Racenomaden

Geplaatst op 11 april 2009

Ik mag ruiken aan het leven van een autocoureur. Een heel jaar lang. Dankzij Seat en mijn sponsors DPA, Leasedeal, Passie en JVC. Het voelt nog onwerkelijk om mijn bestaan als tv-presentator, parttime-vader en tv-producent ineens in te ruilen voor dat van racenomade. Dat zijn de echte beroepscoureurs namelijk. Die leven uit tassen. Die ontmoeten elkaar op vliegvelden en weten niet hoe het Colloseum in Rome eruitziet maar wel van welk beton de pitboxen van Imola gemaakt zijn. Nou , daar doe ik een hoop coureurs waarschijnlijk tekort mee, maar zo voelt het een beetje. Heel raar ook om zonder cameraploeg op het vliegtuig te stappen. Om niet naar een regisseur te kunnen kijken als er geen taxi's op het vliegveld van Brno, Tsjechie staan als ik aankom. Spannend, avontuurlijk en vooral , een enorm gevoel van vrijheid. Afgelopen week mocht ik testen in de 320 pk sterke Seat Leon waar ik in de officiele Eurocup ga uitkomen. Het circuit van Brno kende ik alleen van plaatjes uit boeken en het circuit van Imola in Italie vooral van de beruchte Tamburellabocht waar Ayrton Senna het leven liet. En nu mocht ik op al die banen mijn oranje monster de sporen geven. Ik moet nog een enorme hoop leren. Gelukkig kreeg ik hulp van crack Tim Coronel die mij helpt bij het afstellen van de auto en me de fijne kneepjes van het autoracen bijbrengt. Zodat ik straks, eind mei, in Valencia, me in elk geval kwalificeer voor de eerste race, want als ik 7 seconden langzamer ben dan de snelste man, dan mag ik mijn spullen pakken en zit er de volgende race iemand anders in de auto. Het voelt alsof ik geselecteerd ben voor het Nederlans elftal, maar ik op de trainingen nog een basisplek moet afdwingen. En daar horen allerlei dingen bij waar ik tot op heden geen weet van had. Zoals het belang van een goed passende stoel in de auto. Totaal ondergeschikt in het grote geheel, dacht ik. Tot ik in Brno leerde wat een snelle bocht met je ribben doet als je een centimeter teveel speling hebt. Dat is dus zoiets als met de zijkant van een slagersmes een stuk vlees platslaan. En zo voelt het ook. Maar dat weerhield Tim en mij er niet van om een paar geweldige dagen te beleven, waar ik verschrikkelijk veel heb opgestoken van de autosport en het leven en de mentaliteit van coureurs, maar dat ga ik allemaal in een boek opschrijven als het iemand interesseert of ik hou het lekker voor me. Oh ja; en Tim kan prima over andere dingen dan racen praten en zelfs over andere dingen dan vrouwen, dus ik verheug me alleen nog maar meer op de zes weekeinden dat ik van het racecircus deel uit mag maken.