BUCKETLIST IN HET ECHT

Geplaatst op 8 oktober 2011

Ik vond t niet een heel goeie film, de ‘Bucket List’. Niet Jack Nicholson en Morgan Freeman op hun best. Laat ik het zo zeggen: Ik zou de Bucket List niet op het lijstje van films zetten die ik voor mijn dood nog moet zien. Ook het idee van een lijstje afvinken van wat je allemaal voor je dood nog wilt doen, dat moet je niet doen als je bijna dood bent, maar als je nog springlevend bent.

Tot ik Esther Kors ontmoette bij KRO De Reunie. Esther is nog springlevend, maar zal de vijftig waarschijnlijk niet halen. Zegt ze zelf. Als ik dit schrijf moet ze zelfs nog veertig worden en dat is al een hele prestatie. Bij Esther werd een paar jaar geleden in een veel te laat stadium kanker ontdekt. Zo laat dat ze haar nog een paar maanden gaven. Haar nekwervels waren zo broos dat ze vervangen moesten worden. Kennelijk bestaat dat; plastic nekwervels.

Esther heeft De Bucket List wel helemaal uitgekeken – neem ik aan - en zelf zo’n lijstje gemaakt. Daar staan de meest rare dingen op. Kaasfonduen bijvoorbeeld. En zoenen met een vreemde man. Een beugel nemen. En het beklimmen van de Preikestolen, een rots aan een fjord in Noorwegen.

Dat laatste leek ons bij de Reunie wel een mooie optie voor een filmpje. Onder het zoenen met een vreemde man kwam ik handig uit door te zeggen dat ik niet zoen met meisjes met een beugel, want die heeft Esther sinds kort ook.

Esther pakt het leven met een voortvarendheid aan die bewondering verdient. Vrolijk, bikkelhard voor zichzelf en met het hart op de tong. Ze ziet geen grenzen aan de dingen die ze ondanks haar ziekte kan doen.

Op Schiphol verscheen ze op krukken en om haar nek zat zo’n kraag die je krijgt als je een whiplash hebt Of erger. In het geval van Esther; als je helemaal geen nekwervels meer hebt.

‘Wat gebeurt er als je m af doet?’ vroeg ik.

‘Dan valt mijn hoofd om.’

We moesten allemaal lachen om het beeld dat het opriep, maar ik schrok me tegelijk rot. Bergwandelen en klauteren met krukken en een kraag en krukken?

We hebben het toch geprobeerd. De Preikestolen is een beroemde en beruchte klim in zuid-Noorwegen. Op zich maar 600 meter hoog, 4 uurtjes onderweg heen en terug, maar bij vlagen zo steil dat je handen en voeten nodig hebt om boven te komen.

Het was eigenlijk gekkenwerk om het te proberen. Zoals Esther met krukken de rotsen te lijf ging, voorbijgangers begonnen zowat spontaan te applaudisseren!

Maar halverwege, gelukkig op een mooi uitzichtpunt, was het welletjes. Vond ik het welletjes. Met regisseur Jack Valkering had ik uitgerekend dat we in Esthers tempo nooit voor het donker boven en weer veilig beneden zouden komen en ik durfde de verantwoordelijkheid niet aan om tijdens de opnames iemand een ongeluk te laten krijgen. Beelden van een gebroken nekte spookten ook door mijn hoofd, moet ik zeggen. Voorafgegaan door een glijpartij van mijzelf.

‘Looser’, zou Morgan Freeman waarschijnlijk in de film gezegd hebben en dan waren ze weer verder gegaan. Maar de Reunie is wel tv, maar geen film en dus ook nog altijd de werkelijkheid.

We hebben op een bankje met z’n allen tegen onze tranen zitten vechten omdat we het Esther zo gunde. Maar het zat er gewoon niet in. En gelukkig was het uitzicht halverwege al zo goddelijk mooi, dat het de pijn aangenaam verzachtte.

En de volgende dag heeft Esther een helikopter gehuurd en is ze er overheen gevlogen. En een helikoptervluchtje stond niet eens op haar bucketlist. Daar zou Morgan Freeman heel trots op zijn. En ik ook.