Een week vol champagne

Geplaatst op 22 oktober 2008

Ja natuurlijk is het geweldig als een icoon van de Nederlandse televisie - Koos Postema- even het woord vraagt in 1 van Neerlands meest populaire tv-programma's - De Wereld Draait Door - en recht in mijn gezicht zegt; 'Jij bent goed.' Of zei hij nou : 'Ik vind jou goed.' Zo zie je maar weer hoe moeilijk het is om goed te luisteren. Zoals ik ook al niet meer precies weet wat Mathijs allemaal voor lovende woorden over me sprak. Maar goed; de strekking was wel duidelijk; de Reunie en met name mijn aandeel erin wordt hogelijk gewaardeerd door mensen die ik hoog heb zitten. Ja, waarom schrijf ik dat hier eigenlijk op? Omdat ik vermoed dat een heleboel mensen verwachten dat ik er iets over zeg, geloof ik. Omdat iedereen me al de hele wee op de schouders ramt met woorden als 'je zult wel blij zijn.' Dat ben ik ook, en trots enzo, maar tegelijkertijd constateer ik dat eigenlijk een beetje raar in elkaar zit wat succes betreft.. Want het liefst ga ik nu in een heel donker hoekje heel stil zitten wezen. Met een boekje en wat muziek en een dikke sigaar en een drankje. Eigenlijk word ik heel verlegen van complimenten en wil ik ze alleen maar stiekem horen. Zoals je als kind een gesprek tussen je ouders afluistert. Dat wil ik het liefst. Terwijl ik het echt wel leuk vind hoor dat ik nu in de supermarkt allemaal vrolijke gezichten zie als ik binnenloop. Of in elk geval; dat verbeeld ik me. Kan natuurlijk ook zijn dat zij allemaal denken; oh shit, daar heb je die omhooggevallen cabaretier, laten we asjeblieft doen alsof we het leuk vinden dat hij komt, anders gaat hij nog foto's met handtekeningen uitdelen ook. Ook zoiets; handtekeningen uitdelen. Nou is dat neit eits van gisteren, maar het wordt er vast niet minder om. Vooral buiten Amsterdam willen nog weleens wat mensen met me op de foto of een onleesbare krabbel op bierviltje. Mijn kinderen vinden het geweldig - 'papa, dat is toch leuk' zegt Bo dan - en ergens heeft hij gelijk. Tot hij gaat roepen als we een restaurant binnenlopen; 'dames en heren hier is hij dan; de beroemde Robbie Kamphues, mijn vader.' Want dan krijgt hij een ram voor z'n kop! Ik doe het ook met plezier, maar als ik bij de Reunie de rij met flessen wijn zie staan die alle gasten krijgen en ik zie mijn hoofd daarop met een nota bene voorgedrukte handtekening, dan moet ik altijd even zeggen ' dat ze die rustig mogen weggooien.' Omdat ik altijd bang ben dat het normaal contact met andere mensen onmogelijk maakt. En ik maak nu juist programma's waarin dat normaal contact maken heel vanzelfsprekend is. Nou ja; genoeg vals bescheiden gemopper; dan kan ik nu rustig zeggen dat ik natuurlijk ongelofelijk trots op het succes ben. En natuurlijk snap ik dat mijn bijdrage daar iets mee te maken heeft. Ik za het nooit hardop roepen - maar hier kan dat wel voor 1 keer- dat ik denk dat het een kruisbestuiving is tussen een goed format, een geweldige redactie, een gat in de markt en mijn tone of voice. En als ik met de KRO aan de onderhandelingstafel zit, reken dan maar dat ik mijn aandeel behoorlijk aandik! Tot slot; die drie dagen champagne, hoezo dat dan? Nou, waar ik eigenlijk net zo trots op ben, maar waar de meeste van jullie lezers waarschijnlijk niet warm of koud van worden is dat ik zondag tweede ben geworden met mijn team in de Volkswagen Endurance Cup, een internationaal kampioenschap langesafstandsracen met auto's. Autosport dus. Dat was de eerste champagne van de week. En de volgende ochtend kon ik meteen door naar de redactie vanwege het overschrijden van de twee milljoen grens en na de complimenten van Koos en Mathijs heb ik maar weer een fles opengetrokken. Ik ben effe klaar met sjampoepels kan ik je vertellen. Dus nu weer gewoon aan het werk. Oh ja, de mooiste Reunie van dit seizoen moet nog komen. Ik zeg expres niet welke van de komende drie afleveringen het is - ik weet de volgorde ook niet eens zeker - maar er zit er eentje bij die echt op te watertanden is, Maar daarover later meer!