Koppig beton

Geplaatst op 7 juli 2009

Vangrails komt harder aan dan een stapel banden en beton komt weer harder aan dan vangrails. Nou, heb ik dit jaar in de SEAT Leon Eurocup in elk geval iets geleerd. Door schade en schande, dat wel. Ik ga t allemaal uitgebreid beschrijven in 'Inhaalrace' het boek dat dit najaar bij de Bezige Bij verschijnt en 't wordt ook lang en breed uitgemeten in het nieuwe tv-programma dat ik dit najaar voor de KRO mag maken: 'Kamphues over de kop', maar hier op mijn weblog natuurlijk alvast een kleine impressie van de stratenrace in Porto. Wat een ongelofelijke baan is dat zeg. Verschrikkelijk, vreselijk en prachtig tegelijk. Met 200 kmph langs de betonnen muren schrapen, dwars door het centrum van een oude stad, waar de racemotoren knetterend weerkaatsen tegen de gevels en de kleuren van te racecircus fel afsteken tegen de grauwe gevels van de historische gebouwen. Racen in op een stratencircuit is het mooiste dat er is zolang het goed gaat en het meest angstaanjagende als het mis of bijna mis gaat. Ik geef toe dat ik mijn kindjes thuis nog een keer een extra dikke knuffel heb gegeven voor ik vertrok. Niet omdat ik bang ben dat ik niet terugkom. Autoracen is tegenwoordig een relatief veilige sport. Maar een pink of een pols of zelfs een been is zo gebroken. Dat bleek maar weer toen de Spanjaard Hernandez de muur inging. Dus met bibberende knieen verkende ik 's vrijdags het circuit. Tien seconden was ik te langzaam. Een andere deelnemer vond het allemaal zo spannend dat hij zelfs zijn koffers pakte en naar huis ging. Met de hulp van Tim en Tom Coronel en ook Jaap van Lagen kwam ik tijdens de kwalificatie toch nog tot respectabele tijden. Ik mocht zelfs van de veertiende plek starten, de beste uitgangspositie tot nu toe,. Iedereen apentrots, ik vooral. En toen ramde ik 'm in de opwarmronde keihard in de muur.Dom, dommer, domst. Echt heel dom. Voor de race begint de muur in. Dat is je tong branden bij het proeven van de soep, struikelen bij de aanloop voor het polstokhoogspringen, klaarkomen als het meisje haar kleren begint uit te trekken. Afijn, vul de voorbeelden verder zelf maar in, mijn cabaretvrienden zullen er de komende tijd ook nog wel een hoop bijverzinnen. Ontroostbaar was ik de hele zaterdag. En omdat de monteurs tot diep in de nacht moesten sleutelen om de auto heel te krijgen kostte het me ook nog eens stapels ijsjes, bier en t-shirts. 's Zondags in race 2 heb ik maar rustig aan gedaan. Het miezerregende en 5 man inhalen tussen de muren is schier onmogelijk. Als laatste startend en profiterend van de fouten van anderen ben ik nog 15e geworden. Best leuk voor een amateur. Maar drie keer niks voor iemand die ervan droomt om beroepscoureur te worden.