Treintjes en verdriet

Geplaatst op 30 oktober 2008

Zelden zo geschrokken in de studio als bij opnames van de Reunie van de Leao uit Laren. Ik was natuurlijk al met Bertus op stap geweest. Bertus, de jongen met de dikke brillenglazen die niet helemaal mee kon komen op school en daar behoorlijk mee gepest was. Nee, nu zat hij er niet meer mee, vertelde hij op zijn zoldertje terwijl we met zijn modeltreintjes speelden. Nu niet meer. Nee hoor, het was wat hem betreft een gesloten boek, hij nam niemand meer iets kwalijk. Gelukkig maar, dacht ik nog. Even geen reunie met pesten als hoofdonderwerp. Al was het maar omdat dat altijd zo'n schaduw over het plezier in de studio werpt. Maar mijn twijfels hield ik wel toen Bertus bekende vroeger op sommige dagen niet eens naar school te durven gaan. En dat hij soms droomde dat hij iemand anders was. Iemand zonder leerproblemen en een dikke bril. Arme Bertus, zelfs al is hij uiteindelijk prima terecht gekomen. Of zoals hij het zelf zegt; 'Ik was liever machinist geworden, maar dat zit er met mijn zicht niet in. En brugwachter zijn is ook mooi, dan zie ik ze in elk geval voorbijkomen.' Eindredacteur Boudewijn Schoewert en ik rekenden op een hoop sympathie en mededogen van zijn klasgenoten als ze het filmpje zouden zien. Helemaal omdat de Larense Leao-klas een leuk stel mensen leek. Warm, geinteresseerd in elkaar en weinig grote bange ego's (meestal het recept voor een pestklas) Maar vlak voor de opnames bereikte ons het gerucht dat sommige klasgenoten van plan waren om Bertus 'weer net zo te pakken te nemen als vroeger.' Ik ga hier niet zeggen wie, omdat de mensen er op t laatste moment op eigen initiatief vanaf zagen. Maar toch vlogen er een paar propjes door de klas toen Bertus ter sprake kwam. En riepen een paar meiden dat hij daar toch nooit last van had gehad. En moest ik m'n tong er haast vanaf bijten om niet te zeggen 'oh ja, hoe weet jij dat zo goed?!' Maar aan het eind van de opnames bleek dat Boudewijn het toch goed had ingeschat en dat we te maken hadden met een klas met mensen met een groot hart. Toen het filmpje van Bertus vertoond was sloeg de stemming totaal om. Juist de pestmeiden achterin lieten zich van hun beste kant zien. Ze boden zelfs hun excuses aan - wat voor mij nooit zo hoeft omdat mededogen tonen vaak veel mooier is. Het mooist was de opmerking van Cilia toen ze uitlegde waarom ze nooit vermoed heeft dat het pesten of plagen of wat het nou precies was zo'n impact op Bertus had. 'Maar Bertus hoort er gewoon bij. Hij is 1 van ons' zei ze vol liefde. En daarmee was een vervelend hoofdstuk in iemands leven afgesloten. Althans dat hoop ik dan maar, maar aan Bertus te zien na afloop deed het hem in elk geval heel goed.