Bes roeten

Geplaatst op 15 februari 2010

Zelden zo'n sprekend voorbeeld van ruwe bolster, blanke pit gezien als Bas Rutten, leerling van de Willibrordus Mavo uit Valkenswaard en hoofdgast in de laatste aflevering van De Reunie van dit seizoen. Eigenlijk zegt het filmpje, geregisseerd door Kitty Kooring en mooie shots van Marc Glastra van Loon, alles. Rake klappen, afgewisseld met huiselijk geluk. Bes Roeten, zoals de rest van de wereld, lees vooral Amerika en Japan, hem kent is meervoudig wereldkampioen Mixed Martial Arts; dat is een combinatie van zo'n beetje alle vechtsporten die er bestaan. Ooit maakte ik - waarschijnlijk over hem - in Kopspijkers grappen over zijn sport: Jack: Beetje leuke week gehad, Rob? Rob: Jazeker Jack, het Europees kampioenschap Free Fight is weer op tv. Erik: Gedverdemme, dat is toch die sport waarbij alles mag? Rob: Dat is niet waar! Je mag bijvoorbeeld niet met gestrekte vingers iemand ogen uitsteken. E: Oh, dat mag niet. R: Ik moet eerlijk zijn; het mag wel, maar het scoort niet. Waarna ik een paar beelden laat zien tot afgrijzen van de politiek correcte kijker en becommentarieer met: 'Kijk, het is ook een denksport, want je ziet die ander in elkaar zakken en denken: wat krijgen we nou?! Wat een leuke tijd was dat toch; rucksichtloos meningen verkondigen en er nog voor betaald worden ook. Bas was toen al wereldberoemd in Japan en had t fragment niet gezien. Gelukkig maar, anders hadden we misschien nog een rekeningetje te vereffenen gehad. Die angst was overigens volkomen onterecht, want Bas is een zachtaardige jongen, die ook geen revanchegevoelens heeft naar de oud-klasgenoten die hem jarenlang pestten met zijn huidaandoening. Hij heeft zijn wraak al genomen toen hij een jaar of zestien was en letterlijk van zich af ging slaan. Verder bakt Bas heerlijke kroketten en is hij een heel zoete vader. Niks verraadt op zo'n moment dat er een levensgevaarlijke vechtjas tegenover je staat die je met zijn befaamde leverstoot in 1 tel naar de andere wereld kan helpen. Nou ja, niks: ik ben toch best gespierd, al zeg ik t zelf ahum, maar mijn bovenbenen zijn toch echt net zo dik als zijn bovenarm. Een garnaal ben ik vergeleken met hem. Dat voelde ik dubbel toen we in zijn megabubbelbad in de tuin zaten. Overigens met een geweldige Monte Christo sigaar, want Bes Roeten weet wel hoe hij het leven moet vieren. Een heerlijk reisje met een lichte toets die de Reunie wat mij betreft vaker mag hebben. (Wat niet wil zeggen dat ik vind dat er geen zware onderwerpen meer in mogen natuurlijk he, maar die mix... heel graag!)