Mister eikelglans

Geplaatst op 2 november 2008

Hij vroeg erom. Letterlijk. 'Je gaat toch wel het woord eikelglans noemen in t programma he Kamphues'. Aan het woord is Jerry Lampen, winnaar van de World Press Photo en 1 van de hoofdpersonen van de laatste aflevering van de Reunie van dit seizoen. Ik was met Jerry een paar weken terug in Jeruzalem. Om te kijken hoe hij te werk gaat. Jerry is een bijzondere figuur. Zachtgezegd. Hij zuipt, scheldt en zuipt nog meer en doet alles wat mensen die denken dat ze God vertegenwoordigen vinden dat we niet moeten doen. Maar Jerry leeft met passie en vooral heel veel mededogen voor alles wat leeft en het moeilijk heeft. Kortom, Jerry is een man naar mijn hart. Ik bezocht een ochtend de Westbank met hem, waar moslims en Isarelische soldaten met elkaar in de clinch gingen om uit te maken wie er wel naar de andere kant van de muur mocht en wie niet. En Jerry en ik liepen er tussen. En natuurlijk Kitty, Hans en Boudewijn, de cameraploeg met wie ik vaak op pad ben. 'Kamphues, je hebt toch wel een kogelvrij vest bij je hoop ik he' vroeg Jerry achteloos onderweg naar het checkpoint. Niet dat Jerry er 1 droeg, maar dat mochten we niet filmen, want dan werd zijn werkgever boos of zoiets. Dus Jerry trok 'm later alsnog aan, zal ik nu maar even zeggen. 'En zonder gasmasker en een helm heb je er ook niks te zoeken' vulde hij zichzelf aan. Gelukkig viel het allemaal mee. Zeker vergeleken bij de tocht die ik exact een jaar geleden maakte naar Ghaza met theatermaker Jan Willems. En Hans en Kitty trouwens. Zelden heb ik meer doodsangst uitgestaan als toen - blader maar terug op de weblogs - en die angst speelde ook in jerzulaem weer op. Ik weiger partij te kiezen in het conflict tussen Palestijnen en Israeli's, maar mijn god wat lopen er een hoop gestresste figuren rond in het heilige land. Overal militairen, overal mannen met petten en megafoons die menen dat je de meeste autoriteit uitstraalt als je vooral zo arrogant mogelijk doet en heel hard schreeuwt tegen mensen. Terwijl ik mijn tijd als cabaretier op schooloptredens van leraren te horen kreeg dat je juist zachter moet gaan praten als je lastige kinderen stil wilt krijgen. Daarom fluisteren Al Pacino en Marlon Brando altijd als ze een maffia-opperhoofd spelen, denk ik. Maar goed, of dat werkt bij de Muur in Jeruzalem weet ik ook niet natuurlijk. In elk geval was al die spanning reden om 's avonds er maar een paar flink achterover te slaan. Toen ook Jan Willems nog opdook in het hotel om ons te begroeten was er geen houden meer aan met de drank. Met wallen die zelfs en goeie grimeuse niet meer wegtovert meldde ik me de volgende morgen aan de ontbijtafel. Waarop Jerry door de ontbijtzaal heenbuldert: Zo Kamphues, staat -ie weer stevig in de eikelglans?!' En reken maar dat er flink wat Hollanders in het hotel zaten. Altijd leuk als je herkend wordt in het buitenland. En bedankt Jerry. Maar Jerry ging nog even rustig door. 'Ken je die uitdrukking niet Kamphues? Typisch Rotterdams hoor. Je pakt een pot eikelglans en poetst 'm op tot je je haar erin kan kammen!' Ho maar Jerry, iedereen heeft 't gehoord. 'Dat geeft toch niet?! Je gaat t wel noemen in je programma hoor! Anders kom ik niet.' Nou Jerry, ik vrees dat deze anekdote de uitzending niet gehald heeft. Al was t maar omdat de camera's niet draaiden, maar dat had je waarschijnlijk zelf door. Maar een eervolle vermelding op mn site heb je ermee verdiend als de meest bizarre, botte, leuke idioot die ik dit jaar heb meegemaakt. Samen met die idioten uit Friesland waar ik mee naar Ghana ben geweest dan. En wie je werkelijk bent ga ik verder niet uitleggen. Daarvoor moeten mensen maar je foto's bekijken. Ik hoop dat ik er gauw 1 aan mijn muur in de huiskamer mag hangen. Daar zou ik erg trots op zijn. Mits gesigneerd met 'Mister Eikelglans'.