Met max in jakarta

Geplaatst op 17 maart 2010

Tegen sommige draaidagen van de Reunie zie ik huizenhoog op. Omdat ze zwaar zijn, heftig en omdat ik er dan meestal zelf ook niet vrolijker van word of een paar nachten slecht van slaap. Maar na afloop ben ik altijd weer blij dat ik meemocht. Omdat mijn nieuwsgierigheid het altijd wint van mijn tegenstribbelingen. Omdat het een voorrecht is om van zo dichtbij in levens te mogen kijken van mensen die vreselijke dingen hebben meegemaakt. Max Boon bezoeken in het militair revalidatiecentrum in Doorn was zo'n dag. Max was vorig jaar juli slachtoffer van de bomaanslag in Jakarta. Hij hield een ontbijtvergadering voor klanten in 't Marriothotel toen een Islamitische terrorist zichzelf opblies in de lobby. Max verloor beide benen, verbrandde zijn armen en andere delen van zijn lichaam en revalideert sindsdien in Doorn. 'Wat moet ik zeggen, wat moet ik vragen, waar moet ik kijken?' zijn zo een paar gedachten die door mij heen gaan als ik naar Doorn rij. Max moet grondoefeningen doen op een mat. Zijn bovenlichaam moet hij oprichten. Het is hartverscheurend om te zien hoeveel moeite dat kost. Max blijft stoicijns onder alle aandacht. 'We gaan een stukje lopen,' zegt de therapeut. Max grinnikt, dus grinnik ik maar mee. Er word een kunstbeen onder zijn knie gemonteerd en voorzichtig, krimpend van de pijn, doet Max een paar stappen.'Kom op, nog een paar stappen,' moedigt de therapuet/trainer hem aan. Ik zeg maar het eerste dat er in mij opkomt; 'heb je je trainer weleens in elkaar willen timmeren?' Ze glimlachen allebei. 'Dat is beroepsgeheim,' antwoordt de therapeut. Het enige juiste antwoord. Daarna is het ijs gebroken. Zoals altijd heb ik als buitenstaander veel meer moeite met alle pijnlijke gedachten en vragen dan het slachtoffer zelf. Die wetenschap helpt me ook nu weer over het dode punt heen. Ik mag Max alles vragen en hij geeft op alles antwoord. Samen bezoeken we Jakarta en onder het genot van het Aziatische leven vertelt Max alles wat ik wil weten. 'Haat je de dader?' 'Nee. Dat is ook maar een arme sloeber die is gehersenspoeld. Hij deed het omdat hij dan geld voor zijn familie zou krijgen.' Max's liefde voor Indonesie kent geen grenzen, Terwijl hij op het wegdek voor het hotel lag, minuten na de aanslag, riep hij al uit dat hij nog steeds van Indonesie hield. Later ontmoet ik zijn prachtige Indonesische vriendin Maria en begrijp ik zijn liefde voor het land alweer een stuk beter. 'Ben je bang geweest dat zij je zou verlaten?' Max is even stil, denk na en bekent dan: 'Ja. Het is het eerste dat ik haar vroeg: wat moet je nog met mij? Maar in haar ogen zag ik dat ze nog steeds van me hield.' Wat is het fijn om zo'n programma te mogen maken.