MISSION CONTROL FOR NUNA

Geplaatst op 29 juli 2011

'Nuna for mission control?', klinkt het in mijn oor.

'Nuna for Missioncontrol, antwoord ik.  

'Nee Rob,' wij zeggen Nuna for Mission Control en jij zegt dan: Mission Control for Nuna,' verbetert teambaas Willem Zwetsloot me streng.

Ik lig in de Nuna 6, de spiksplinternieuwe zonnewagen waarmee de TU Delft in oktober meedoet aan de beroemde World Solar Challenge in Australie en ik moet nog even wennen aan alles om me heen.  Niet alleen aan de manier van communiceren met de teamleiding in de begeleidende bestelwagen, maar ook aan alle knopjes in de cockpit: een stuk of tien op het stuur en een stuk of tien, ergens verscholen onder de rand van het chassis. Die laatste moet ik straks blindelings kunnen vinden, want als de kap erop zit zie je ze niet meer. En het schijnt toch wel belangrijk te zijn dat de elektrische motor wordt voorgegloeid middels een apart rood knopje, anders kunnen we meteen naar huis.

En dan moet ik ook nog ergens mijn voeten langs het rempedaal duwen zonder kramp te krijgen of klem te zitten als ik moet remmen en ik moet mijn achterste in het krappe koolstofvezel chassis proppen. Lijkt het nu maar zo of heb ik zo'n dikke reet? Alles doet zeer: mijn rug, mijn enkels, mijn kuiten, de uitstekende punten van mijn bekken, maar ik zit. Lig, bedoel ik.

In de ochtend heeft Woytek Bode, een van de vaste coureurs van de TU Delft  met dertig kilometer per uur allerlei proeven uitgevoerd om te zien of er niks vanaf valt. Nu is  aan mij is de eer om te zien hoe hard Nuna6 de bocht om kan. Ik heb namelijk geroepen dat ik geen tv-presentator ben, maar eigenlijk autocoureur en dat mag ik nu laten zien.

Ik doe mijn best Nuna 6 bij hoge snelheid in een slip te krijgen, maar hij ligt zo vast als een huis. Ik zal niet gaan zeggen hoe hard we de bocht om kunnen, want dan wordt de concurrentie maar zenuwachtig, maar ik heb sinds mijn kleutertijd niet meer zo hard op een driewieler gereden! 

Als ik uitstap realiseer ik me dat de Nuna6 het meest exclusieve en ook duurste voertuig is dat ik ooit heb bestuurd.  De komende weken mag ik m nog een aantal keer besturen, zodat ik de vaste rijders Bruno, Javier en Woytek kan helpen zo goed en hard mogelijk tijdens de kwalificatie over een echte racebaan te gaan.  Ik ben apetrots op die baan. Misschien ook omdat de jongens en het ene meisje van het Nuon Solar Team zo ongelooflijk professioneel is dat het een eer is om daar bij te horen.