Weinig bekijks, maar wat voor!

Geplaatst op 14 oktober 2009

Zelden zoiets meegemaakt; een televisieprogramma dat voor mijn gevoel nauwelijks bekeken wordt en toch overspoeld worden met reakties; op mijn site, op straat, telefoon, het houdt niet op. Het lijkt wel alsof de Reunie eventjes niet bestaat, terwijl daar toch vijf keer zoveel mensen naar kijken. Voor iedereen die gemaild heeft; we - dat zijn de mannen van de Purmer Posse met wie ik t maak, zijn overdonderd en geraakt door de levensverhalen die opgestuurd worden. Ik lees ze allemaal, maar ik kan onmogelijk iedereen persoonlijk uitgebreid antwoord geven. Sommige heb ik op de homepage in verkorte versie weergegeven, maar het doet geen recht aan hoe mensen reageren. Het lijkt wel alsof half Nederland tijdelijk in een caravan heeft gewoond en de andere helft ernstig op zoek is naar zichzelf! Kennelijk raken we met 'Kamphues over de Kop' een snaar. Misschien niet bij zo heel veel mensen maar dan wel een heel rake snaar. De opnames zitten er sinds eergisteren op - we hebben bij de carvan met al m'n vrienden gevierd dat ik daar ooit gezeten heb - en we hebben er eentje gedronken op de productie die voor ons allemaal, vreemd, anders, raar en heel gevaarlijk was. Riskant omdat ik in het openbaar op zoek ging naar een relatie - ik geef het de meiden/vrouwen te doen die me opeens met een camera aan zagen komen - maar ook omdat iedereen die me dierbaar is - op m'n kinderen na dan - in beeld komen. Gelukkig heeft geen vriendschap eronder geleden, integendeel, ze zijn er alleen maar beter op geworden omdat programmamaker Marcje Braun ons verplichtte een keer niet over koetjes en kalfjes en vooral autosport en vrouwen te praten. En de vriendschap met Marc Braun en die andere sprechhund Bas Vink, die alle races vastlegde is er ook alleen maar hechter opgeworden, al was het maar omdat zij hebben doorstaan hoe ik klungelde met zingen en dansen. En al die andere momenten uit mijn priveleven waar ik zelf alleen maar naar kan kijken met de handen voor het gezicht. Ja, ik weet nu dat ik veel eigenwijzer ben dan ik dacht. Ja, ik weet dat ik geen ritmegevoel heb en ja ik weet dat ik slappe excuses verzin als ik een auto in de prak rij. Maar intussen was het een geweldig avontuur om mee te maken en nog leuker dat zoveel mensen laten blijken er ook wat aan te hebben en met heel veel plezier meeleven. Dank daarvoor!