Edjerettekettetje

Geplaatst op 1 september 2009

Een rare snuiter blijft het, die Edwin Wiek. Een half jaar geleden nog een van de hoofdpersonen in de Reunie en nu gids door het oerwoud, gastheer op mijn vakantieadres en oppas van mijn kinderen tegelijk. Een rare snuiter omdat hij naar Thailand is geemigreerd 'want daar is alles leuker' maar in de auto alleen maar stomme Hollandse liedjes draait. Mijn kinderen kunnen nu uit volle borst 'Jo met de banjo en Mien met de mandoline' en 'brandend zand' van Anneke Gronlo zingen. En bedankt Edwin! En ook bedankt natuurlijk voor de geweldige tijd. Voor wie het niet meer weet; Edwin beheert een opvangcentrum voor bedreigde diersoorten, zo'n 150 kilometer onder Bangkok. Meer dan 300 beesten hebben er een schuiplaats gevonden; beren, olifanten, een tijger en vooral heel veel apen. 'Kom van de zomer terug, dan gaan we het oerwoud in' nodigde hij me in het voorjaar uit. 'Ja, maar ik heb twee jongetjes van 6 en 10.' 'Neem ze mee, dan kunnen ze de baby-aapjes melk geven en de olifantendrollen opruimen.' Toen ik dat thuis voorzichtig liet vallen was er geen terugweg meer mogelijk. 'We gaan aapjes voeren, we gaan aapjes voeren!!!' Uiteindelijk waren de olifanten nog het meest in trek, al joegen die de mannetje ook schrik aan toen we in een oerwoud midden tussen een kudde wilde exemplaren belandden. Dat was zelfs voor Edjeretteketetje een beetje teveel van het goede. Bo heeft inmiddels op school een spreekbeurt over Thailand gehouden en een 9 gescoord. Met dank aan Edwin. Volgende keer gaan we orang oetangs kijken in Indonesie. Maar dan neem ik wel fatsoenlijke muziek mee!