ACHTSTE GROEPERS HUILEN WEL

Geplaatst op 28 april 2012

 

Achtste groepers huilen niet? Als er iets niet waar is, is het dat wel. Ik waarschuw maar even want aanstaande zondag is de laatste aflevering van KRO De Reunie op de buis en als ik aan de studio-opnames denk schiet ik zelf alweer bijna vol. Ik heb nog nooit zoveel snotterende meisjes bij elkaar gezien.

 

Voor wie het boek niet kent: Een jaar of twintig geleden schreef kinderboekenschrijver Jacques Vriens een prachtig boek. Over ene Akkie die in groep 8 van de basisschool zat en leukemie kreeg en overlijdt. En de kinderen doen hun uiterste best om niet te huilen, want ‘achtste groepers huilen niet.’

 

Wat het boek zo ontroerend maakt zijn de details. Mij raakte enorm de boosheid van het beste vriendinnetje van het zieke meisje toen er geloot werd wie haar als eerste in het ziekenhuis mocht bezoeken en zij verloor. Zulke details verzin je bijna niet.

En dat klopt ook. Akkie namelijkheeft echt bestaan.

 

Jacques Vriens was in die jaren directeur van de Kleine Kapitein, een basisschool in Bakel. In zijn klas zat Anke Gortz. Anke kreeg leukemie en de klas ging daar op een heel bijzondere manier mee om. 

 

De kinderen uit groep 8 van de Kleine Kapitein zijn inmiddels volwassen. En je begrijpt het al; ik mocht ze in de klas verwelkomen. En dat was een eer en een genoegen. Maar ook heel heftig. 

 

Zoals bij alle specials van De Reunie vergaderen we tot we er hoofdpijn van hebben voordat we de balan 

Dat begon al met de discussie over waar we een filmpje over Anke moesten plaatsen in de uitzending. ‘Als laatste natuurlijk!’ gilde enindredacteur Boudewijn Schoewert heel hard, omdat hij denkt dat hij de baas is. ‘Misschien moeten we er juist mee beginnen,’ vond samensteller Hans Mors, die altijd alles beter weet.  En ik vond dat het fimpje over Anke juist in het midden moest.

 

Gelukkig is er met het filmpje zelf niks mis. We bezochten de ouders van Anke, Hetty en Wil en dat  zijn schatten van mensen bij wie de tranen in de ogen springen zodra het over hun overleden dochtertje gaat. Anke’s  jasje hangt ook nog aan de kapstok en haar slaapkamertje is een soort van museum geworden waar alles nog is zoals twintig jaar geleden. Het bedje, haar schooltas met het broodtrommeltje, zelfs haar afgeknipte haarlok ligt nog op het nachtkastje. Even lijkt het alsof de tijd heeft stilgestaan en een dertienjarig meisje elk moment uit school kan komen en de kamer binnenstapt. 

Ik opper voorzichtig dat ik t niet helemaal begrijp. Hetty schrikt ervan en zegt heel lief ; Och Rob, dat kun jij ook niet begrijpen. Maar ik heb Anke niet meer, zo heb ik in elk geval nog iets...’  Geef ze eens ongelijk.

 

Maar voor de rest van de klas - en ook voor Anke’s ouders hoor - is het leven verder gegaan. En dat moet ook in de uitzending. Het liefst met heel veel vrolijke verhalen van mensen die allemaal helikopterpiloot en miljonair zijn geworden of zijn getrouwd met een prins in het midden-oosten.

Helaas heeft de rest van de klas na het verlaten van de basisschool ook het nodige voor de kiezen gekregen en het zou de waarheid geweld aandoen om dat te negeren Dus zit er ook een filmpje in over Bram die aan geheugenverlies lijdt nadat hij een ernstig auto-ongeluk heeft gehad.

En bezoeken we met Julia nog een keer de Kleine Kapitein omdat de twee jaren op die school de gelukkigste uit haar jeugd waren. En dat laatste filmpje is zo hartverscheurend dat je in 1 klap weer weet hoe belangrijk een veilige jeugd voor een kind is. En hoe onmenselijk het is dat sommige kinderen dat wordt afgepakt door pesten of ziekte of andere ellende.

 

En het mooiste van alles is dat in de klas in 1 klap weer duidelijk wordt waarom groep acht van de Kleine Kapitein zo’n leuke groep is. En dat is niet in de laatste plaats te danken aan Jacques Vriens, een heel goede boekenschrijver maar minstens net zo’n goede leraar!