Musiceren

Geplaatst op 1 mei 2011

Bijzonder moment in elk vaderleven: muziekmaken met zijn eigen kind. Sinds een jaar of drie heeft Bo pianoles en het begint zijn vruchten af te werpen. Alleen: hij speelt klassiek, ik jopiepopulair, dat wil zeggen: op mijn eigen manier, zelf geleerd en natuurlijk voornamelijk een beetje akkoorden rammen. Maar inmiddels heeft hij dat ook onder de knie en hoor ik vanuit de woonkamer zijn versie van een liedje dat ik geschreven heb, maar dan met een iets betere baspartij. Oftewel: het moment breekt aan dat mijn oudste zoon me overstijgt. (Denk niet dat hij een wonderkind is: beter pianospelen dan ik kun je snel, maar toch) Het is zo'n scheidslijn waar elke vader en zoon tegenaan lopen. Ik heb leren tafeltennissen van mijn pa. Veertien of zo was ik, hij ergens in de veertig, Twee uur per dag speelden we op de zolder, een jaar of drie lang. Mijn vader was fameus voor zijn backhand slice. Dagen sloeg ik het balletje kansloos in het netje als hij het batje met een vlijmscherpe beweging onder het balletje doorhaalde en het een onnoemelijk tegeneffect meegaf. Tot ik na een jaar of drie op een dag natuurlijk nog meer tegeneffect gaf dan hij. Het duurde nog een haf jaar of hij won geen partij meer van me.Even vond ik het leuk dat ik van mijn vader won, maar al snel verveelde dat. Ik vond het ook iets triests. Ik kon me niet meer aan mijn vader optrekken. Dat gaat Bo nu ook krijgen. Een paar jaar lang heb ik hem akkoordjes kunnen leren, nu moet ik al aanpoten om de oefenstukken uit zijn lesboek net zo foutloos te spelen als hij en over een paar maanden is hij me voorbij. Die strijd ga ik niet eens aan. Ik ben van taktiek veranderd. Ik heb de gitaar uit de koffer gehaald. Dat speel ik nog slechter dan piano, maar in elk geval beter dan hij. En het leuke van muziek maken is dat je het echt samen doet. We hebben al een eerste song: 'We hebben niks gedaan" en we noemen ons de "Luiwammesen.' Alleen ook dit is van beperkte duur, want Mees zit sinds een paar maanden op gitaarles. Maar hij is pas acht, dus dan heb ik nog vijf jaar om de blits te maken met mijn oudste zoon. Count your blessings!