Roeien met de riemen die je hebt

Geplaatst op 2 juli 2009

Dat geldt voor David wel heel erg letterlijk, David is 1 van de gasten in de klas uit Heemstede. Hij staat op school al bekend als een goeie roeier en lijkt voorbestemd om de wereldkampioenschappen zo niet de Olympische Spelen te halen. Tot hij , midden jaren 90, een vreselijk motorongeluk krijgt. In de studio van de Reunie kijken we 's ochtends naar beelden van een uitzending van 06-11 weekeind. Daarin komt David even voorbij als een slachtoffer op een brancard. Het is zo'n beeld waarbij ik normaal gesproken wegzap; veel zwaailicht, door neon verlicht straatbeeld en een wrak in de berm. 'Mogelijk hersenletsel' wordt er als diagnose gesteld. Inmiddels weet ik dat het niet meer alleen 'mogelijk' hersenletsel is. David lag dagen in coma en is nooit meer de oude geworden. Hij loopt moeilijk, praat moeilijk en heeft niet meer de volledige controle over zijn lichaamsdelen. Maar gek genoeg is er met zijn hersens verder niks mee, constateer ik al snel als ik hem in zijn huisje in Haarlem opzoek. Hij formuleert uiterst zorgvuldig en pareert elke rotopmerking die ik maak zo snel als hij kan. Als ik met hem in de roeiboot zit en voor de grap zeg dat zijn roeitrainer hem vroeger een bal vond zegt hij meteen;"He Kamphues, weet je hoe ver het terug zwemmen is?' Het geeft me een volstrekt andere kijk op hersenletsel. David roeit ook nog steeds alsof zijn leven ervan af hangt . Misschien is dat ook wel zo. 'Op het water vergeet ik even alles' zegt hij. En hij roeit menig volledig gezonde roeier er ook nog fors uit ook. Om over mij maar helemaal te zwijgen. De ontmoeting met David is weer eens zo'n filmpje in de Reunie waar ik het ijskoud van krijg. Omdat het over iemand gaat die zich door het leven heen worstelt en daar geen doekjes om windt. Zelfs niet over het gebrek aan perspectief in zijn bestaan, want door zijn ongeluk kan David ook niet meer zijn beroep vam tandarts uitoefenen.'En dat deed ik zo graag. Door het intrekken van mijn bevoegdheid hebben ze niet alleen mijn beroep, maar mijn hele leven afgepakt.' Ik moet hem vragen of hij ooit weleens gedacht heeft; was ik er maar ingebleven. David denkt lang na. dan grinnikt hij en zegt; 'Nou als ik dan weer een mooi meisje zie' (en hij doelt hiermee op onze productie-assistente Mare) 'dan denk ik; goed dat ik nog leef.'