een prachtig meisje van een jaar of negentien. Alleen haar gezicht is enorm beschadigd ‘Dat komt’ vertelt Anneke toonloos, ‘door een ongelukje met een kalasnikof. Ze heeft zichzelf per ongeluk door haar kaak geschoten.’ Rafa’h is in Nederland voor plastische chirurgie. “Maar als het daar niet voor was zaten we nu in Bagdad” stelt Anneke.
Drie uur later staan we weer buiten. Ik kijk achterom. De gevel van het pand is nog steeds hetzelfde, maar binnen, weet ik nu, woedt de oorlog.

‘Hoe komen jullie toch altijd aan die bijzondere klassen? Dat doe je vast niet allemaal alleen hè?’ vragen mensen me net iets te vaak. Soms wil ik dan antwoorden dat het allemaal verre familie van me is en dat ik zelf de camera aan en uitzet. Meestal biecht ik maar op dat het voornamelijk het werk is van het geweldige stel researchers dat we op de redactie hebben. Maar als ik helemaal eerlijk ben is het zelfs dat niet altijd. Heel vaak is een goede aflevering stom toeval. Zoals deze week.
Af en toe begin ik redactievergaderingen met de opmerking dat De Reunie best wat meer om te lachen mag zijn. Eindredacteur Peter Blom slaat dit keer met de vlakke hand op de vergadertafel en roept: ‘ik weet ‘t! Vorige week zag ik op een braderie een clown die vrolijk bleef ondanks de stromende regen. Als die nou eens een leuke klas had.’
Een rij redactrices zucht theatraal, want ze zijn wel heel goed, maar ook heel serieus. Maar na een maand braderieën aflopen – of God weet wat ze gedaan hebben – is de clown gevonden. Hij heet Gerry Grondell, alias Ron Ronell alias Teddy Klarinetti. Het is een meesterlijke vent en hij heeft nog een leuke klas ook. Zoals Cees, die op z’n veertigste nog bij z’n ouders woont en die ik met verhuizen mag helpen als hij eindelijk op kamers gaat. En Inez en Corina, op school elkaar hartsvriendinnen, maar elkaar al jaren uit het oog verloren en nu weer voor het eerst bij elkaar. Ingrediënten voor een mooie en vrolijke aflevering.
Dan komt op de valreep het verhaal van Ronald op tafel. Ronald is politieagent. Als hij zijn broer bezoekt staan er auto’s met zwaailichten voor de de deur. Een andere agent die hem niet herkent vertelt dat de bewoner van het pand een einde aan zijn leven heeft gemaakt. De voordeur zwaait open en Ronald ziet het levenloze lichaam van zijn broer hangen. We draaien het en zijn allemaal diep onder de indruk. Het weekeinde voor de Reünie brengt Ronald de as van zijn broer naar Suriname en in de klas toont hij foto’s van de reis. Iedereen in de studio valt stil en reageert aangedaan en ontroerd. Ik heb zelfs moeite om naar het filmpje van Ron Ronell te praten.
Na afloop praten we met de ploeg na. ‘Jongens, het zou een vrolijke aflevering worden’ roept iemand. Peter Blom heeft zoals altijd het laatste woord: ‘Jongens, voortaan gaan we nergens meer naar op zoek. Het vindt ons wel.’

Het was zo'n mooi plan: met een zooitje bekende Nederlanders voor het goede doel naar de Mont Ventoux, zodat Kika Kankerfonds aan sponsors geholpen wordt. Bianchi had een prachtige fiets ter beschikking gesteld, Boretti de juiste kleding en diverse oud-beroepsrenners als Steven Rooks en Jeroen Blijlevens deden de begeleiding.
Maar al bij de eerste de beste beklimming in de zuid-Limburgse heuvels begaf m'n knie het. Een oude voetbalblessure speelde weer op en wat ik ook trainde in mijn vakantie - voor zover mogelijk met twee kleine mannetjes op mijn lip - die achterstand haalde ik niet meer in.
Dus moest ik afgelopen weer beslissen dat het ploegje fanatieke GTST-ers en ONM-ers zonder mij naar boven moeten. Niet dat ze me zullen missen, want de meesten hebben de afgelopen maanden zo hard getraind dat er toch geen houden aan zou zijn.
Balen is het wel. Staat er zo'n mooie fiets in mijn kamer te glimmen terwijl de rest in een bus naar Frankrijk lol trapt en moet ik constateren dat ik echt een dagje ouder word. Voor wie de tocht wil volgen, anders dan in het AD dat er verslag van doet, kan terecht op http://www.sterrenfietsen.nl/
En volgend jaar ben ik er gewoon bij natuurlijk.

