Suriname

Geplaatst op 27 oktober 2010

Wat ben ik toch gek op Suriname. Ik ben er twee keer geweest, voor KRO De Reunie, maar ik zou zo weer willen. Ik weet niet wat het precies is, maar het leven lijkt er net iets vrolijker, onbezorgder, lichter dan hier. Komt vast ook door dat druilerige regentje hier, maar toch. De eerste keer mocht ik er heen vanwege Rahjid de Haan: oud-profvoetballer die in het SLM-toestel zat dat neerstortte bij Paramaribo. We zouden met hem een reconstructie van de ramp maken, maar hij werd op schiphol overvallen door vliegangst en ging niet mee. Daar zaten we in Paramaribo, zonder hoofdpersoon. Op Rahjid's verzoek hebben we de reconstructie toch maar gedraaid en zijn we op zoek gegaan naar de brandweerman die zijn leven redde. Heel Paramaribo stond in rep en roer toen we een oproep op nationale radio deden. Binnen een paar uur was de brandweerman ter plekke. Mensen die nooit meer over de ramp spraken, praatten ineens honderduit. God, wat was dat een mooie ervaring. Komende week zijn we met de Reunie weer in Suriname. De hele klas komt er zelfs vandaan: het De Miranda Lyceum. In de aflevering staan de politieke onlusten uit de jaren tachtig centraal: de falende democratie, de staatsgreep van Bouterse en de decembermoorden. In de studio maakte ik me een beetje zorgen van tevoren. De klasgenoten kenden mij natuurlijk niet van tv, ze kenden het programma niet en misschien konden ze wel niet lachen om mijn grapjes of hadden ze helemaal geen zin o over het verleden te praten. Ik had beter moeten weten. Vanaf de eerste minuut zat de sfeer erin zoals alleen Surinamers ( nou ja Antillianen, Afrikanen noem maar op) dat kunnen. Er werd meer gelachen dan in drie andere afleveringen samen. Maar verbazender was nog dat de staatsgreep van Bouterse veel meer indruk hadden gemaakt dan wij dachten. En dat ze in de omgeving van de studio zeer bereid waren daar openlijk over te praten. 'Het was oorlog voor ons, dat begrepen jullie in Nederland niet, maar wij konden de straat niet op en onze ouders werden met de dood bedreigd.' Dat wist ik inderdaad niet. Nu wel. Het is een prachtig tijdsdocument geworden, een indringend ooggetuigenverlag. Ik kijk niet graag mijn eigen uitzendingen terug, al was het maar vanwege mijn eigen hoofd, maar zondag zit ik voor de buis met een heel plezierig gevoel.