Emmy nommi ja emmy zelf nee

Geplaatst op 24 november 2010

Tja tja.... dan roept iedereen 'die Emmy, die halen jullie daar even op' en dan winnen we niet. Au. Gelukkig hadden we zelf wel in de gaten dat het wat ingewikkelder lag dan veel mensen in Nederland dachten. KRO De Reunie was ingedeeld in een rare categorie: non-scripted enterntainemnt, zeg maar alles wat ler lering en vermaeck is zonder dat het van tevoren helemaal is uitgedacht. Nu kun je veel van de Reunie zeggen, maar als ik dubbel wil liggen van het lachen zet ik toch eerder Andre van Duin op. Al helemaal bij de aflevering die we hadden ingediend: de klasgenoten van Anne Frank. Toen we in NY de afleveringen van de concurrentie zagen werd het ons dan ook bang om het hart. Allemaal programma's, bedoeld om het uit te gieren van het lachen en nog behoorlijk goed gemaakt ook. 'Dat kan weleens helemaal mis gaan jongens', mompelde Boudewijn Schoewert, onze zeer geachte eindredacteur of zoals de ademy hem noemt 'editor in chief'. En dat ging het ook. Niet eens omdat het programma niet werd gewaardeerd of te weinig humoristisch was, maar voornamelijk omdat de meeste juryleden uit andere werelddelen dan Europa kwamen en een totaal andere tv-cultuur erop nahouden. Nou ja. Blijft over - zodra de kater is opgetrokken - een waanzinnige ervaring , een loeizware medaille en een oorkonde. Plus het recht om de rest van mijn leven het toevoegsel 'nomonated for an Emmy award' achter mijn naam te zetten. Dat ga ik natuurlijk overal te pas en te onpas doen. De Emmy is 1 van de weinige prijzen trouwens die nog niet aan prijzeninflatie aan waarde heeft ingeboet. Dat merkte ik na afloop wel. Ik heb met een amper nuchter hoofd de halve Nederlandse pers te woord moeten staan, terwijl we niet eens gewonnen hadden. Dat was echt hartverwarmend. Zoals iedereen ook hartverwarmend meeleefde tijdens het hele festival. Boudewijn en ik hebben ook dagenlang trots als een pauw met die medaille om onze nekken door New York gebanjerd. 'Je moet er af en toe even aanzitten', raadde 'executive producer' Hans Mors ons aan. 'Dan valt het meer op wat je om hebt. Of het in Nederland ook werkt betwijfel ik, maar in elk Amerikaans restaurant loopt de bediening op slag een klap harder als ze ontdekken wat er om onze nekken hangt. Een leuk spel. Het hele gala was natuurlijk een ervaring om nooit te vergeten. Het idee dat iemand als Alec Baldwin, een acteur die ik zeer bewonder, naar mijn stem luisterde toen de promo van KRO De Reunie werd vertoont , daar word ik natuurlijk wel even trots van. Al merkte iemand aan tafel op dat hij waarschijnlijk niet nuchter genoeg was om te begrijpen waar het overging. Er waren trouwens wel meer Amerikanen die de pointe van de speicale reunie ontgingen: 'An Frank, didn't she write a novel or something?' Kennelijk toch niet overal wereldberoemd die Anne Frank van ons. Op zaterdag mochten Boudewijn en ik onze medaille en oorkonde in ontvangt nemen. Ik mocht de speech afsteken, Boudewijn zou het beeld aanpakken en de kussen van Julia Roberts, want wij hadden hem wijsgemaakt dat die de prijsuitreiking zou doen. 'Dertig seconden en geen tel langer' drukte de organisatie ons op het hart. Professioneel tot op de millimeter, die academie. Zelfs onze achetrnamen Schoewert en Kamphues spraken ze accentloos uit. 'Zouden ze daar extra op geoefend hebben,' vroeg onze producer Ineke Moen zich af, 'omdat we tot de kanshebbers behoren?' Maar nee, ook de Koreaanse namen werden foutloos uitgesproken, tenminste ze klaagden niet. Dus deed ik mijn best om ook n foutloze speech binnen dertig seconden uit mijn keel te rammelen. Volgens de organisatie was het een speech 'from the heart', ook een bepaalde categorie. Maar Boudewijn was trots op me. Gelukkig maar. Hier hoef ik t niet in een halve minuut af te raffelen en bovendien kan t n onze moedertaal, dus hier komt de speech die ik enkel bij de medailleuitreiking heb geoefend maar die dus nooit ter wereld kwam: 'Mijn moeder belt al vijf jaar direct na de aflevering op. De titels lopen nog en dan gaat de telefoon. 'Wat vond je ervan ma?' 'Leuk hoor jongen', zegt ze dan steevast, 'ik ben trots op je, maarrrr.... vorige keer vond ik het beter.' Dat zegt ze elke week: 'vorige week was het beter.' Ergens in een grijs verleden moet ik dus een keer ontzettend goed zijn geweest. Tot de reunie van de klas van Anne Frank kwam. Toen zei ze: 'deze was goed jongen, echt goed.' Bedankt ma, kennelijk heb je er toch verstand van. (hier was de halve minuut al omgeweest denk ik, maar dat had me dan niet kunnen schelen) Verder bedank ik Screentime Televison, zonder wie deze aflevering niet mogelijk was geweest, iedereen bij de KRO, de ploeg van de Reunie die zo hard gewerkt heeft, de directie die in dit idee geloofde en Boudewijn Schoewert die het bedacht. Maar de prijs en de nominatie wil ik opdragen aan de klasgenoten van Anne Frank: een groep uitzonderlijke mensen die niet alleen de Holocaust overleefden, maar hem overwonnen door weer als ieder ander van het leven te genieten. Het feit dat zij op ons 'rapport van het leven' het hoogste cijfer ooit gaven voor geluk is een les voor ons allemaal. Go and watch this show folks! Thanks! Wat ontzettend jammer dat ik dat niet voor het oog van de hele wereld heb mogen zeggen!