Toevalstreffer

Geplaatst op 29 januari 2010

'Heb je het al gehoord van Gaby?' Die zin ging als een lopend vuurtje over de redactie en kwam uiteindelijk bij mij. Via oud klasgenootjes die ons erop wezen tot redactrice Monique Morshuis die de aflevering begeleidt. Al een paar dagen waren we op zoek naar de oud-leerlinge van SG Krimpen aan den IJssel. Maar we kregen haar niet te pakken. Vorige week donderdag bleek waarom. 'Ze is een van de slachtoffers van de aardbeving in Haiti.' Het nieuws sloeg bij de hele Reunie-ploeg in als een bom. Omdat de ramp ineens heel dichtbij komt. Een gezicht krijgt. En ook omdat bij iedereen even door het hoofd schiet; wat als we haar een paar weken eerder gevonden hadden? Waren we dan met een cameraploeg met haar meegegaan om het gelukkige moment vast te leggen dat ze met haar man Gosse twee adoptiekinderen in de armen sluit? En die gedachtentrein eindigt steevast bij het punt; 'had een van ons daar ook onder het puin begraven gelegen?' Even was iedereen tezeer uit het veld geslagen om na te denken. Gelukkig is er altijd eindredacteur Boudewijn Schoewert die zijn verstand en het overzicht behoudt en een plan trekt. 'We besteden er aandacht aan, maar gepast,' besloot hij. Het toeval wil dat we op dit moment aan extra serie van de Reunie bezig zijn en heel kort voor de uitzending opnemen. Zo kan het dat we anderhalve week na de ramp in de studio zitten en de zondag erop al op de buis vertonen wat we hebben opgenomen. Afgelopen zondag togen we met een zo klein mogelijk ploegje naar het ouderlijk huis van Gaby in Krimpen aan den IJssel, Voor een ander, veel vrolijker filmpje, had ik er eerder in het seizoen al staan tennissen met Richard van den Ende. Bizar hoe een plaats in je ogen kan veranderen door wie je er bezoekt of wat er gebeurd is. Over het gesprek met de ouders wil ik niet teveel zeggen uit pieteit voor de nabestaanden. Wat interessant is voor de buitenstaander is aanstaande zondag om half negen op Nederland 1 te bewonderen. Het zijn ongelooflijk lieve en dappere mensen die ons wilden helpen om van hun dochter en schoonzoon een portret te schetsen zodat de klas weet wat er tussen school en Haiti met hun vriendin gebeurd is. Als ze een klein beetje op haar moeder leek dan moet het een ongelooflijk lieve vrouw geweest zijn, constateerden we met z'n allen. En van haar vader heeft ze ongetwijfeld het idealisme en de kracht geerfd. 'Als ik in een schepper zou geloven zou ik heel boos op hem zijn,' merkte ik ergens tijdens de ontmoeting op. Het echtpaar van den Bor is heel gelovig en hebben besloten dat ze niet in bitterheid willen vluchten. Dat maakt ze bewonderenswaardig. Het meest raakte me de foto's aan de wand die onlangs gevonden waren en waarop Gaby en Gosse innig gelukkig te zien zijn met hun twee kinderen. Hartverscheurend. Voor iedereen. Na afloop zijn we in de kroeg ook maar even snel een borrel gaan pakken. Toen we vijf jaar geleden met de Reunie begonnen droomden we ervan dat het een venster op de echte wereld zou zijn. Niet alleen maar vrolijke verhalen vol nostalgie, maar het echte leven in al zijn ups en downs. Maar dit soort toevalstreffers reken en hoop je natuurlijk nooit op. Om die reden hebben we ook met de leiding van de KRO besloten buiten dit weblog en een persbericht geen publiciteit te zoeken.