EEN BIJZONDERE HANDDRUK

Geplaatst op 6 december 2013

Het was voor een tv-programma dat ik Nelson Mandela de hand mocht schudden. 'De 8 plagen van Rob kamphues' heette de avonturenshow die ik eind jaren negentig drie jaar lang voor RTL maakte en waar ik in opdracht van BN-ers idiote opdrachten  uitvoerde. Dat was allemaal nog lang voor de tijd dat iedereen een BN-er was en ruim voordat alles op tv al eens gedaan was. En ik deed alsof ik nog haar had.

Van Jeroen Pauw moest ik binnen een week het 8-uur-journaal halen of de voorpagina van een landelijke krant.   Als het me zou lukken nam Jeroen een krantenwijk een week over. Dat zie ik hem nu ook niet meer beloven.

Zoals altijd waren we na drie dagen en drie mislukte pogingen redelijk wanhopig.

'Nelson Mandela maakt een rondvaart door de Amsterdamse grachten. Bied hem iets moois en aardigs aan,' riep een redacteur. We huurden een klompbootje, kochten een giga bos tulpen, ik trok een Volendammer kostuum aan en een middaglang probeerde ik de aandacht van mijn held te trekken. De enige aandacht die we kregen kwam van de veiligheidsdienst die ons klemvoer omdat ze me voor een terrorist aanzagen. Die waren er toen dus al wel.

Er volgde overleg achter de schermen, wijze raad van alle kanten. 'Bied iets aan waarvan in 1 oogopslag te zien is dat het geen kwaad kan.' 'Doe het op een plek waar minder mensen zijn.' Iemand zei:'Ik heb uit betrouwbare bron gehoord dat hij graag vredesduiven vrijlaat.' Ik riep nog: 'Maar dat vraagt iedereen toch elke week aan hem?' 

Een beter idee had niemand. Met een cameraploeg togen we naar Den Haag waar we wisten dat hij 100 meter vrijwel onbespied met Kok over het Binnenhof zou wandelen. Ik voelde me idioter dan idioot. Ik vond het eigenlijk ook niet netjes om zo'n staatsman te 'gebruiken' voor een amusementsprogramma, hoe oprecht de actie ook bedoeld was. 

Ik wist ook zeker dat het ging mislukken. Ik voelde me kortgezegd een ongelooflijke lul de behanger met mijn kooitje met witte duiven en grote mond. Maar ons eigen cameraatje trok zomaar de aandacht van CNN. 'Are you gonna give pigeons to mr. Mandela?' vroegen ze. 'Yes, he's going to set them free,' riep ik overmoedig. ABC en NBC kwamen er gauw bijstaan. Plus een legertje fotografen uit de hele wereld. Kok en Mandela kwamen naar buiten, zagen het legertje persmuskieten en vroegen zich af wat wat daar aan de hand was. Een veiligheidsagent knikte dat het 'ok' was.

Toen gebeurde wat iedereen zegt die ooit in de nabijheid van Nelson Mandela heeft gestaan: er stroomt een warme golf van vriendelijkheid door je heen. Hij glimlachte, vroeg wat ik wilde, ik stamelde 'will you set them free as a symbol of peace all over the world', hij pakte het kooitje , opende het deurtje, de duiven vlogen over het torentje hun vrijheid tegemoet en de hele wereldpers legde het vast en stuurde het de wereld rond. De volgende dag stonden we op de voorpagina van de New York Times, De Telegraaf en god mag weten welke kranten nog meer. Natuurlijk haalden we het 8-uurjournaal. Jeroen zette zich knarsetandend maar als een goed verliezer aan het rondbrengen van de kranten. 

Maar het mooiste haalde de camera's nooit. Ik was te beduusd om meer te stotteren dan 'thank you, thank you.' Ik vond het gebaar eigenlijk veel mooier en belangrijker dan het hele tv-programma bij elkaar. Op dat moment in elk geval. Net wilden Kok en zijn gevolg weer doorlopen toen de grote kleine man zich bedacht, zich omdraaide, zijn hand uitstak en me bedankte:  'What a wonderfull gift,' zei hij. 'Nobody has ever before thought of this. before.' Niet te geloven dacht ik. 

Nog regelmatig denk ik aan het moment terug. Waarom 1 man miljoenen zo'n goed gevoel kan geven. Hoe het mogelijk is dat iemand die aanbeden wordt door miljoenen in staat is om elk individu het gevoel te geven dat hij bijzonder is. En veel belangrijker: alle mensen die weleens twijfelen of het goed komt met de wereld het vertrouwen te schenken dat er altijd hoop is.' Dat allemaal met 1 handdruk. 

foto: Ruud van der Linden.