Niet DE eerste prijs, maar MIJN eerste prijs. Gekregen na acht uur over het circuit van zandvoort jakkeren met mijn Seat Ibiza turbodiesel. Voor wie het nu nog niet weet; ja ik race op Zandvoort, in de steeds populairder wordende Unipart Endurance Cup. Dat zijn races die niet op zondag worden gehouden als de camera's van SBS6 er zijn, maar op een doordeweekse dag. En je hoeft er niet op donderdag al voor op het circuit te zijn, waarna je drie dagen lang hooguit een kwartier per dag in de auto zit, nee hier is het 's ochtends om negen uur trainen, 's middags een race van acht uur rijden en 's avonds weer je kinderen in bed leggen. Als je daar nog de kracht voor hebt.
Want endurance-racen is zo zwaar dat zelfs Michael Schumacher een druppeltje zou zweten,
Dat komt omdat de Seat nauwelijks vering en al helemaal geen koeling heeft. Dus dat ding hobbelt maar en hobbelt maar, terwijl het in de auto steeds warmer wordt. Zie het maar een beetje als een uurtje met je kleren aan in de sauna zitten terwijl je op een trilplaat staat. Dan ben je na afloop best toe aan en droog shirtje.

Dus was ik blij dat ik na tachtig minuten het stuur mocht overgeven aan teamgenoten Rob Bergmans, Robert Bulthuis en Maurice Verdaat. Maar na vier uur mocht ik weer achter het stuur kruipen en weer de volle tachtig minuten rondrijden, want oh, oh, ik had het zo goed gedaan. Dat was natuurlijk niet zo, maar het was de andere heren gewoon te warm en te zwaar.
Maar zowaar reed ik drie kwartier lang op positie 1' volgens het pitbord en werd de voorsprong op nummer twee per ronde groter.
Maar helaas, helaas, net toen wij gewisseld hadden van rijder kwam de safetycar in de baan - die hebben wij niet, bij ons wordt er om kosten te besparen met een paarse vlag gezwaaid en dan gaat ook bijna iedereen langzamer rijden - en kon het hele veld dus de verloren tijd inhalen. (Als je dit niet snapt moet je maar eens komen kijken, dan leg ik het uit. Maar neem wel je suikeroom mee, want sponsors zijn hard nodig)
Afijn, we kukelden dus van het podium, maar omdat het zo'n lange race was kregen ook degenen die als vierde finishten een vernikkeld schaaltje. Ik ben er reuze trots op. En mocht iemand een trilplaat en een sauna overhebben, wil hij dan mailen? Dan kan ik buiten het seizoen om in de winter thuis oefenen op mijn conditie.

... om mijn carriere in 1 middag definitief de nek om te draaien. Zo voelde ik het althans, toen mij gevraagd werd om de winterpresentatie van de publieke omroep te doen. Drie netmanagers, de mensen die beslissen of je op tv komt of niet, tien andere tv-ego's waarvan je nooit weet wie er over jouw rug een puntje wil scoren en vooral: 500 mensen in de zaal die op de een of andere manier iets met televisie te maken hebben, van omroepdirecteuren tot politici. En journalisten van alle denkbare bladen, zenders en websites.
Het meest heikel - wat een woord - werd het met Mathijs van Nieuwkerk en Catherine Keijl. Met Mathijs, omdat hij eigenlijk niks te vertellen had en we het allebei wel leuk vonden om de pijnlijke stilte die viel zo lang mogelijk vol te houden -
Ik:"En Mathijs, krijg je vernieuwingsdrang van deze plannen?"
Mathijs: "Nee."
STILTE
Ik: "....mooi."
M: "Ja.
STILTE
Ik: " Ga je nog iets nieuws doen bij de Wereld draait door?"
M: "Nee, eigenlijk niet."
Ik: "Mooi."
STILTE
Ik: "Nou, zullen we dan maar naar het volgende onderwerp gaan?"
M: "Dat is goed."
Ik: "En bedankt."
En een pijnlijk momentje met Catherine Keijl die iets te beledigd reageerde toen ik zei dat ik het zo goed vond dat Max programma's voor ouderen, door ouderen maakt. En misschien ook omdat ik vroeg of ze in haar talkshow naast auto's ook andere dingen gaat testen, meer op ouderen gericht, zoals autootjes die niet harder gaan dan 40. En rollators. En incontentieslips. Waarop Catherine op haar eigen humoristische wijze antwoordde dat presentatoren vroeger beleefder waren. Dat is zo. Daarom is het goed dat Max er is.
Maar verder was het een heel leuke middag. En stond er de volgende dag op geen enkele voorpagina "tv-carriere Rob Kamphues nog voor het begin van het nieuwe seizoen voorbij." Want daar droomde ik namelijk van.

