HONDERD REUNIES!

Geplaatst op 4 oktober 2011

 

Mijn oog valt op de planborden achter het bureau van eindredacteur Boudewijn Schoewert: ‘Reunie afl 100’ staat er op eentje. En direct daarnaast  en half door elkaar ‘ seizoen 2009’ en ‘seiz. ‘07’. De borden staan vol namen, bestemmingen en krabbels waarvan de betekenis mij totaal ontgaan.

‘Ecua/El” staat er bij seizoen 2006. Geen idee wat het betekent. Ben ik ooit met ene Ellen naar Ecuador geweest? Ik kan het me niet herinneren. Mijn hemel, doe ik dit programma al zolang dat ik zelf niet meer weet waar ik geweest ben en met wie?

Mijn ogen glijden verder over het bord. Af en toe herken ik een code.‘Filmpje Alfr/Ghan’ lees ik bij ‘seiz’08’. Ik grinnik inwendig. Alfred Lehman is een nuchtere Fries waar mee ik naar Ghana ging omdat hij zijn vriend Karel daar tot koning had laten kronen. Lees mijn weblog er maar over: http://www.robkamphues.nl/weblog/artikel/met-karel-en-alfred-in-ghana/110.

‘Item EvertvR/alzh’  staat er ook op het bord. Evert van Rossum…Van Evert heb ik, zoals van vele gasten in de Reunie een paar mooie levenslessen meegekregen. Hij leidt aan een zeldzame hersenaandoening die op Alzheimer lijkt. Ik moet hem nodig bellen voor hij vergeet wie ik ben, denk ik, en ik realiseer me dat hij zelf het hardst om zo’n grap kan lachen, gelukkig.  (http://www.robkamphues.nl/weblog/artikel/everts-boek/127)  

Maar veel langer is de lijst van onderwerpen op de borden die het scherm nooit haalden. Of erger; wel het scherm haalden, maar niet voldeden aan onze eigen (torenhoge) verwachtingen. Een reisje naar de poolkap van Groenland waar we drie dagen over deden omdat door het slechte weer het vliegtuig niet mocht landen en we twee keer via IJsland en Denemarken midden in de nacht heen en weer vlogen om vervolgens te constateren dat de microfoonzenders het door de kou niet deden en het mooiste stuk uit het interview onbruikbaar was.

Of gewoon, ik ga niet zeggen welk onderwerp, een mislukt filmpje over iemand die zich beter probeerde voor te doen dan hij/zij in werkelijkheid is en totaal niet wilde praten over de dingen die er echt aan de hand waren in zijn/haar leven.

Boudewijn ziet me kijken, we kijken elkaar aan en zuchten spontaan tegelijk. Waarom? Was het dan zo zwaar om te doen, die honderd afleveringen Reunie? Helemaal niet! Het was een feest tot nu toe. Maar soms kun je zuchten om… ja om wat… om de lange weg die je samen hebt afgelegd. Om de onafzienbare rij hobbels die we hebben genomen.  Om de zinloze discussies die er in al die jaren gevoerd zijn om uit te vinden wat het programma bijzonder maakt en wat niet. Of misschien zuchten we gewoon wel omdat we allebei perfectionisten zijn we, hoe trots we op het programma en haar succes ook zijn, nooit helemaal tevreden zijn. 

‘Zullen we maar met de line up van aflevering 101 beginnen? Zegt Boudewijn.

‘Zijn de montages van alle filmpjes dan al klaar?’

‘Bijna. Sommige versies zijn nog niet af.’

 We zuchten allebei nog maar eens en schieten dan in de lach: ‘Het zal wel altijd geploeter blijven.’