MAAR EEN MAN MAG NIET HUILEN

Geplaatst op 7 maart 2012

Altijd onzin gevonden, dat nummer van Jacques Herb. Op klagelijke toon janken dat je niet mag huilen en dan hopen dat iedereen thuis een traantje meepinkt.

Soms roept iemand het weleens bij De Reunie, net voordat we de camera aanzetten: 'Ik wil niet huilend op tv hoor!'

Ik roep dan altijd maar zo snel mogelijk; 'Ik wil jou helemaal niet zien janken op tv, want daar worden de meeste mensen oerlelijk van.'  

Zelf ben ik natuurlijk geen haar beter. Regelmatig ben ik zwaar in gevecht met mijn eigen tranen als we aan het draaien zijn, maar slik ik dat allemaal weg omdat ik vind dat de gastheer zijn emoties onder controle moet houden.

Aflevering 2 van dit seizoen was het weer zover.

Alan Villafuerte, Olympisch trampolinespringer  vertelde over zijn carriere, zijn hoogtepunten en de val tijdens de finale in Sydney 2000 die hem een zekere medaille kostte. Hij had de beelden nog nooit teruggekeken en deed dat op ons verzoek. 

Alan is professioneel sporter, hij heeft zijn verlies verwerkt en praat er nuchter en eerlijk over, geen vuiltje aan de lucht. Een mooie reportage.

Maar toen gebeurde het. In de 'klas'  vertelde hoe zijn gezinsleven er nu uitziet. Hij is sinds een paar weken vader, maar had daar eigenlijk al niet meer op gerekend. Niet zolang geleden werd bij hem een hersentumor ontdekt.  

Zonder enige schroom vertelt Alan erover. Moedig en feitelijk. Hoe hij even dacht afscheid te moeten nemen van het leven. Hoe groot de opluchting was toen hij hoorde dat hij genezen kon worden, maar dat een van de gevolgen onvruchtbaarheid was. Hij werd voortdurend heen en weer geslingerd tussen groot verdriet, nog grotere opluchting en nieuwe teleurstellingen. Tot zijn tweelingbroer aanbood om donor te zijn zodat Alan en zijn vriendin toch kinderen konden krijgen.

Tone hij dat vertelde kreeg hij het te kwaad. En niet zo'n beetje ook. Juist nu hij zich voor het eerst realiseerde dat het allemaal toch goed was afgelopen. Hoe hij zich ook vermandde, steeds sprongen de tranen in zijn ogen. Ik ben een maar een glaasje water voor hem gaan pakken, zodat hij tussen de tranen door zijn verhaal af kon maken.

Dat leverde  een prachtig verhaal op. De mooiste zin van allemaal: 'Toen dit allemaal gebeurde kon die gemiste medaille op de Spelen me geen ene moer meer schelen.'

Na afloop dacht ik; wat is dat toch voor kramp waar we met z'n allen als Nederlanders in schieten als er gehuild wordt? Mits oprecht is er toch echt niets om je voor te schamen.

Maar ik hoop wel dat eindredacteur Boudewijn Schoewert er wat gesnotter uit heeft geknipt, want 1: anders zijn we onder de aftiteling nog bezig en 2; dan hou ik het thuis zondagavond bij het terugkijken geheid weer niet droog.

Nou en?!