HOUSTON, I THINK WE'VE GOT A PROBLEM!

Geplaatst op 11 oktober 2011

Over anderhalve dag voeg ik me in Darwin bij de rest van het Nuon Solar team. Dan begint eindelijk 1 van de mooiste en grootste avonturen in mijn leven tot nu toe: Met een door studenten gebouwd experimenteel voertuig 3000 kilometer dwars door Australie jakkeren. Eigenlijk heb ik geen idee waar ik aan begin. Het is al vreemd om in mijn eentje op reis te gaan. Normaal heb ik een camerateam om me heen of twee opgefokte kinderen. Normaal krijg ik voor ik vertrek ook drie mails van de moeder van KRO De Reunie, producer Ineke Moen, om me eraan t herinneren dat ik mijn zonnebrand niet vergeet. En mijn paspoort en mijn rijbewijs. Dus ben ik prompt mijn zonnebrand vergeten. En veel belangrijker; tijdens de laatste skypesessie vanochtend met Darwin roept Wubbo Okkels; 'heb je je visum al aangevraagd?!' Even denk ik dat hij een geintje maakt, maar aan de schrik op het gezicht van pr-chef Nadine van Rodewijk zie ik dat het menens is. 'Het staat anders in je mail hoor!', roept Nadine. 'Mail? Ik heb geen mail gezien. Eentje misschien, maar de eerste delete ik altijd meteen omdat er toch nog twee volgen.' 'Dan heb je zeker ook geen internationaal rijbewijs aangevraagd?' Oeps. Internationaal rijbewijs? Ik heb een internationale racelicentie. Is dat niet voldoende? 'Nee, aan die racelicentie heb je niks, want we racen op de openbare weg, dus je moet een rijbewijs hebben.' Ai dat doet zeer. Weer geen indruk gemaakt op Neerlands eerste astronaut. Terwijl ik me zo had voorgenomen hem te imponeren met mijn professionele aanpak zodat hij direct na de World Solar Challenge zijn vrienden bij NASA belt met de mededeling:'Stop maar met zoeken, ik heb nu toch een talent ontdekt?!' Zodat ik voor mijn vijftigste dan misschien geen formule1-coureur ben geworden maar voor mijn tachtigste wel de oudste astronaut ga zijn. Nu wordt het meer :'Houston, I think we've got a problem.' Ik krijg visioenen van lange wachtrijen bij de ANWB-tempel in Den Haag. Daar ging ik in de jaren zeventig altijd met mijn vader naar toe voordat we naar Duitsland op vakantie gingen en in mijn verbeelding duurde de wachttijd langer dan de hele reis. En ik zie ook beelden van onwillig ambassadepersoneel die over twee weken tijd hebben om zich te buigen over mijn visumaanvraag. Gelukkig doen Aussies misschien wel moeilijk als je het land binnen wilt zonder visum, maar helemaal niet moeilijk over de aanvraag. Het kan allemaal online en ik ben nog langer bezig mezelf wegwijs te maken op de website dan met de aanvraag zelf. Binnen het uur zit het visum in mijn inbox. Ik wacht niet om te zien of er nog twee mails komen, maar print hem gelijk. In Purmerend blijkt op een kwartier rijden van mijn huis bovendien een ANWB-winkeltje te zitten waar ze in vijf minuten mijn internationale rijbewijs uitschrijven. En de benodigde pasfoto had ik zowaar (per ongeluk) op zak! Ha! Zie je wel, ik kan best alleen op reis! Om vervolgens alle gewonnen tijd te verbruien met een bezoekje aan TW Steel, mijn racesponsor en ook gevestigd in Purmerend, zodat ik op reis over het nieuwste type horloge formaat staande klok om mijn pols heb. Waarop ik bij thuiskomst kan zien dat ik nog precies een uur heb om mijn koffer te pakken en naar Schiphol te racen. Gelukkig had ik die dingen die ik straks echt echt nodig heb al in mijn handbagage gestopt. Want ik weet natuurlijk heus wel wat echt belangrijk is: de oakley zonnebril met op scherpte geslepen glazen die ik straks in Nuna6 op heb, de door Elcea op maat gemaakte 'oortjes' om met 'mission control' te kunnen communiceren en het zonnepaneeltje dat ik van Nuon heb gekregen om ook in de woestijn mijn ipad op te laden. En terwijl ik de ipod voorzag van nieuwe muziekjes heb ik ook een paar filmpjes van Hidden Valley raceway gekopieerd, zodat Bruno Moorthamers, die de kwalificatie voor zijn rekening neemt straks beter dan wie ook weet hoe de baan eruitziet. Zoals ik ook de hele avond voor mijn vertrek op de racesimulator thuis zelf het circuit heb geoefend, zodat ik in elk geval weet hoe de baan er uitziet. En terwijl heel veel mensen keurige stapeltjes maken van de kleren die hij misschien wel, misschien niet meeneemt en daar vervolgens drie uur over gaat staan te talmen, schrijf ik nog een mailtje aan mijn teamgenoten in Darwin met precieze aanwijzingen waar je in welke bocht kan acceleren en waar niet. Dus... aan de voorbereiding ligt het echt net. Ook al lijkt dat misschien wel zo. Ik zeg: 'Houston, we have a lift off!'