SLECHTS OP BEZOEK

Geplaatst op 13 april 2012

Raar hoor: Voor het eerst in twintig jaar sta ik  op Zandvoort zonder dat ik zelf hoef te rijden. Ik ben toeschouwer bij de Paasraces, de traditionele opening van het seizoen.

Natuurlijk ging ik de afgelopen seizoenen weleens op bezoek bij een collega-coureur, maar dan zei ik altijd zo snel mogelijk ''volgende week moet ik zelf weer!'

Nu sta ik in de pitbox in mijn gewone kloffie, niet eens een gesponsord jack, terwijl mijn tegenstanders en oud-teamgenoten zich in hun overall hijsen, de communicatiedopjes in hun oren frummelen, de brandvrije muts over hun oren trekken en al die andere handelingen die ik precies weet. De helm die je altijd nog even met de vlakke hand achterop je hoofd vastdrukt, de knopjes van het HANS-systeem die altijd klemmen als je toch al zenuwachtig bent...al die dingetjes die je alleen weet als je zelf ook ooit in zo'n auto hebt gezeten. En eigenlijk alleen nog weet als dat maar heel kort geleden was.

'Ik ga gewoon even voor de gezelligheid,' zei ik thuis nog voordat ik in de auto stapte. Zeker; ik ben overal welkom, ik krijg erwtensoep bij Verschuur Racing, broodjes bij Tom Coronel en meer dan ooit besef ik me dat ik sinds een paar jaar deel uitmaak van een bijzondere kring,

Maar tegelijkertijd schuurt het van binnen. Heel hard en heel gemeen.

Iemand vraagt: 'Moet jij niet rijden?' en het voelt alsof iemand voor mijn ogen mijn fietsband leksteekt. Pfffft, alle energie stroomt uit me weg.

Ik weet precies hoe ik moet kijken hoor als iemand zoiets vraagt.

Want ik heb jarenlang zelf meewarig naar de stumperds aan de zijlijn gekeken als ik mijn helm opzette. Dus kijk ik  ongeinteresseeerd naar de vragensteller en zeg  zo achteloos mogelijk: 'Neeu, ik kijk eerst even de eerste race aan om te zien bij welk team ik me aansluit.'  

Tegen een ander zeg ik: "Mwah, ik vind GT4 niet zo interessant meer' en trek een hooghartig gezicht alsof ik elk moment gebeld kan worden door Ferrari.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik ook zat te wachten op een telefoontje van Ferrari. Nee echt. Niet de formule-1-Ferrari-Ferrari, maar iemand in de GT-Ferrari-hoek. Maar je begrijpt het al: ik wacht ik nog steeds op het telefoontje en op de een of andere manier is het ineens heel stil geworden aan de andere kant van de lijn. Vermoedelijk toen ze hoorde wat mijn racebudget was. Toen zullen ze wel even heel hard gelachen hebben. Dus sta ik aan de zijlijn terwijl de beste stoeltjes vergeven zijn. 

En zeg ik allemaal lullige dingen tegen mensen die het heel aardig bedoelen. Maar geloof me; wees blij, want als ik me echt had laten gaan had je dit gehoord:  "Nee lulhannes, ik doe niet mee vandaag! Anders had ik wel een overall aan en een helm op mijn harsens! Zie ik eruit alsof ik een helm op heb?! Is dit een overall?! Nee, dit is een spijkerbroek!  

Maar het ergste van alles is dat ik sinds januari op het toneel sta met een bewerking van mijn boek 'Inhaalrace' , dat voor een flink deel over autoracen gaat. 'Sterke Verhalen' heet het programma. Het gaat echt niet alleen over autosport hoor. Ik vertel dat ik een tijdje in een caravan heb gewoond na mijn scheiding, hoe ik over internetdaten denk en nog een hoop andere dingen die de mensen in de zaal tot nu toe best grappig vinden, maar het slot van de voorstelling is toch zeker twintig minuten autosportverhaal. Dan vertel ik hoe ik een SEAT Leon Eurocup opvouwde in de opwarmronde van Porto en daar zit dan prachtige muziek van Spinvis onder, zodat de meeste mensen denken dat ik het nog uit mijn duim zuig ook. Terwijl het helaas echt waar is. 

Je begrijpt, het is hardstikke leuk om te doen, maar heel vervelend dat het tourschema overlapt met de racekalender van Zandvoort. Wie dat verzonnen heeft mogen ze van mij vandaag nog de Noordzee in jagen, maar ja het zal mijn eigen schuld wel zijn.

Dus, toen mijn oud-teamgenoten in hun Chevy Corvette stapten voor de kwalificatie vertrok ik voor een optreden in Deurne. 

Terwijl de GT4-piloten nog eens met hun engineer de data bekijken sta ik op een toneel op te scheppen hoe leuk het is om te racen. En dat is nog veel erger dan langs de kant staan toe te kijken.

Gelukkig ben ik er de volgende race bij. Hoop ik. Neem ik aan. Want TW STeel, Eurol en Rucanor zijn al jaren trouwe sponsors en het moet wel heel raar lopen als de telefoon de komende dagen niet roodgloeiend staat. Ik heb voor de zekerheid Bernie Ecclestone, Helmut Marko en Ross Brawn ge sms't dat ik 'available' ben. Mits het te combineren is met mn theatertournee natuurlijk.

En ik heb op youtube nog even alle crashes van de Paasraces teruggekeken en volgens mij zijn er flink wat coureurs al na 1 weekeind door hun hele budget heen, dus daar zal ook wel een plekje vrijkomen!