EEN DONKER TUNNELTJE IN EINDHOVEN

Geplaatst op 2 maart 2012

 

Zondag beginnen we weer met een nieuwe reeks van negen afleveringen van KRO De Reunie. Ik ben alweer de halve wereld over geweest (en flink wat cameraploegen vooral ook zonder mij trouwens hoor) en op de plank liggen al een stuk of vijf afleveringen klaar om uitgezonden te worden. Omdat sommige afleveringen ver voor Kerst zijn opgenomen moest ik zelf ook weer even nadenken toen SBS Shownieuws me interviewde en vroeg wat er allemaal in aflevering 1 zit. Dat resulteerde prompt in de vraag (die me ongeveer dagelijks wordt gesteld): vindt je het nog leuk om te doen? Wat raar is dat toch! Je vraagt aan Robin van Persie na vijf jaar Nederlands elftal toch ook niet: 'Zeg dat doelpunten maken, wordt het niet eens tijd dat je iets anders gaat doen?'   Voor aflevering 1 reisde een camerateam zonder mij naar Christchurch, Nieuw-Zeeland. Ik mocht wegens tijdgebrek naar Eindhoven.   Corine had aangegeven bij de redactie dat ze nogal gepest werd op de Margareta Sinclair Mavo uit Eindhoven. Nog niet eens zozeer door de klas, als wel door de hele school. Tien, vijftien kinderen wachtten haar elke dag op en gooiden haar fiets in de struiken, pakten haar schooltas af weg en maakte haar uit voor alles wat lelijk was.   We fietsten samen naar het tunneltje dat op de weg naar haar oude school lag. En dat tunneltje, dat deed het hem. Bij Corine, toen en nu, en dus ook bij ons allemaal. Ze hield zich groot, maar aan alles was te merken dat ze het nog steeds een heel donker tunneltje vond. En even tussen ons gezegd en gezwegen; ik zou het 's avonds laat ook een naargeestig tunneltje vinden. Lang, zeker een meter of twintig, dertig en met geen enkel uitzicht wat of wie er aan de andere kant op je te wachten staat.   Ik kon in Corine's ogen zien hoe bang het meisje geweest moest zijn dat ooit elke ochtend en middag door het tunneltje moest. Vooral als je halverwege bent en niet weet of je verder moet richting de donkere silhouetten aan het einde van de tunnel of terug naar de gestalten in het schemerdonker  achter je.   Corine vertelde zo manmoedig mogelijk hoe ze de rest van haar leven heeft geworsteld met het gebrek aan zelfrespect dat ze aan het pesten overhield. Ze vertelde dat ze er helemaal overheen is. Ik zeg nu maar dat ik haar geloof, maar dat doe ik natuurlijk niet helemaal. Niemand raakt ooit over alles helemaal heen. Je leert ermee leven, zodat niemand meer ziet dat je er last van hebt. En zo krachtig en stoer is Corine. Je ziet er bijna niks van. Pas toen ik zei; zullen we dan maar door het tunneltje gaan, aarzelde ze net iets langer dan nodig.   Ze vermandde zich en samen liepen we er doorheen. Aan de andere kant keek ik terug en leek het ineens een heel lullig tunneltje in een doodgewoon buurtje op een doordeweekse dag in Eindhoven.Maar voortaan weet ik dat ook zo'n lullig tunneltje iemands leven flink kan versjitteren.   Dus verveelt KRO De Reunie ooit? Laat ik het zo zeggen; als Arjan Robben zegt; 'ik kap ermee, ik ben het zat om elke keer iemand door de benen te spelen en de bal uit een onmogelijke hoek in het doel te krullen en dat dan iedereen juicht en heel blij is' . als Robben dat zegt  hou ik er accuut mee op.