Robert-Paul, mijn gast op 31 juli op de Maarten Memorial Day op Zandvoort, zet zich met zijn kunstbeen schrap tegen de binnenkant van het spatbord van de Porsche 997. Bo, mijn zoon van zeven, frummelt zich op het bankje achterin dat alleen bedoeld kan zijn voor baby's en roept: "nee hoor, het gaat best." ik pomp de zijsteunen van de rijdersstoel nog eens extra hard op. "Er mag alleen links worden ingehaald en alleen als de man voor je aangeeft dat hij je gezien heeft", maant de organisatie nog eens tot voorzichtigheid. "Het is geen race, het is een demonstratie voor mensen die kanker hebben en de meesten daarvan hebben nog nooit in een snelle auto gereden, dus het is al gauw goed genoeg."
Robert-Paul is het er niet mee eens. "Vorig jaar, toen ik mijn been nog, had ben ik met een Spijker mee gereden. Het mag dit jaar best wat harder."
Vijf ronden lang jagen we achter de BMW M5 van Philip Dries aan, die op zijn buurt weer de Spijker opjut. Philip krijgt tot ons grote plezier de zwarte vlag wegens onverantwoord rijgedrag. Robert-Paul, Bo en ik hebben de grootste lol. "Jullie zijn drie kleine kinderen in een dure Porsche" lacht iemand van de organisatie ons toe of uit.
"Zo Kamphues, ik wist niet dat je zo'n dure auto kon betalen" merkt een andere toeschouwer op. "Ach, de KRO betaalt zo slecht nog niet", laat ik 'm in het ongewisse, want de splinternieuwe Porsche 997 is voor 1 dag ter beschikking gesteld door importeur Pon, die ook belangeloos meewerkt voor het goede doel.
Dan komt het minder aangename deel van de dag. De veiling voor de bouw van een nieuw laboratorium bij de Daniel den Hoed kliniek. Of ik voor assistent wil spelen. Ik zeg iets te snel ja. "Dan is hier het bijpassende jurkje". Nooit zullen we weten of de veilingopbrengst niet veel hoger was geweest als de charmante eigenaresse van de kleding erin had gezeten. Behalve dan dat die nooit zo stom zou zijn geweest om per ongeluk zelf een keer de hand in de lucht te steken, zoals ik, zodat ik uiteindelijk 300 euro moest betalen voor een helmvizier van Jan Lammers. Die notabene niet eens op mijn eigen helm past...

"P" betekent dus "positie" en is de manier om op het pitbord aan te geven op welke plek je in de race ligt. Eindelijk hadden we het bij Sumo Racing dan eens helemaal voor elkaar. Drie snelle coureurs, nou ja dan reken ik mezelf maar even mee, twee dus eigenlijk en een paar razendsnelle pitstops op de strategisch juiste momenten en ik zag het pitbord per ronde verspringen: "P6", "P5", "P4", "P3" en uiteindelijk "P2", Of ik mensen heb ingehaald of dat iedereen in de grintbak verdween? Tuurlijk heb ik mensen ingehaald. In de pits en vooruit, op de baan ook nog twee. En uiteindelijk maakte mijn teamgenoot Robert het werk voortreffelijk af.
Helaas, want je vermoedt het al, er komt een helaas, werd de race over drie manches verreden. Manche twee eindigde ik als derde, maar kregen we een tijdstraf wegesn te hard rijden in de pitstraat - niet ik! - en de volgende dag kwam de ploeg zonder mij tot een twaalfde plek. Nu lijkt het door mijn afwezigheid te komen, en dat wil ik graag zo houden! Snik, snik, overall net niet genoeg om op het erepodium te staan, maar ik was toch niet op het circuit om de beker in ontvangst te nemen, want ik had besloten een dag geheel aan mijn kinderen te besteden. Zeer tegen de zin van mijn oudste zoon in, want die zei na het horen van de einduitslag: "was maar naar Zandvoort gegaan, dan had ik nu tenminste een beker op mijn kamer gehad."

