De kans van mijn leven...

Geplaatst op 26 augustus 2006

... om mijn carriere in 1 middag definitief de nek om te draaien. Zo voelde ik het althans, toen mij gevraagd werd om de winterpresentatie van de publieke omroep te doen. Drie netmanagers, de mensen die beslissen of je op tv komt of niet, tien andere tv-ego's waarvan je nooit weet wie er over jouw rug een puntje wil scoren en vooral: 500 mensen in de zaal die op de een of andere manier iets met televisie te maken hebben, van omroepdirecteuren tot politici. En journalisten van alle denkbare bladen, zenders en websites. Het meest heikel - wat een woord - werd het met Mathijs van Nieuwkerk en Catherine Keijl. Met Mathijs, omdat hij eigenlijk niks te vertellen had en we het allebei wel leuk vonden om de pijnlijke stilte die viel zo lang mogelijk vol te houden - Ik:"En Mathijs, krijg je vernieuwingsdrang van deze plannen?" Mathijs: "Nee." STILTE Ik: "....mooi." M: "Ja. STILTE Ik: " Ga je nog iets nieuws doen bij de Wereld draait door?" M: "Nee, eigenlijk niet." Ik: "Mooi." STILTE Ik: "Nou, zullen we dan maar naar het volgende onderwerp gaan?" M: "Dat is goed." Ik: "En bedankt." En een pijnlijk momentje met Catherine Keijl die iets te beledigd reageerde toen ik zei dat ik het zo goed vond dat Max programma's voor ouderen, door ouderen maakt. En misschien ook omdat ik vroeg of ze in haar talkshow naast auto's ook andere dingen gaat testen, meer op ouderen gericht, zoals autootjes die niet harder gaan dan 40. En rollators. En incontentieslips. Waarop Catherine op haar eigen humoristische wijze antwoordde dat presentatoren vroeger beleefder waren. Dat is zo. Daarom is het goed dat Max er is. Maar verder was het een heel leuke middag. En stond er de volgende dag op geen enkele voorpagina "tv-carriere Rob Kamphues nog voor het begin van het nieuwe seizoen voorbij." Want daar droomde ik namelijk van.