Cultuurschok

Geplaatst op 29 mei 2009

Van de decadente racewereld zo in het vliegtuig naar Sierra Leone voor de Reunie, mijn echte beroep. Een grotere overgang is haast niet denkbaar. De weelde van Imola, Italie, met het heerlijkste eten van de wereld, de mooiste vrouwen en fraaiste auto's. En dan Sierra Leone, het armste land ter wereld. De eerste verbazing kwam al toen we van het internationale vliegveld alleen per boot naar de hoofdstad konden. Een grote stapel reddingsvesten lag op een tafel op ons te wachten. Dat voorspelde niet veel goeds. En het bootje zag er onheilspellend uit en de golven , voor zover we het in het donker konden zien, best dreigend. 'Is dit echt de enige manier om over te steken?' vroeg ik aan niemand in het bijzonder? Een andere Nederlander, voor zaken naar Sierra afgereisd, geeft ongevraagd antwoord. 'Je kunt met de auto, maar dan moet je drie uur omrijden. Of je gaat per helikopter.' 'Een helikopter, waarom doen we dat niet?!' 'Omdat die van Russische makelij uit de jaren vijftig zijn en er vorig jaar nog 1 in zee is gestort.' 'Zijn er dan geen veerboten?' 'Jawel, maar dat wil je ook niet, want ie vallen vaak op volle zee stil en moet je uren wachten tot de kustwacht je oppikt.' Ik deed m'n reddingsvest maar aan.