Ik zeg het niet vaak over collega's, maar ik was meer dan aangenaam verrast over Robert Jensen bij mijn bezoek vorige week. Natuurlijk omdat hij een halve raclamespot voor mijn boek uitzond, maar vooral omdat hij en zijn redactie te moeite hadden genomen zich in het onderwerp te verdiepen en er een serieus gesprek van maakte.
Kan natuurlijk ook zijn dat Robert banger voor mij is dan ik voor hem - ik hoor het graag van 'm - maar zelden heb ik Jensen zo grappig en serieus tegelijk gezien.
Ik schrok me trouwens rot bij terugzien van de beelden waarbij ik levend werd begraven. In "Naar de haaien" heb ik eigenlijk met moeite die epsiode van het programma terug kunnen halen. En na jaren zag ik ineens de beelden weer op het scherm verschijnen. Au!
Ik heb ooit voorspeld dat Jos Verstappen in 1999 wereldkampioen formule 1 zou zijn en sprak ooit de verwachting uit dat de zanger Theo Nijland voor het jaar 2000 in Carre zou staan. Maar ik probeer het nog een keer: ik denk dat Robert Jensen in 2010 een gerespecteerde talkshow heeft op RTL4 met meer dan twee miljoen kijkers.

Het is een mooie dag in Kaapstad geweest. Alex Cornelissen, kapitein van de Farley Mowat heeft ons het hele schip laten zien, ons voorgesteld aan de bemanning en met humor en openheid gereageerd op al onze vragen over zijn campagnes ter bescherming van walvissen en zeehonden. "Jij bent helemaal niet het type aktievoerder met een vlassig sikje dat nodig eens tegen een scheerapparaat aan moet lopen" zeg ik tegen hem als we op het dek een biertje achterover slaan. Alex kan erom grinniken en bekent dat hij weliswaar veganist is, maar voor de Schotse machinist aan boord desnoods een gebakken ei met spek bakt als hij daarom vraagt. "Het gaat er niet om mensen te veroordelen om wat ze niet doen, maar om ze aan te moedigen om wel wat te doen" legt hij uit.
Alex is ontzettend stoer, zonder dat hij daar zelf 1 seconde bij nadenkt. De Farly Mowat is ook een heel stoer schip. Gitzwart ligt het te bakken in de Zuidafrikaanse zon als we de kade in Kaapstad oplopen. Speciaal voor De Reunie hijst Alex de vlag van Seasheperd: een doodskop met twee beenderen tegen een zwarte achtergrond. "Walvisvaarders zijn wat ons betreft piraten" legt Alex uit. "En piraten kun je het beste vangen door er andere piraten op af te sturen. dat zijn wij." Hij laat ons beelden zien van de laatste Antartica-expeditie waarbij een walvisvaarder wordt geramd. Drie schepen heeft Sea Sheperd in de loop der jaren al tot zinken gebracht. "Wij doen eigenlijk alles dat Greenpeace beweert dat ze doen" stelt de kapitein trots.
Graag zou ik met eigen ogen aanschouwen hoe hij zeehondenknuppelaars met zijn Chinese vechtstokjes van zich afhoudt of hoe hij vanuit een boom Japanse politieagenten laat schrikken die dolfijnenjagers proberen te beschermen. Al zijn verhalen zijn doorspekt van net zoveel engagement als avontuurzin. Ik wil het liefst direct mee op expeditie. Maar een reis duurt al gauw een maand en zolang mag ik van de Reunie niet weg. Dus nemen we vrolijk afscheid en spreken we af contact te houden voor wie weet ooit. dan komt Alex met een wrang toetje. Hij wil dat we nog even kijken naar wat beelden uit Japan. Hij zet een videoband op en direct vallen we stil. Voor het oog van de camera worden hele families dolfijnen afgeslacht. Eenvoudig door een machete door de keel te trekken alsof het haringen zijn. Schoolkinderen lopen nonchalant voorbij terwijl het bloed over de grond stroomt. Een dolfijn maakt stuiptrekkingen zonder dat er iemand acht op slaat. Bij Meike , mijn regisseur en maatje onderweg, stromen de tranen over de wangen. Ik moet mijn schrik en ontzetting verbijten maar het is overduidelijk op de camera te zien. Het kan me geen moer schelen. "Daarom doe ik dit werk" zegt Alex. "Omdat er jaarlijks 30.000 van deze prachtige dieren beestachtig worden afgemaakt." "Ik wist het niet" stamel ik en denk direct: vanaf nu wel, dus wat ga je er aan doen?
Thuis discussieren we heftig of we de beelden moeten laten zien. We twijfelen of we ons doel niet voorbij schieten. We kijken het filmpje terug in de montageruimte en schieten weer vol. Hugo, collega-regisseur komt binnen en loopt aangeslagen weer naar buiten. De een vindt dat het shot van de langslopende kinderen eruit moet, want te heftig. De ander krijgt het te kwaad bij de stuiptrekkende dolfijn. Uiteindelijk is iedereen het erover eens: dit hebben wij gezien, dit wil Alex ons en de klas laten zien, stop het er maar in. En hopen dat iedereen, net als wij lid wordt van Seasheperd, maar dat mag ik er op tv natuurlijk niet bijzetten.

