DIEGO, ANNIEK EN JACOB

Geplaatst op 30 oktober 2013

Met een paar vrienden heb ik sinds een jaartje een eigen stichting: Groot Hart. (http://www.groot-hart.nl) We rijden op racedagen zieke kindjes rond in de snelste raceauto die er in Nederland te vinden is: een Radical. Of als dat te hard gaat in een ordinaire Ferrari of Porsche. Broertjes en zusjes of een vriendje of vriendinnetje mogen ook mee. Papa, mamma, opa en oma kijken toe.

De klasse waarin ik race, de Supercar Challenge, verleent alle medewerking. Maar ook de circuits van Assen en Zandvoort, mijn team Intrax Racing, ja zelfs mijn tegenstanders op de baan helpen allemaal mee om er wat moois van te maken! Zo rijden we in een razendsnelle optocht met 8 racewagens een kindje over de baan. Het is een unicum in de Nederlandse autosport en daar zijn we ontzettend trots op. Die 'we' waar ik het steeds over heb, is maar een heel klein clubje, 15 man en vrouw in totaal, hooguit. Niemand krijgt loon, niemand declareert stiekem en t belangrijkste: het racen betalen de coureurs en hun sponsors zelf en die sponsors betalen ook nog eens de rekening voor de stichting. In mijn geval zijn dat TW Steel, Eurol Oil, Avanade, GTC en de Nathan Group. Allemaal bedrijven met een heel Groot Hart.

Dat we met zo'n klein clubje zijn levert op het circuit weleens koddige maar vooral gezellige taferelen op: meneer de voorzitter blaast de ballonnen op, meneer de penningmeester hijst de vlaggen en de vrouw van de penningmeester deelt de lunchpakketjes uit die Prorest gratis voor ons maakt. Meer dan 15 families per dag kunnen we met 8 raceauto's niet aan. Een beetje weinig vinden we zelf, maar de ouders zeggen ons: 'He he, eindelijk eens een evenementje waar we nog echt contact hebben met elkaar.'

Dat is mooi en voor een groot deel te danken aan onze racende ambassadeurs, zoals Jan Lammers, Tom Coronel en Thierry Kohler, want die nemen alle tijd voor de kinderen en beuren ze op als ze moe zijn, pijn hebben of het eng vinden.

Want racen in de Radical is een ervaring voor het leven maar wel een pittige: met meer dan 200 kmph over het rechte stuk, 40 meter voor de bocht pas remmen en dan met 150 de hoek om. We kunnen natuurlijk ook langzaam. Als een kindje de duim naar beneden doet gaat het gas eraf. Maar dat is dit jaar nog niet 1 keer gebeurd. Vandaar dat iedereen na afloop ook een oorkonde krijgt waarin het zwart op wit staat:  kinderen die opgroeien met een ernstige ziekte hebben een heel Groot Hart.

Een enkele keer hakt zo'n dagje er natuurlijk wel in. Elke dag eigenlijk wel. We hebben het in principe nooit over ziekte en omdat kindjes met een hartafwijking net zo welkom zijn als nierpatientjes of jongens en meisjes met kanker, taaislijmziekte of spierdistrofie ziet niemand aan de buitenkant wat iemand mankeert. Maar je ziet natuurlijk wel hoe moeilijk iemand het soms heeft.

Tijdens VKV City Racing in Rotterdam zat een heel lief meisje in een rolstoel na afloop een beetje verdrietig voor zich uit te staren. Ze had drie maanden geleden een ernstige spierziekte ontdekt waardoor al haar spieren verslappen. Terwijl ze met me praatte viel steeds haar onderkaak uit de kom. Dat kon ze niet verbergen, want het deed heel erg pijn, maar ze hield zich kranig groot. Haar vriendje stond erbij. Of hij ook al had meegereden vroeg ik. 'Nee', zei hij, 'want ik ben 17 en jullie hebben een leeftijdsgrens bij 16.' Meteen riep een coureur met een snelle Mazda: ' Dan doe ik toch ook mee!'  Daar werden Anniek en haar vriendje heel vrolijk van. Wij allemaal eigenlijk.

In Assen kwam ik Jacob tegen. Geen idee wat Jacob heeft, maar hij zit in een rolstoel en kan lastig lopen. 'Wil je liever in een BMW of in de Radical', vroeg Thierry. Jacob wilde heel graag toch in de Radical. Thierry reed de raceauto de VIP-tent in en onder het oog van alle papa's en mama's werd Jacob er door drie man ingehesen. Iedereen stond te klappen. Of Thierry een beetje rustig aan wilde doen, vroeg ik nog, maar dat mocht niet van Jacob. Dus ging hij ver boven de 200 kmph over de baan met twee duimen in de lucht. We genoten er allemaal van.

Dan was er ook nog Diego, in Etten-Leur, net als ik aan zijn hart geopeerd. Alleen hij veel vaker en veel heftiger. Artsen hadden hem geadviseerd vooral geen gekke dingen te doen. Hij zag mij en zei tegen zijn moeder: 'Mama als die ouwe kale meneer op tv kan komen ondanks een hartafwijking en kan racen, dan kan ik dat later ook!'  En zo is dat.

Het is een onvergetelijk jaar geworden en daarvoor wil ik iedereen bedanken die dat heeft mogelijk gemaakt: niet te vergeten Rick en Wibo van Bullit racing, Martin Short van radical GB, mijn teamgenoot Ko Koppejan, maar bovenal Henk Thuis en Claudette Sommers van Intrax Racing, die belangeloos auto's monteurs en vrachtwagens ter beschikking stelde voor Groot Hart.

Of ik wat gewonnen heb op de baan? Daar hebben we het later wel over :)