In moskou kan alles

Geplaatst op 1 maart 2008

'Rob, onthoudt goed; als je bevriend raakt met deze mensen, kan alles. Alles.' Aan het woord is Marcel Zwoferink, gast in de Reunie en mijn gastheer in Moskou. We zitten in de directielounge van een sjiek hotel en genieten van een uitmuntende lunch met een Brunello di Montalcino op tafel, schalen zalm en zalmkaviaar en een Ceasar Salad 'on the side'. Later zal blijken dat dit nog maar het voorgerecht was. En na de volgende twee gangen gaat de fles Wodka open om te proosten op de nieuwe vriendschappen en om half vier 's middags is de fles leeg. Van filmen komt die middag niet veel meer. Marcel leidt een merkwaardig leven. Op school had hij al een reclamebureautje. Dat heeft hij nog steeds, maar Marcel maakt vooral furore als bodyguard, trainer van persoonlijke beveilgers en helper van iedereen die op de ene of andere onverkwikkelijke manier met geweld te maken krijgt. Dat kunnen verzorgers van demente bejaarden zijn - maar dat leek ons een minder leuk filmpje - of, zoals nu in Moskou, bodyguards van rijke industrielen. Onnodig om te zeggen dat ik zo mijn bedenkingen heb over de preciese werkzaamheden van Marcels opdrachtgever, maar dat doet er nu even niet toe. Laat ik vooral stellen dat iedereen ontzettend aardig voor ons was, ons enorm in de watten legde en wij echt alleen maar voor Marcel kwamen. Marcel leidt ons drie dagen rond in een gedeelte van Moskou dat ik alleen in mijn fantasie ken, opgebouwd uit beelden van James Bond-films. Maar raar genoeg blijkt de werkelijkheid verrassend veel op een film te lijken. Marcel's leerlingen zijn allemaal van het type klerenkast dat iets te veel uit verboden potjes heeft gesnoept waardoor op de meest merkwaardige plekken spieren zijn gevormd. Tijdens de opnames dragen ze bivakmutsen om niet herkend te worden, maar neem maar van me aan dat de koppen goed pasten bij de rest van hun lichaam. 'Hebben allemaal in Tsjetsjenie gevochten' zegt Marcel met respect over ze. 'Zijn bikkelhard, die mannen.' Dat blijkt ook wel als Marcel ze technieken bijbrengt om in een man-tot-man-gevecht iemand uit te schakelen. Marcel heeft daar methoden voor die zelfs een reus binnen vijf seconden tegen de vlakte krijgt zonde blijvende schade op te lopen , maar de Russische collega's zijn een stuk minder zachtzinnig. 'Gewoon de ogen uitsteken en het strottehoofd vernietigen', doet er eentje (droog) voor. 's Middags vangen we nog een glimp op van hoe machtig Marcels opdrachtgevers zijn. We willen graag draaien in een authentiek Russisch restaurant. Maar dat verzoek levert een hoop gefronste wenkbrauwen op. 'Dat kan niet', legt Marcel uit. 'Want in dat restaurant stikt het van de vrienden van mijn opdrachtgever die niet in beeld willen.' Ik grap nog even dat ik dacht dat in Moskou alles mogelijk was met de juiste vrienden, maar dat wordt direct volkomen serieus opgenomen; drie uur later zitten Marcel, de cameraploeg en ik in een volkomen leeg restaurant. Er wordt zelfs een folkloristisch dansgroepje met begeleiding opgetrommeld, die speciaal voor ons tweeen een optreden geeft. Kitty Kooring, de regiseusse en ik krijgen er de slappe lach van, want de beelden zijn totaal onbruikbaar voor tv als je het verhaal erachter niet kent. We besluiten onze gastheer maar niet te vertellen dat het onderdeel de uitzending niet gaat halen... Hetzelfde gebeurt in de orgineel Russische sauna, later op de dag. Ook volledig leeggekocht/geregeld. Maar die scene haalt de uitzending wel. Bijvoorbeeld omdat Marcel en ik ons met eikentakken laten slaan voor het authentiek Russische effect. En omdat Marcel de perfecte slotzin declameert: 'Rob, als je dit werk doet, zorgen ze ervoor dat je voldoende informatie hebt.... maar als je eruit wilt, weet je teveel.' Ik moet nog opzoeken uit welke James Bond-film die tekst afkomstig is.