Het landje dat Hanna Hemmink in Senegal bewoont ziet er ydillisch uit. Een zandvlakte, wat bomen met cashewnoten, een paar stenen gebouwtjes en een waterput die zijn energie krijgt van zonnepanelen. Ik voel me er direct thuis als Hanna me aanraadt mijn schoenen uit te doen en op mijn blote voeten door het hete zand te banjeren. Herinneringen aan eindeloze zomers op het strand wellen in mij op. "Sommige mensen vinden een stad normaal, maar dit vind ik dus normaal", legt Hanna haar levensvisie uit. En verdomd, even vind ik dat ze groot gelijk heeft. "Zitten hier geen enge beesten dan?" vraag ik voor de zekerheid. "Ja, je moet wel even uitkijken voor de schorpioenen en de huisslang." Even denk ik nog dat ze tuinslang zegt, dan dringt het tot me door. "Laatst zat hij in mijn slaapkamer. Toen heb ik hem vriendelijk verzocht ergens anders te gaan zitten en toen ging hij vanzelf weg." Heel normaal als je in Senegal bent opgegroeid.
Hanna woont er al twintig jaar, is getrouwd met een Senegalees en kreeg er vier kinderen. Haar man Xali is inmiddels overleden en soms betwijfelt zelfs Hanna hoe ze het in haar eentje moet rooien. "Ik zou het liefst een cordon van waterputten door de woestijn van Senegal tot aan Sudan maken" lucht ze haar hart. "Maar dan denk ik vervolgens: zorg nu maar eerst eens dat je eigen put het doet." Een vetpot is het leven in Afrika niet. Van de opbrengst van de cashewnotenbomen kan Hanna niet leven en als haar moeder niet af en toe haar wat toe zou stoppen dan zou zelfs het laatste restje luxe nog wegvallen. In een poging de blanke weldoener uit te hangen koop ik voor haar zoontje een plastic voetbal. "Het moet een leren zijn, maar die kan je alleen in Dakar kopen", moppert Hanna als ik het cadeau overhandig. Wat ik voor ondankbaarheid houd blijkt al snel kennis van de praktijk te zijn, want na nog geen tien minuten is de bal lekgeslagen door de scherpe stenen in het zand. Ook de elektrische pomp die Hanna voor een ander dorp heeft geinstalleerd is na een dag alweer buiten gebruik. "Ruzie over de verdeling van het water", legt Hanna uit. "Nu komt het water zo snel naar boven dat de eerste die er bij is al het water voor de hele dag verbruikt. Dus moeten er eerst goede afspraken gemaakt worden. Maar als ik dat niet doe doet niemand het."
We praten over het leven in de wildernis terwijl Hanna koffie zet. Nou ja, zet, het is een ritueel dat drie kwartier duurt. Op een open vuur worden eerst de verse koffiebonen gemalen, daarna stampt Hanna ze fijn en dan pas begint het eigenlijke koffiezetten. Ze doet er ook nog een paar takjes in waarvan de naam me nu ontschoten is, maar die de koffie extra pittig maakt. In ruil voor de traktatie maak ik de lunch klaar. Dat is minder een succes. Ik vroeg me al af waarom vrijwel niemand verse vis eet, terwijl het dorpje toch praktisch aan zee ligt. Daar kom ik achter als ik de schaal met geroosterde vissen naar buiten draag. Als ik me even omdraai is de schaal bedekt met zo'n dikke laag insekten dat regisseur Marc Braun roept: "ober er zit vis onder mijn vliegen." En het is nog echt waar ook.

"Welterusten Mees."
"Welterusten, papa."
"Slaap lekker kleine Mees."
"Slaap lekker grote papa."
"Ik hou van je, Mees."
"Ok."
"Nee, ik hou van je."
"Ok."
"Nee, ik zeg: ik hou van je."
"Dat weet ik toch."
"Jawel, maar..."
"En ik hou van Jade."
Jade is zijn buurmeisje van drie jaar.